Υπάρχουν Χανιώτες που θα μπορούσαν να βρεθούν πολύ ψηλά και σίγουρα να μην εγκλωβιστούν στα στενά όρια ενός περιφερειακού πρωταθλήματος ή μιας Γ’ Εθνικής κατηγορίας; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα πως ναι. Και ένας από αυτούς είναι σίγουρα ο Χρήστος Μπουρμπάκης. Εχοντας σταματήσει εδώ και λίγα χρόνια το ποδόσφαιρο, ο άλλοτε δυναμικός σέντερ μπακ δίνει μια συνέντευξη στο athlitiko η οποία θα συζητηθεί, καθώς μιλά για πράγματα που έχουν μεγάλο ενδιαφέρον, δίνοντας τη δική του διάσταση.

Συναντηθήκαμε σε ένα γήπεδο το οποίο έχει γράψει και ο ίδιος τη δική του ιστορία, το Εθνικό Στάδιο Χανίων, εκεί όπου, όπως λέει, ξεκίνησε να μαζεύει μπάλες όταν ήταν πιτσιρικάς, για να γραφτεί στη συνέχεια από μόνος του στην Ιωνία και από ‘κει και πέρα η συνέχεια είναι γνωστή…

Ο Μπουρμπάκης, παρότι δεν ήταν γέννημα-θρέμμα ΑΟΧ, εντούτοις η καρδιά του ακόμα χτυπά και θα συνεχίσει πάντα να χτυπά γι’ αυτήν την ομάδα, τονίζει ότι το όνειρό του είναι να τη δει και πάλι να ζωντανεύει, κάνοντας αυτά που πολλές και διάφορες καταστάσεις δε βοήθησαν τα προηγούμενα χρόνια να έχει το πολύπαθο σωματείο την πορεία που απαιτούσε η οντότητα και η ιστορία του.

Καλεί φίλους, παλιούς συμπαίκτες και επιχειρηματίες να ξεκινήσουν μια πρωτοβουλία για την αναγέννηση του ΑΟΧ σε στέρεες βάσεις, με επίκεντρο την ποδοσφαιρική λογική.

Καθίστε και απολαύστε μια συνέντευξη η οποία είναι “ποταμός”…

Συνέντευξη στον Μάκη Καρτσωνάκη.

Χρήστο, είμαστε σε ένα μέρος στο οποίο είσαι κι εσύ ένας από τους ποδοσφαιριστές που μεγάλωσαν σε αυτό το στάδιο. Αρχικά ως ποδοσφαιριστής της Ιωνίας. Σου δημιουργεί αναμνήσεις ευχάριστες;

Κοίταξε, το Εθνικό Στάδιο Χανίων είναι το δεύτερο μου σπίτι. Λόγω του ότι το πατρικό μου είναι δύο στενά παρακάτω, πέρασα πάρα πολλές ώρες, πάρα πολλές στιγμές και σαν παιδί και σαν ποδοσφαιριστής σε αυτό τον χώρο. Μικρότερος μάζευα μπάλες σε παιχνίδια του ΑΟ Χανιά και της Ιωνίας, έβλεπα μεγάλους ποδοσφαιριστές και ήθελα πραγματικά, όπως ήταν ο Γκας ο Μεγαλούδης, να τους μοιάσω. Θεωρώ πως παρόλο που το ταβάνι μας στα Χανιά ήταν ανέκαθεν μικρό.

Φαινόταν πως ήταν μικρό γιατί όπως φαίνεται τώρα δεν είναι τόσο…

Θεωρώ πως ό,τι ονειρεύτηκα εδώ μέσα το έκανα πράξη και σαν ποδοσφαιριστής της Ιωνίας και του ΑΟ Χανιά. Είχα τη μεγάλη ευχαρίστηση να σηκώσω πρωτάθλημα και σαν αρχηγός και με την Ιωνία και με τον ΑΟ Χανιά. Ήταν από τις πιο σημαντικές στιγμές που είχα σαν ποδοσφαιριστής στη ζωή μου.

Σε αυτό το γήπεδο πήρες και το πρωτάθλημα με τον ΑΟΧ, σε ένα παιχνίδι το οποίο το θυμάται πολύς κόσμος, είχε πολύ κόσμο, το θυμάσαι κι εσύ.

Δεν μπορείς να ξεχάσεις τίποτα από αυτά. Όλα είναι μέσα στο μυαλό μας και πραγματικά με τον ΑΟ Χανιά έζησα, παρόλο που γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ιωνία, μάλλον με μεγάλωσε η Ιωνία, στιγμές τεράστιες. Πραγματικά τεράστιες, για παιδιά που είναι από τον τόπο τους, από τα Χανιά.

Γιατί πιστεύεις, είναι πολύ γενική βέβαια η ερώτηση, αυτό το σωματείο, ο ΑΟ Χανιά, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει, με την έννοια της σφραγίδας του σωματείου; Εχει τραβήξει αυτόν τον φοβερό Γολγοθά… Για να το θέσω διαφορετικά, πιστεύεις ότι ο ΑΟ Χανιά έδωσε στον κόσμο αυτό που ζητούσε από αυτήν την ομάδα;

Κοίταξε, εδώ θα πάμε σε μία τελείως διαφορετική και μεγάλη συζήτηση. Θεωρώ ότι στα Χανιά δεν μπορούμε να προκόψουμε. Και δεν μπορούμε να προκόψουμε γιατί κανείς δεν κοιτάζει τις βάσεις, να έχει μία ομάδα, να την αξιοποιήσει μέσα από τις εγκαταστάσεις, μέσα από τις ακαδημίες. Όσα χρόνια θυμάμαι το ποδόσφαιρο, όλοι ασχολιόντουσαν μόνο με τη μεγάλη ομάδα, κυρίως του ΑΟ Χανιά, γιατί αυτή είναι η ομάδα που αντιπροσωπεύει τον Νομό, ο ΑΟ Χανιά. Δεν υπάρχει κάτι άλλο… Ό,τι άλλο κι αν βγαίνει στο προσκήνιο θεωρώ ότι ο κόσμος δεν το αγαπάει το ίδιο, δεν μπορεί να του συγχωρέσει το ίδιο. Τον ΑΟ Χανιά, ακόμη και στην κακιά του, θα τον ακολουθεί και τώρα που δεν υπάρχει, ακόμη ο κόσμος μιλάει για ΑΟ Χανιά και ας μην υπάρχει. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό το πράγμα. Νομίζω ότι κανένας, μα κανένας, δεν ασχολήθηκε πραγματικά με την ουσία του ποδοσφαίρου και ασχολήθηκαν μόνο με τις κατηγορίες, πώς θα βγούμε κατηγορίες.

Με τη βιτρίνα.

Ναι. Προσπάθεια έκαναν, αλλά δυστυχώς η βιτρίνα χαλάει. Στην πορεία χαλάει. Δεν είναι κάτι που θα μείνει εύκολα.

Δεν είχε ποδοσφαιρική βάση.

Δεν έχεις ακαδημίες, δεν έχεις παιδιά να ακολουθήσουν από πίσω, να μπουν στη μεγάλη ομάδα, ούτως ώστε αν κάτι δεν πάει καλά ή αν δεν βρούμε παραπάνω χρήματα να βάλουμε στο ποδόσφαιρο, να σε στηρίξουν αυτά τα παιδιά. Δεν ασχολήθηκε ποτέ κανείς σοβαρά με ακαδημίες και έτσι μοιραία έρχεται το ότι πρέπει να βάζουμε κάθε χρόνο ένα σκασμό λεφτά για να μπορεί η ομάδα να επιβιώνει. Μέχρι πότε θα υπάρχουν άνθρωποι που θα βάζουν πάρα πολλά χρήματα; Έτσι μοιραία έρχεται και το τέλος…

Γιατί όμως δεν μπήκε ποτέ στον ΑΟ Χανιά κάποιος με όραμα; Γιατί κάποιος δεν διέκρινε αυτή τη δυναμική, την αγάπη του κόσμου προς την ομάδα; Να επενδύσει πάνω σε αυτό το στοιχείο;

Θεωρώ ότι και οι επιχειρηματίες και τα παιδιά που μεγαλώσαμε και μπήκαμε σε αυτήν την ομάδα ήμασταν ερασιτέχνες. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν είχαμε… Δεν είμαστε όπως τον ΟΦΗ. Ο Εργοτέλης έβλεπε τον ΟΦΗ και προσπάθησε να πράξει ανάλογα και τα κατάφερε μέχρι ένα όριο. Εμείς έπρεπε να φέρουμε τον επαγγελματισμό, οι παράγοντές μας, πράγμα το οποίο ήταν πάρα μα πάρα πολύ δύσκολο. Κι έτσι θεωρώ ότι οι επιχειρηματίες δεν έχουν την υπομονή να μπουν και να φτιάξουν μία ομάδα όπως είναι ο ΑΟ Χανιά από το μηδέν, να ασχοληθούν με ακαδημίες και αθλητικές εγκαταστάσεις και μακροπρόθεσμα να παίρνουν σιγά σιγά αυτό που τους αξίζει.

Εσύ, σαν ποδοσφαιριστής του ΑΟΧ, ένιωσες αυτή την υποστήριξη του κόσμου, αυτή την πίεση που δημιουργούσε ο κόσμος προς τους ποδοσφαιριστές; Έχεις να μας πεις κάποια ιστορία, κάποια γεγονότα; Υπάρχει κάποιο γεγονός που σε σημάδεψε;

Κοίταξε, έφυγα από μία ομάδα, την Ιωνία, όπου δεν είχαμε καμία πίεση και παίζαμε ωραίο ποδόσφαιρο. Πήγα στον ΑΟΧ και ξαφνικά έβλεπα τον κόσμο να αγαπάει την ομάδα, να φωνάζει για την ομάδα, να έρχονται από κάτω στο ξενοδοχείο οι φίλαθλοι και να φωνάζουν και να μας υποστηρίζουν. Εμένα προσωπικά δε μου δημιουργούσε πίεση, αλλά έβλεπα στα πρόσωπα συμπαικτών μου ότι όντως ήταν δύσκολο να σηκώσουν αυτό το βάρος αυτής της φανέλας. Είναι δύσκολη ομάδα ο ΑΟ Χανιά, πάρα πολύ δύσκολη ομάδα… Μπορεί να έχεις τον κόσμο δίπλα σου και να λες, όπως στο παιχνίδι με τον Γιούχτα, πόσος κόσμος ήρθε στο ξενοδοχείο, μας χειροκροτούσε… Εδώ μέσα ήταν 3.000 κόσμος. Ξέραμε όμως ότι ήταν ένα παιχνίδι που εάν κάτι δεν πήγαινε καλά όλες οι φωνές που θα μας υποστήριζαν θα μπορούσαν να γίνουν αποδοκιμασίες. Αυτό πρέπει να το δέχεσαι στο ποδόσφαιρο γιατί έτσι είναι ο φίλαθλος, έτσι είναι ο κόσμος. Όσο πας καλά θα σε ζητωκραυγάζει, όσο δεν πας καλά θα σε αποδοκιμάζει. Είναι λογικό για μένα, για κάποιους άλλους όμως δεν είναι, είναι δύσκολο κομμάτι.

Χρήστο, ο Πλατανιάς γιατί πέτυχε;

Ο Πλατανιάς πέτυχε…

Είχε αυτόν τον επαγγελματισμό που λες;

Δεν ήταν ακριβώς ότι είχε αυτόν τον επαγγελματισμό, ο Πλατανιάς είχε υπομονή σε αυτό που έκανε, δεν ανακατευόντουσαν πάρα πολλοί και είναι πάρα πολύ σημαντικό το ότι βρέθηκε ο Στέλιος ο Βαρουξάκης που ανέβασε την ομάδα. Την ανέβασε με βοήθεια σίγουρα των συνεργατών του. Δεν υπήρχε ίντριγκα μέσα στο σωματείο, είχε ανθρώπους που ήθελαν ο Πλατανιάς να πάει καλά. Όλοι, όλο το χωριό δηλαδή, αγαπούσε την ομάδα και ήθελε να την δει ψηλά. Στην πορεία και μέσα από ποδοσφαιρικές συγκυρίες κατάφερε και το έκανε πράξη, πράγμα το οποίο όμως αποδείχτηκε ότι από τη στιγμή που δεν έχεις ακαδημίες και δικά σου παιδιά να ανεβάσεις στην πρώτη ομάδα, ούτως ώστε να σε στηρίξουν στα δύσκολα, είχε και αυτή η ομάδα μοιραία κατάληξη.

Συμφωνείς ότι ο Πλατανιάς είχε και εξακολουθεί να έχει ακόμα ανθρώπους που λειτουργούν ως θεματοφύλακες; Εννοώ δηλαδή ότι δεν θα αφήσουν κάποιους παράγοντες που είναι “μυστήριοι”, για να το πω έτσι, να μπουν στην ομάδα τους… Ακόμα κι αν αυτή τύχει να βρεθεί σε μία δύσκολη κατάσταση. Αυτοί οι άνθρωποι ουσιαστικά την ελέγχουν, σε αντίθεση με τον ΑΟ Χανιά που αποδεικνύεται ότι δεν τους είχε αυτούς τους ανθρώπους. Συμφωνείς;

Ναι, συμφωνώ. Ο Πλατανιάς είναι ένα χωριό, δεν έχει πάρα πολύ κόσμο που να θέλει να μπει στο ποδόσφαιρο και να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο. Αυτοί οι λίγοι λοιπόν έχουν μία συγκεκριμένη νοοτροπία και μία συγκεκριμένη λογική. Όταν είσαι στον ΑΟ Χανιά και ο ΑΟ Χανιά πάει καλά, θεωρώ ότι όλος ο κόσμος θέλει να μπει και θέλει να βοηθήσει. Αλλά αυτό το “όλος ο κόσμος”, δεν είναι όλοι καλοί… Δεν είναι όλοι ικανοί. Σε αυτό, όσο λιγότεροι είναι και έχουν κοινό στόχο, τόσο καλύτερα κατά τη δική μου γνώμη.

Πόσα χρόνια έχεις σταματήσει το ποδόσφαιρο;

Είναι αρκετά.

Είναι 10;

Ναι, είναι. Περίπου.

Έχει αλλάξει, Χρήστο, το ποδόσφαιρο;

Να έχει αλλάξει σε τι;

Στη νοοτροπία κυρίως. Μιλάμε για το χανιώτικο ποδόσφαιρο. Οταν το άφησες, σε σχέση με το πώς είναι τώρα. Παρακολουθείς καταρχήν;

Παρακολουθώ κάποια παιχνίδια. Προσπαθώ δηλαδή.

Τι παρακολουθείς δηλαδή, τοπικό;

Ό,τι μπορώ. Ό,τι μπορώ θα το δω. Πέρσι είδα αρκετά την Ιωνία. Έχει αλλάξει, δυστυχώς κατά τη γνώμη μου όχι προς το καλό. Θεωρώ ότι αυτά που ακούγονται γύρω, με ποδοσφαιριστές που δεν έχουν παίξει και δεν έχουν δείξει κάτι περισσότερο από αυτό που μπορούν, ακούγονται κάποιες αμοιβές, κάποια πράγματα, τα οποία οι ομάδες δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορέσουν να επιβιώσουν και να πληρώνουν.

Για το τοπικό αναφέρεσαι.

Ναι. Να πληρώνουν παίκτες.

Φταίνε οι ποδοσφαιριστές ή οι παράγοντες;

Οι παράγοντες. Εννοείται οι παράγοντες.

Παλαιότερα εσύ έπαιρνες λεφτά στην Ιωνία;

Ναι, έπαιρνα.

Δ’ Εθνική, Περιφερειακό.

Εγώ για να πληρωθώ πήγα 25 χρονών καταρχήν. Για να πληρωθώ και να πάω στα 25 μου, πήρα τουλάχιστον δύο πρωταθλήματα στα Χανιά με την Ιωνία, άλλα δύο κύπελλα.

Μέχρι τότε δεν πληρωνόσουν.

Όχι.

Είχες αυτή την απαίτηση;

Δεν πέρναγε καν από το μυαλό μας ότι θα πάμε να ζητήσουμε χρήματα. Καν δεν πέρναγε από το μυαλό μας… Στην πορεία, ναι, πληρωθήκαμε γιατί παίζαμε Περιφερειακό, γιατί φεύγαμε από το σπίτι μας. Μπορεί να φεύγαμε Σάββατο μεσημέρι και να γυρίζαμε Κυριακή βράδυ. Γ’ Εθνική, ήταν άλλες υποχρεώσεις. Αυτό είναι όμως στα πλαίσια της λογικής. Πέρα από κάθε λογική έχει ξεφύγει τώρα το ποδόσφαιρο. Λόγω του ότι δεν υπάρχει πληθώρα ποδοσφαιριστών και χτυπάνε στο οικονομικό κομμάτι, το οποίο θεωρώ ότι αυτό πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει, γιατί αν δεν σταματήσει οι ομάδες θα υποφέρουν.

Την Ιωνία πώς την βλέπεις τώρα; Όχι μόνο αγωνιστικά, γενικότερα.

Γενικότερα, παιδιά, η Ιωνία βρίσκεται στα καλύτερα χέρια. Είναι μία παρέα φίλων που μεγάλωσαν μαζί και αγαπάνε πραγματικά αυτήν την ομάδα, γιατί αυτή η ομάδα τους γέννησε και πραγματικά τώρα δείχνουν την αγάπη τους προς αυτήν ακόμα περισσότερο. Την ξαναγέννησαν, την έβγαλαν απ’ το συρτάρι. Θεωρώ ότι τα παιδιά αυτά που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ιωνία είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να υπάρχει μπορώ να σας πω και στο χανιώτικο ποδόσφαιρο παραγοντικά.

Θα μπορούσε η Ιωνία να πρωταγωνιστήσει ξανά, να ανοίξει τα φτερά της;

Δεν χρειάζεται, εγώ θεωρώ ότι δεν χρειάζεται και πιστεύω ότι και οι ίδιοι δεν θέλουν. Η Ιωνία πρέπει να κάνει αυτό που έκανε πάντα, να βγάζει παίκτες. Η Ιωνία είναι μια ποδοσφαιρομάνα που έβγαζε πάντα ποδοσφαιριστές, εμπλούτισε το τοπικό και το ανέβασε επίπεδα, αρκετά επίπεδα. Και αυτό νομίζω ότι πρέπει να κάνει. Μια φορά που βγήκαμε, γιατί ήμασταν και καταδικασμένοι να συμβεί αυτό το πράγμα, είχαμε τόσο καλή ομάδα…

Ήσουν μέλος αυτής της ομάδας.

Ναι, βέβαια. Είδαμε ότι, εντάξει, δεν είσαι ΑΟ Χανιά… Δεν θα στηριχτείς από τον κόσμο όπως πρέπει.

Ήταν δύσκολη χρονιά εκείνη…

Πάρα πολύ.

Ήταν ο Αστέρας Τρίπολης αν θυμάμαι η ομάδα που είχε πάρει την άνοδο και από τότε ακολούθησε η πορεία του μέχρι την Α’ Εθνική όπου παραμένει μέχρι σήμερα.

Ναι, σωστά. Και ο Παναιτωλικός αν δεν κάνω λάθος ήταν εκείνη τη χρονιά στη Γ’ Εθνική. Είχαμε πάρα πολύ δύσκολες ομάδες.

Καμία σχέση η Γ’ Εθνική τότε με τώρα.

Καμία σχέση, καμία σχέση… Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τις ομάδες τότε με τώρα. Γι’ αυτό λέμε ότι έχει χαλάσει πλέον το επίπεδο από τότε μέχρι τώρα. Τότε έπρεπε να είσαι παιχταράς για να πάρεις λεφτά, τώρα θα πάρεις λεφτά γιατί είναι οι ανάγκες τέτοιες των ομάδων που δυστυχώς θα βάλουν το χέρι στην τσέπη για να μπορέσουν να επιβιώσουν.

Χρήστο, πιστεύεις ότι μπορούσες να παίξεις σε κατηγορία μεγαλύτερη της Γ’ Εθνικής; Θα σου πω ένα χαρακτηριστικό περιστατικό το οποίο το λέω πάντα. Μιλάω για έναν πρώην συμπαίκτη σου, καλό σου φίλο, τον Νίκο Τσεσμελή, ο οποίος έφτασε σε μια ηλικία μετά τα 30, όταν ήταν μέλος του Πλατανιά που βρέθηκε η ομάδα, ένα χρόνο έπαιξε, στη Β’ Εθνική. Είχε τύχει τότε να συζητήσουμε πριν ξεκινήσει η χρονιά και του λέω αστειευόμενος… Νίκο, έφτασες 32-33 να παίξεις για πρώτη φορά στη Β’ Εθνική. Και μου είχε πει κάτι πραγματικά αστείο, ότι πράγματι φτάσαμε σ’ αυτή την ηλικία να συμβεί κι αυτό. Και ξεκινά το πρωτάθλημα και ο Νίκος πέταγε… Ήταν δηλαδή από τους παίκτες που έκαναν τη διαφορά στον Πλατανιά στη Β’ Εθνική. Γι’ αυτό και σε ρωτώ, χωρίς συναισθηματισμούς απάντησε μου. Είναι και γενικότερη όμως η ερώτησή μου, δεν αφορά μόνο εσένα, θέλω να μου απαντήσεις δηλαδή γενικότερα για τους Χανιώτες. Μήπως αδικηθήκατε; Επειδή ήταν έτσι οι καταστάσεις; Μήπως το αντιμετωπίζατε ότι ταβάνι σας είναι όπου βρεθεί ψηλότερα κάποια χανιώτικη ομάδα;

Κοίταξε, αυτό ήταν το ταβάνι μας και κατά κάποιο τρόπο και το όνειρό μας. Αλλά θεωρώ ότι αν το βλέπαμε λίγο διαφορετικά, εάν ήμασταν εμείς τώρα σε αυτήν την ηλικία με τους μάνατζερ που υπάρχουν, με τα ΜΜΕ και τα διαδικτυακά μέσα που μπορείς να γίνεις ποδοσφαιριστής με ένα βίντεο, ήταν άλλο πράγμα. Εμείς μεγαλώσαμε και δεν ξέραμε τι είναι μάνατζερ! Προσπαθούσαμε να παίξουμε στον ΑΟ Χανιά και την Ιωνία γιατί θεωρούσαμε ότι αυτό είναι το ταβάνι μας, αυτή είναι η ομάδα μας, αυτό είναι το μέλλον μας. Δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι θα πάμε στον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, τον ΠΑΟΚ ή όπου θα μπορούσε να πάει ο καθένας. Σίγουρα χάθηκαν ταλέντα και πολλά παιδιά. Πάρα πολλά παιδιά. Εγώ θεωρώ ότι και ο Μινώταυρος είχε καλούς παίκτες. Πολλές ομάδες. Και η Σούδα. Δυστυχώς ήταν το τάιμινγκ τέτοιο, ήταν η γενιά αυτή, που… γεννηθήκαμε σε λάθος εποχή; Να το πω έτσι; Να το πω ότι γεννηθήκαμε σε λάθος εποχή, διότι με το ταλέντο που υπήρχε τότε στο χανιώτικο ποδόσφαιρο θεωρώ ότι πάρα πολλοί παίκτες αδικηθήκαμε.

Και ο Μαρκουλάκης.

Και ο Μαρκουλάκης στάθηκε πάρα πολύ άτυχος. Ήμουν μπροστά, γιατί σου είπα και πριν ότι σαν παιδί που μάζευε μπάλες είδα πάρα πολλά πράγματα εδώ μέσα, είχα δει τον τραυματισμό του από πάρα πολύ κοντά και θεωρώ ότι, για να ξέρει δηλαδή και ο κόσμος, τότε ο Ευγένιος Γκέραρντ είχε έρθει να δει τον Μαρκουλάκη από τα Χανιά και όχι τον Κιάσσο… Τον Κιάσσο τον πήρε γιατί τραυματίστηκε ο Γιώργος. Και επειδή είχε πει μία συγκεκριμένη φράση, ότι «εγώ θα γυρίσω από τα Χανιά στο Ηράκλειο με Χανιώτη ποδοσφαιριστή», πήρε αμέσως τον Κιάσσο. Παιχταράς βέβαια, δεν το συζητάμε και το άξιζε και με το παραπάνω και το απέδειξε κιόλας, αλλά, να, βλέπεις τώρα πώς ήταν οι συγκυρίες; Ένας ποδοσφαιριστής κατάφερε και έφυγε, κατά κάποιο τρόπο, από τον τόπο του να παίξει ποδόσφαιρο. Τώρα μπορεί να φύγουν πάρα πολλοί.

Επειδή γνωρίζω τα προσόντα που είχες, έτσι όπως ήσουν θα ήσουν πολύ εύκολα σε μία ομάδα της Β’ Εθνικής. Θα στεκόσουν άνετα, για να μην πω δηλαδή και σε ομάδα της Super League.

Είναι πολλά παιδιά τα οποία θα μπορούσαν να παίξουν. Δυστυχώς…

Το έχεις στο κεφάλι σου, ότι κρίμα που δεν έπαιξα;

Ναι, το λέω, ότι ρε γαμώτο, αν ήμασταν…

Δεν το λες από πλευράς οικονομικής, για τις εμπειρίες.

Καμία σχέση με το οικονομικό, δηλαδή ακόμα και τώρα που μιλάω με τον Νίκο Τσεσμελή συνέχεια, του λέω ρε συ, τι θα κάναμε τώρα αν ήμασταν 20-22 χρονών; Τι θα γινόταν; Εάν δηλαδή τότε που έπρεπε να μπεις για να παίξεις μικρός, έπρεπε να βγάλεις έναν παικταρά έξω… Αλλιώς δεν έμπαινες να παίξεις. Δηλαδή δεν θα έμπαινες εσύ. Μετά βγήκαν κάποιοι νόμοι να παίξουν παιδιά κάτω των 21, βγήκαν κάποιοι νόμοι για να βοηθήσουν τα παιδιά, καλώς βγήκαν, δεν το συζητάμε. Αλλά τότε, για να βγάλεις έναν μεγάλο και να παίξεις, έπρεπε να είσαι παιχταράς, τώρα δεν είναι τόσο. Είναι οι συγκυρίες, οι μάνατζερ, είναι άλλα πράγματα στη μέση συν το ταλέντο που πρέπει να υπάρχει μέχρι ένα όριο.

Ποιος είναι ο καλύτερος συμπαίκτης που είχες; Και γιατί; Εάν θέλεις να το διαχωρίσουμε, παικτικά αλλά και γενικότερα.

Κοίτα, ο Νίκος ήταν από τους καλύτερους συμπαίκτες που είχα, δεν το συζητάμε. Αριστεροπόδαρος.

Μπουκαδόρος!

Τα πάντα, τα πάντα όλα! Ήταν ένας ποδοσφαιριστής ο οποίος δύσκολα τον βρίσκεις στο χανιώτικο ποδόσφαιρο και μη σου πω και παραπάνω. Πάρα πολύ καλός χαρακτήρας, εντάξει, ιδιότροπος λιγάκι, αλλά… Καλοί συμπαίκτες που είχα ήταν επίσης ο Θοδωρής Παχατουρίδης και ο Λεκίδης. Ένας ποδοσφαιριστής που θαύμαζα και θα ήθελα να τον είχα συμπαίκτη μου ήταν ο Γκας ο Μεγαλούδης. Δηλαδή αυτόν, πιτσιρίκος, όταν τον έβλεπα μικρός, έλεγα πώς θα γίνει να του μοιάσω.

Αρχηγός στον ΑΟΧ, συμπαίκτης με Τσεσμελή, Γωνιωτάκη, Σελινιωτάκη και Καλογεράκη.

Είχατε πολλά κοινά χαρακτηριστικά.

Εντάξει, θεωρώ ότι κατά ένα μικρό ποσοστό κατάφερα να είμαι κι εγώ αρχηγός στον ΑΟ Χανιά, να φοράω το 5…

Δηλαδή έχει παρασκήνιο η φανέλα με το 5;

Ναι! Ό,τι είχα δει απ’ αυτόν, πραγματικά ήθελα να ταυτιστώ μαζί του.

Τον είχες ίνδαλμα δηλαδή.

Ναι, εννοείται.

Γενικότερα καλύτερος συμπαίκτης;

Εντάξει, ήταν αρκετοί μωρέ, εντάξει.

Δεν θες να ξεχωρίσεις ή δεν μπορείς;

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον. Δηλαδή ο Μιχάλης Περράκης ήταν ένας ποδοσφαιριστής ο οποίος, δηλαδή έλεγα ότι έχουμε τον ψηλό, δεν φοβάμαι τίποτα. Πέρασα με παικταράδες, με καλούς παίκτες που δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον. Ο Νίκος και ο Μιχάλης θεωρώ πως ήταν παίκτες που δύσκολα τους έβρισκες σε άλλη ομάδα, πολύ δύσκολα.

Πάμε τώρα λίγο και στα Χανιά… Πιστεύεις σε αυτή την ένωση; Δηλαδή έχει καλύψει τις προσδοκίες σου; Μια ένωση η οποία έγινε βασικά λόγω των χρεών που κουβαλά ο ΑΟ Χανιά, δεν ξέρω κατά πόσο είναι κιόλας τόσο απαγορευτικά τα βάρη αυτού του σωματείου, αλλά αυτή είναι μία άλλη συζήτηση. Πες μου γενικότερα όμως γι’ αυτήν την ομάδα, η οποία βρίσκεται δεν είναι και μικρό πράγμα περισσότερα από 10 χρόνια στη Β’ Εθνική. Δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο να ’χει γίνει στο παρελθόν.

Για να ξεχωρίσουμε κάποια πράγματα, για μένα τουλάχιστον, δεν έχει καμία σχέση τα Χανιά με τον ΑΟ Χανιά. Άλλο ΑΟ Χανιά, άλλο Χανιά.

Υποτίθεται έτσι στήθηκε, Χρήστο.

Δεν υποτίθεται τίποτα. Στο μυαλό μας μπορεί να βάζουμε ό,τι θέλουμε και να το μετατρέπουμε όπως θέλουμε. Έξω όμως…

Ο κόσμος όμως γιατί το στήριξε;

Ποιος κόσμος;

Όταν συμφωνήθηκε να γίνει αυτό το πράγμα, ο κόσμος το κατανόησε.

Κατανόησε, αλλά…

Είναι γιατί έγινε μια τεράστια προσπάθεια να αναβιώσει πάλι ο ΑΟ Χανιά, που συνέβαλες και εσύ και οι συμπαίκτες σου τότε. Η ομάδα έφτασε μέχρι τη Β’ Εθνική, η δική σου ομάδα, αυτή η ομάδα ήταν.

Ναι…

Έφτασε μέχρι τη Β’ Εθνική και μετά… την έφαγε η μαρμάγκα! Αυτή είναι η ιστορία. Είναι σαν να ναυάγησε και μια δεύτερη προσπάθεια… Είναι πολύ λυπηρό, αλήθεια, Χρήστο.

Πολύ άσχημο, ναι βέβαια. Είναι πολύ άσχημο, δεν το συζητάμε. Εγώ θεωρώ ότι μία ομάδα με άλλο ΑΦΜ, με άλλο έμβλημα, με άλλη ονομασία, το να χρυσώσουμε το χάπι και να πούμε ότι είναι ΑΟ Χανιά για να έρθουν κάποιοι άνθρωποι παραπάνω στο γήπεδο… Ο καθένας μπορεί να το μεταφέρει στον κόσμο όπως θέλει. Κάθε ομάδα έχει τη δική της ταυτότητα. Υπήρχαν και πιο παλιά Χανιά. Δεν έγινε τώρα ξαφνικά Χανιά μία ομάδα.

Mε την ΑΕΧ… Δεύτερος από αριστερά στους όρθιους.

Η ΑΕΧ.

Πέραν της ΑΕΧ. Και πολύ πιο παλιά υπήρχαν Χανιά, ομάδες Χανιά. ΑΕΧ: Είπαμε ποτέ ότι ήταν ΑΟ Χανιά; Γιατί έγινε; Έγινε γι’ αυτό το λόγο. Γιατί δεν υπήρχε ο ΑΟ Χανιά, να ταυτιστεί ο κόσμος με τον ΑΟ Χανιά. Και πήρε και πάρα πολλούς Χανιώτες. Πάρα πολλούς. Όλες οι ομάδες έδωσαν τους καλύτερούς τους παίκτες.

Η Ιωνία θυσιάστηκε.

Μπράβο. Η Ιωνία, από τα αρχαιότερα σωματεία στην Ελλάδα, θυσιάστηκε για να φτιαχτεί η ΑΕΧ. Λοιπόν, θεωρώ ότι άλλο ΑΟ Χανιά, άλλο ΑΕΧ και πάει λέγοντας. Τα Χανιά έκαναν μια τεράστια προσπάθεια με τον Αντώνη Ροκάκη, όμως με το να μην υπάρχει βοήθεια και να μην έχει στηθεί από την αρχή σωστά το όλο σύνολο, μοιραία ένας άνθρωπος δεν μπορεί να ματώνει όλο το χρόνο ή κάθε χρόνο για να επιβιώνει μία ομάδα. Τώρα, από ‘κει και πέρα, θεωρώ ότι δεν θα καταλήξει κάπου όλο αυτό διότι δεν έχει βάσεις, δεν έχει υποδομές.

Δεν έχει τίποτα.

Δεν έχει τίποτα… Όταν δεν έχεις τίποτα δεν μπορείς να σταθείς.

Έχει ημερομηνία λήξης, πιστεύεις, αυτό το πράγμα;

Ναι, έχει. Εάν φύγει αύριο ο κ. Δρόσος, τι γίνεται; Δεν θα διαλυθεί η ομάδα; Θα μπει κάποιος άλλος επιχειρηματίας; Και δεν θεωρώ ότι είναι σωστό να λένε στους επιχειρηματίες γιατί δεν μπήκατε. Δεν γίνεται να έχουμε μία ομάδα για 10 χρόνια, για παράδειγμα, στη Β’ Εθνική και να μην υπάρχουν υποδομές και να φωνάζουμε γιατί δεν μπαίνουν επιχειρηματίες. Όταν στα 10 χρόνια δεν έχουμε κάνει κάποιες σωστές βάσεις για να πούμε σε έναν επιχειρηματία ότι κοίτα τι έχω κάνει εγώ αυτά τα 10 χρόνια. Δεν έχω στήσει απλά 11 ποδοσφαιριστές και τους πληρώνω, ok και έλα να με βοηθήσεις. Έχω να σου δείξω γήπεδα, έχω να σου δείξω εγκαταστάσεις, ακαδημίες, Κ17, Κ19, Κ21 και πάει λέγοντας. Και να παίρνει και το ερέθισμα ο επιχειρηματίας και να πει, ωπ, εδώ κάτι γίνεται, εδώ κάτι καλό γίνεται, να βοηθήσω; Να βοηθήσω. Όταν προσπαθείς να προσελκύσεις έναν επιχειρηματία με μία ενδεκάδα, θεωρώ ότι έτσι δεν μπορείς να προσελκύσεις κόσμο. Από εκεί και πέρα θεωρώ, ναι, ότι έχει ημερομηνία λήξης.

Εσύ, Χρήστο, συνεργάστηκες με την ΠΑΕ. Για την ακρίβεια μπήκες ξαφνικά στην ΠΑΕ και ξαφνικά αποχώρησες από την ομάδα.

Εγώ ήρθα την ημέρα που ήρθε ο κ. Βοσνιάδης στην ομάδα. Η ομάδα αν δεν κάνω λάθος ήταν προτελευταία. Είχα, κατά κάποιο τρόπο, έναν ρόλο γιατί η ομάδα λεγόταν ΑΟ Χανιά – Κισσαμικός, στην ουσία να μπορέσω να μεταδώσω λίγο το βάρος, την ιστορία, να είμαι λίγο στα αποδυτήρια, να μιλάω με τους ποδοσφαιριστές για κάποια πραγματάκια που μπορεί να τους απασχολούσαν και να προσπαθούμε να βρούμε κάποιες λύσεις, είτε όμως και ποδοσφαιρικά με κάποια παιδιά. Μιλούσαμε γενικότερα για το πόσο κόσμο έχει η πόλη και πόσο αγαπάει τον ΑΟ Χανιά και μπορεί να τον στηρίξει.

Και πάλι όμως με βάση αυτά που μας έχεις πει, είναι σαν να μιλούσατε για λάθος ομάδα.

Υπήρχε ΑΟ Χανιά. Τότε υπήρχε στη φανέλα μας η λέξη ΑΟ Χανιά. Ήταν ΑΟ Χανιά – Κισσαμικός. Εγώ ήμουν και στις δύο ομάδες και με τον Κισσαμικό έχω πάρει πρωτάθλημα. Μπορεί κάποιος, ναι, να πει ότι δεν ήταν στο καταστατικό, αλλά υπήρχε ο ΑΟ Χανιά. Υπήρχε η λέξη, η οποία είναι το κεντρικό μας σημείο ώστε να μπορέσουμε να έχουμε μία ομάδα με πολύ κόσμο στο γήπεδο. Νομίζω ότι εκπλήρωσα τον στόχο μου και εγώ και η ομάδα, να μπορέσει να σωθεί. Για έξι μήνες μπήκα στην ομάδα. Θεωρώ ότι δεν μπορούσα να ακολουθήσω σε τέτοιο επίπεδο την ομάδα γιατί είχε πάρα πολλά ταξίδια. Από εκεί και πέρα ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία και ένα πολύ ωραίο ταξίδι για μένα, πέρασα όμορφα. Τη στιγμή που επιτεύχθηκε ο στόχος θεωρώ ότι όλοι είμαστε ευχαριστημένοι.

Πώς κρίνεις το έργο του Ροκάκη τόσα χρόνια;

Εντάξει, ο Αντώνης, δεν ξέρω… Θεωρώ ότι έχουν γίνει πάρα πολλά λάθη. Δεν ξέρω αν έχουν γίνει μόνο από τον Αντώνη.

Εσύ, όπως τον συναναστράφηκες, όπως τον έζησες από κοντά, είναι άνθρωπος που ακούει;

Εάν με είχε ακούσει στο Καστέλι…

Άρα δεν ακούει.

Εάν με είχε ακούσει στο Καστέλι… Τώρα θα λεγόταν η ομάδα ΑΟ Χανιά και θα ήταν στη Super League, να το ξέρεις αυτό. Όταν πήγα στον Κισσαμικό και πήραμε το πρωτάθλημα με τον Κισσαμικό, τον φώναξα στο κέντρο και του λέω, πρόεδρε, κοίτα την κερκίδα. Και ήταν πραγματικά… Δεν το είχα ξαναδεί αυτό σε πρωταθλητή Α’ τοπικού, 20 άτομα στην κερκίδα. Του λέω, βλέπεις; Είναι 20! Του χρόνου θα πάρεις πρωτάθλημα στο Περιφερειακό και θα είναι 40. Του παραχρόνου θα πάρεις στη Γ’ Εθνική και θα είναι 60! Πήγαινε, του λέω, του είχα πει ένα άλφα ποσό, να ρίξεις ένα άλφα ποσό στο τραπέζι και πάρε τον ΑΟ Χανιά να έχεις 10.000 κόσμο κάθε Κυριακή στο γήπεδο. Δεν συνέβη.

Δεν είσαι ο μόνος, Χρήστο.

Δεν συνέβη αυτό. Το πήγε αλλιώς, δυστυχώς φάνηκε ότι ήταν λάθος. Δεν μπορώ να σου πω εάν ακούει ή δεν ακούει γιατί έχουμε συνεργαστεί λίγο με τον Αντώνη. Έχουμε συνεργαστεί για έξι μήνες στον ΑΟ Χανιά – Κισσαμικό και έναν χρόνο στον Κισσαμικό σαν ποδοσφαιριστής. Άρα δεν μπορώ να σου πω εάν ακούει γενικότερα ή δεν ακούει. Δεν τον έχω ζήσει τόσο πολύ. Σίγουρα αγαπάει και διψάει για ποδόσφαιρο και για τον τόπο του. Από εκεί και πέρα, αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια που την έχω ζήσει στο ποδόσφαιρο, δεν σημαίνει κι αυτό δεν πάει για τον Αντώνη, πάει για όλους, από αυτούς που έχω μεγαλώσει και έχω δει, δεν σημαίνει ότι επειδή έχεις πετύχει στη δουλειά σου πως θα πετύχεις και στο ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο είναι ένας άλλος τομέας και θέλει άλλα πράγματα. Στη δουλειά σου μπορεί να είσαι πανέξυπνος και να κάνεις σωστές κινήσεις και να πετύχεις και να γίνεις καταξιωμένος επιχειρηματίας, το ποδόσφαιρο όμως είναι ένας άλλος τομέας και θέλει άλλα πράγματα για να μπορέσεις να επιβιώσεις και να πετύχεις.

Τώρα, από εδώ και πέρα, τι γίνεται; Από τη στιγμή που, όπως λες, δεν βλέπεις φως στο θέμα της ομάδας όπως είναι αυτή τη στιγμή. Υπάρχει βέβαια ο Πλατανιάς που θέλει να πάει ψηλά, όπως λέγεται. Επειδή όμως δηλώνεις και φίλαθλος του ΑΟ Χανιά, τι βλέπεις; Πάντα κάτι γινόταν, κάτι ακολουθούσε…

Κοίταξε, το όνειρό μου είναι να ξαναβγεί ο ΑΟ Χανιά απ’ το συρτάρι. Πρέπει να βγει απ’ το συρτάρι και να πάει σιγά σιγά από την αρχή, από το μηδέν.

Με ποιους;

Θεωρώ ότι μόνο παιδιά που έχουν περάσει από αυτήν την ομάδα και με έναν δύο επιφανείς επιχειρηματίες, οι οποίοι δεν είναι ανάγκη να βάλουν τα πάρα πολλά χρήματα, αλλά είναι αναγκαίο να υπάρχουν, να βρεθούμε κάποια παιδιά. Εγώ είμαι ανοιχτός σε κάθε πρόταση να ξαναγεννηθεί αυτή η ομάδα.

Το έχεις συζητήσει;

Το έχω συζητήσει με ένα δυο παιδιά αλλά δεν φτάνουμε.

Ποιοι είναι;

Έχω συζητήσει και με έναν επιχειρηματία, μου έχει πει, πάμε, εγώ είμαι μέσα, έχω μιλήσει και με τον Μιχάλη Περράκη που έχουμε μια άλφα επαφή, όπου είναι κι αυτός θετικός, αλλά είναι και λίγο δύσκολα τα πράγματα γιατί με το να μην υπάρχουν χέρια στις δουλειές μας μειώνεται ο χρόνος που μπορούμε να προσφέρουμε για την ομάδα και δυστυχώς μας απορροφά η δουλειά μας πάρα πολύ χρόνο. Είναι όμως ένα όνειρο που θέλω πραγματικά, να βρεθούμε κάποια παιδιά, να τα βάλουμε κάτω, να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε και να ξαναδώσουμε ανάσα σε αυτήν την ομάδα. Είναι όνειρο ζωής για μένα. Είναι ο μόνος λόγος… Να ξέρεις ότι μου έχουν προτείνει από δύο τρεις ομάδες να μπω στο συμβούλιο και τους ευχαριστώ πολύ που εκτιμούν την προσφορά μου στο χανιώτικο ποδόσφαιρο. Όμως έχω εξηγήσει σε όλους ότι μόνο για τον ΑΟ Χανιά θα ξαναμπώ στο ποδόσφαιρο, στο γήπεδο, να ασχοληθούμε μόνο για τον ΑΟ Χανιά. Δεν θέλω να μπω σε κάποια άλλη ομάδα. Μόνο αυτό το όνειρο έχω… Ελπίζω να το έχουν και κάποια άλλα παιδιά που έχουν περάσει από αυτήν την ομάδα σαν κι εμένα και να μπορέσουμε κάποια στιγμή…

Λες να γίνει αφορμή γι’ αυτό που λες αυτή η συνέντευξη;

Μακάρι. Ούτως ή άλλως πρέπει αυτή η ομάδα να ξεκινήσει από το μηδέν, θέλει πάρα πολλή δουλειά, θέλει πάρα πολύ χρόνο, πάρα πολύ κόπο.

Θα πρέπει να υπάρξει και μια κανονικότητα όμως, Χρήστο.

Εννοείται. Μα γι’ αυτό θέλουμε νέα παιδιά, παιδιά που έχουν περάσει απ’ την ομάδα. Πέραν από δύο τρεις ανθρώπους που αγαπάνε εξωτερικά την ομάδα, δεν έχουν παίξει αλλά την αγαπάνε την ομάδα και την έχουν ακολουθήσει παντού. Είναι ο μόνος τρόπος για να ξαναδούμε πραγματικά την ομάδα αυτή, τη μεγάλη αυτή ομάδα του ΑΟ Χανιά, να την ξαναδούμε να αναπνέει και να υπάρχει. Μακάρι να συμβεί. Μέσα από αυτή τη συνέντευξη; Μελλοντικά; Δεν ξέρω, ό,τι είναι. Πάντως εγώ είμαι θετικός να βοηθήσω με οποιονδήποτε τρόπο μπορώ.

Τώρα, κλείνοντας, Χρήστο, βλέπουμε ότι τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείσαι ως επιχειρηματίας με ένα πολύ ωραίο κατάστημα που έχεις κάνει στη Σούδα. Είναι και η οικογένειά σου που έχει μια παράδοση στα κρεοπωλεία. Αυτό στη Σούδα είναι καθαρά δικό σου. Πες μας γι’ αυτή την κίνησή σου κι αν είσαι ευχαριστημένος, αλλά και ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια.

Η δραστηριότητά μας έρχεται από πάρα πολύ παλιά, έρχεται από το 1940. Ο παππούς μου μετά τον πόλεμο, λόγω των εκτάσεων που είχε και επειδή είχαμε δική μας παραγωγή κρεάτων, άνοιξε ένα κρεοπωλείο, το οποίο είναι η πρώτη επωνυμία της οικογένειας, το οποίο λεγόταν Χρήστος Μπουρμπάκης, με το όνομά του. Σε αυτή την παράδοση συνεχίζω και εγώ, με αυτόν τον ζήλο που μεγαλώνοντας έβλεπα τον πατέρα μου στην αγορά, που είχε το κρεοπωλείο Μπουρμπάκης, να εργάζεται. Το είχα στο μυαλό μου πάντα ότι μετά που θα τελειώσω από το ποδόσφαιρο θ’ ασχοληθώ με αυτή τη δουλειά, γιατί είναι μέσα στο αίμα μου κι έτσι κατάφερα με πάρα πολλές δυσκολίες να κάνω τη δική μου επιχείρηση στη Σούδα. Εννοείται πως είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος από τους ανθρώπους εκεί αλλά και γενικότερα γιατί έχουν στηρίξει αυτή την πραγματικά πολύ μεγάλη προσπάθεια. Έχω κάνει πολλούς φίλους μέσα από τη δουλειά μου. Δεν υπάρχουν βλέψεις για κάτι άλλο, δεν θέλω να μπω σ’ αυτή τη διαδικασία, άλλωστε δεν είμαι πάρα πολύ καιρό στη Σούδα. Μελλοντικά, αν έχουμε υγεία και μας αξιώσει ο Θεός και μπορούμε, ίσως κάνω κάτι ακόμα, αυτό θα το δούμε όμως στην πορεία. Κάτι υπάρχει στο μυαλό μου, αλλά μόνο μελλοντικά, όχι για τώρα.

Πώς θα χαρακτήριζες όλο αυτό το ταξίδι που έζησες στο ποδόσφαιρο;

Ήταν κάτι πάρα πολύ όμορφο. Αν σκέφτομαι τα παλιά, δηλαδή από τη μέρα που ξεκίνησα από 9 χρονών, που πήγα και γράφτηκα μόνος μου, πήγα μόνος μου στο γήπεδο στην Ιωνία την ώρα που έκανε προπόνηση και είπα ότι θέλω να έρθω σε αυτήν την ομάδα, μέχρι και την τελευταία μέρα που σταμάτησα το ποδόσφαιρο, ήταν ένα πάρα πολύ ωραίο και μεγάλο ταξίδι με πάρα πολλές δυσκολίες. Πολύ περισσότερες οι λύπες από τις χαρές, αλλά έτσι είναι στο ποδόσφαιρο, έχει περισσότερες λύπες απ’ ό,τι χαρές…

Μεγάλο σχολείο όμως.

Τεράστιο… Και σ’ αυτό θα πω ότι είμαι πολύ ευγνώμων που μας μεγάλωσαν ποδοσφαιρικά και σαν ανθρώπους ο Γιώργος Ανδρεαδάκης και ο Δημήτρης Καφούσης. Ήταν παιδαγωγοί, μας μεγάλωσαν με τον καλύτερο τρόπο και πραγματικά όσοι έχουν περάσει από αυτήν την ομάδα δεν έχουμε παρά μόνο να τους πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ…