Ο παλαίμαχος τερματοφύλακας που “επιστρατεύτηκε” παρ’ όλα αυτά την προηγούμενη χρονιά στο ρόστερ της ανδρικής ομάδας προκειμένου να αποτελεί μια δεύτερη λύση πίσω από τον Στρατό Λεβεντάκη έχει “γράψει” τη δική του πολύ μεγάλη ιστορία στο κολυμβητήριο Χανίων. Για πάρα πολλά χρόνια ήταν ο βασικός τερματοφύλακας στις σπουδαίες χρονιές, στις μεγάλες ομάδες που είχε ο ΝΟΧ στο πόλο, καταλαμβάνοντας τις πρώτες θέσεις στη βαθμολογία της Α1.
Αυτή τη στιγμή, προσφέρει τις υπηρεσίες του από ένα άλλο πόστο, αυτό του προπονητή τερματοφυλάκων, όντας στο πλευρό ενός άλλοτε συμπαίκτη του, του Μάνθου Βουλγαράκη.
Προσέξτε τι δηλώνει σε μια κατάθεση ψυχής στο athlitiko ο Στέλιος Παπαδάκης από τον οποίο ζητήσαμε να μας τοποθετηθεί σχετικά: «Το τρίο που κερδίζει… Μια ιστορία 25 ετών. Οπως τότε, το 1995 με… ρούκι προπονητή τον Ηλία Μαχαίρα ξεκινούσαμε την αθλητική μας καριέρα ως φουνταριστός ο Μάνθος Βουλγαράκης και ως τερματοφύλακας εγώ και γινόμασταν για πρώτη μας φορά και οι τρεις πρωταθλητές Ελλάδας στους παίδες. Ετσι και τώρα, με τον ίδιο δάσκαλο ξεκινάμε την προπονητική μας καριέρα ως πρώτος προπονητής ο Μάνθος και ως προπονητής τερματοφυλάκων εγώ, κάνοντας ακριβώς το ίδιο, κατακτώντας την κορυφή της Ελλάδας στους παίδες…».
Η πρωταθλήτρια ομάδα παίδων του ΝΟΧ του 1995… Διακρίνονται (όρθιοι από αριστερά προς δεξιά) Χάρης, Χουδαλάκης, Πανταλός, Τσαμουρτζής, Βουλγαράκης (και καθιστοί από αριστερά προς τα δεξιά) Δασκαλάκης, Μυλωνάκης, Βαμβουνάκης Αντ., Βλαζάκης και Παπαδάκης. Από τη φωτογραφία απουσιάζουν οι Αθητάκης, Καραβάς, Δερελής και Βαμβουνάκης Βασ.
Αυτά λοιπόν σημειώνει ο Παπαδάκης, ο οποίος θυμάται με συγκίνηση εκείνα τα χρόνια που είχε στεφθεί ο ίδιος πρωταθλητής Ελλάδος, προσφέροντας πια τις υπηρεσίες του από ένα άλλο πόστο.
Ακολουθούν οι δηλώσεις που μας παραχώρησε.
Για τη θέση του στο ΝΟΧ: «Ως προπονητής τερματοφυλάκων έχω το έργο να διδάξω την τεχνική της θέσης, αλλά και να προετοιμάσω ψυχολογικά τα παιδιά ν’ αντέξουν το βάρος αυτής της δύσκολης θέση. Το τεχνικό κομμάτι δεν είναι τόσο δύσκολο όσο το να χτίσεις την αυτοπεποίθηση ενός 14χρονου, γι’ αυτό σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω την ψυχολόγο Παρασκευή Γιανναράκη που με συμβουλεύει σε αυτόν τον τομέα».
Για το πώς σχολιάζει το χρυσό που είχε χρόνια να κερδίσει ο ΝΟΧ: «Το χρυσό είναι μια δικαίωση για τη δουλειά που γίνεται τα τρία τελευταία χρόνια από τους προπονητές και αυτά τα παιδιά».
Ο Στέλιος Παπαδάκης ξανά με… σκουφάκι στην πισίνα.
Για το πώς θα μπορέσει ο ΝΟΧ να διατηρήσει αυτό το υψηλό επίπεδο στις υποδομές του: «Η αντεπίθεση του ΝΟΧ στις μικρές κατηγορίες ξεκίνησε από τότε που άνοιξε η 50άρα πισίνα και θα συνεχιστεί γιατί οι προπονητές έχουν την γνώση να ξανακάνουν τον ΝΟΧ πρωταγωνιστή. Είμαι σίγουρος ότι θα έρθουν του χρόνου και άλλα μετάλλια».
Για το αν αυτά τα παιδιά μπορούν να φτάσουν μέχρι την ανδρική ομάδα και γενικότερα αν ο ΝΟΧ έχει τις υποδομές να ξαναστηρίξει το ανδρικό με παίκτες από τα φυτώρια του: «Για το ανδρικό τα πράγματα είναι πιο δύσκολα γιατί χρειάζονται αρκετά χρήματα. Τα παιδιά που πήραν το παιδικό πρωτάθλημα, σε δύο χρόνια θα δίνουν Πανελλήνιες εξετάσεις και μετά θα φύγουν φοιτητές στην Αθήνα, οπότε δεν είμαι αισιόδοξος για το αν βγει κάποιος παίκτης απ’ αυτήν την φουρνιά…».
Για την ανδρική ομάδα και τις δυσκολίες που προκύπτουν για την επόμενη χρονιά λόγω του κορονοϊού: «Αν παραμείνει η απόφαση της Ομοσπονδίας να πέσουν 4 ομάδες του χρόνου, τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο δύσκολα. Είναι λάθος απόφαση και πρέπει να αλλάξει».
Για τη δική του ιστορική επιστροφή και αν υπάρχει πιθανότητα να ξαναγωνιστεί κάτω από τα δοκάρια: «Για τη δική μου επιστροφή στον αγωνιστικό χώρο θέλω να πω χαριτολογώντας ότι μάλλον θα πρέπει να είναι για το βιβλίο Γκίνες τα 15 χρόνια απουσίας από πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας! Από την άλλη, αισθάνομαι σαν μικρό παιδί»!
