Οι Κρήτες από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης τους κατάφεραν να ξεχωρίσουν, καταρχήν για το όνομα που έχουν επιλέξει και από την άλλη για τη μαχητικότητα και τις διακρίσεις που καταφέρνουν οι νεαροί ως επί το πλείστον αθλητές του. Το άθλημα του ταεκβοντό διδάσκεται στο συγκεκριμένο σύλλογο, με το βάρος να εστιάζεται καθαρά στο αγωνιστικό μέρος ως Ολυμπιακό άθλημα που είναι. 

Ο Νίκος Καντάρας εξηγεί τι είναι οι Κρήτες, ποιοι είναι οι στόχοι που χαράσουν για το επόμενο διάστημα, ποιο το όραμα τους, η φιλοσοφία του συλλόγου.

Πώς επιλέξατε ως όνομα το Κρήτες για το σύλλογό σας;

Είναι λίγο άσχετο, αλλά όταν ήμασταν πιτσιρικάδες στον Πειραιά, γιατί στον Πειραιά έχω μεγαλώσει, είχαμε μία ομάδα που παίζαμε 5×5. Επειδή ήμασταν στην καταγωγή οι περισσότεροι από την Κρήτη βγάλαμε την ομάδα μας Κρήτες και όταν ετοιμάσαμε το σύλλογο στα Χανιά, ψάχναμε όνομα και μου ήρθε εκείνο και έτσι ονομάσαμε το σύλλογο μας.

Ο σύλλογος ασχολείται μονάχα με το ταεκβοντό;

Καθαρά και ειδικά με το αγωνιστικό κομμάτι. Το ταεκβοντό πέρα από το ότι είναι Ολυμπιακό άθλημα έχει και το παραδοσιακό του στοιχείο. Κάποιος που θέλει ν’ ασχοληθεί με το παραδοσιακό του μέρος, με την πολεμική τέχνη, έχει την αυτοάμυνα, τις επιδείξεις κτλ. Εμείς ασχολούμαστε περισσότερο με το αγωνιστικό ταεκβοντό. Αυτό δε σημαίνει ότι πάμε όλοι για αγώνες, επειδή όμως η προπόνηση είναι αρκετά ολοκληρωμένη αθλητικά, ένα παιδί που κάνει ταεκβοντό, το προπονητικό του μέρος είναι πολύ ολοκληρωμένο για ό,τι αφορά την ανάπτυξη του, την υγεία και πολλούς ακόμα λόγους. Ως σύλλογος, μας αρέσει το αγωνιστικό στυλ του ταεκβοντό και ως επί το πλείστον ασχολούμαστε με αυτό. Από την άλλη, κάποιες φορές ασχολούμαστε και με τις επιδείξεις γιατί είναι πραγματικά πολύ εντυπωσιακό.

Πώς κρίνουν οι γονείς το άθλημα του ταεκβοντό;

Στην αρχή όλοι ενθουσιάζονται γιατί εκτός των άλλων υπάρχει και ένα πολύ καλό κλίμα μέσα στο σύλλογο. Ουσιαστικά κάνουμε αθλητισμό. Προσωπικά, δε μ’ αρέσει ο όρος πολεμική τέχνη. Μπορεί να έχει προέλευση σαν πολεμική τέχνη, αλλά το ταεκβοντό είναι ένα Ολυμπιακό άθλημα. Εμάς μας αρέσει να λέμε ότι κάνουμε άθλημα, όχι πολεμική τέχνη. Μαχητικό σπορ, ίσως. Οι γονείς από την αρχή τους άρεσε και αγκάλιασαν το σύλλογο. Από την άλλη, διαπίστωσαν ότι για να μπορέσει κάποιο παιδί να διακριθεί, χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά και αυτό, ίσως λίγο στις αρχές, τους παραξένεψε. Σιγά-σιγά όμως μπήκαν στη νοοτροπία, στο σκεπτικό και αυτή τη στιγμή μπορώ να πω ότι υπάρχει μια κοινή γραμμή απ’ όλους όσοι αποτελούμε το σύλλογο. Το βασικό μέλημα όλων μας είναι τα παιδιά μέσω του αθλητισμού ν’ αποκτήσουν ευγένεια. Δεν πάει να πει ότι επειδή ένα παιδί ξέρει να κλωτσά ότι θα πάει να δείρει όλον τον κόσμο. Χρειάζεται αυτογνωσία. Το πιο βασικό όμως είναι ότι ο αθλητισμός δηλώνει ευγένεια. Ενα παιδί που έχει επιλέξει το δικό μας σύλλογο θα πρέπει να δίνει παράδειγμα.

Βλέπουμε ότι συμμετέχετε διαρκώς σε πολλές αθλητικές δράσεις και γενικότερα σε αθλητικές εκδηλώσεις, καταφέρνοντας μάλιστα οι αθλητές του συλλόγου να φέρνουν διακρίσεις.

Η αλήθεια είναι ότι γενικότερα στην Κρήτη τον τελευταίο καιρό υπάρχουν αρκετές μεγάλες επιτυχίες που δεν υπήρχαν παλαιότερα και αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει συνεργασία μεταξύ των συλλόγων. Για να πας μπροστά δεν μπορούν να υπάρχουν κόντρες μεταξύ σωματείων, θα πρέπει να υπάρξει πνεύμα συνεργασίας. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει συνεργασία και καταγράφονται γενικότερα επιτυχίες τα τελευταία χρόνια στο κρητικό ταεκβοντό. Για την συμμετοχή μας τώρα στα τουρνουά, υπάρχει ένας προγραμματισμός. Δηλαδή δεν γίνεται να πας να παίξεις σε ένα πανελλήνιο, πρέπει να υπάρξει μια προεργασία, ο αθλητής να δοκιμαστεί από μια σειρά αγώνων κτλ. Το κάθε παιδί έχει το δικό του στόχο και γι’ αυτό υπάρχουν κάθε φορά ξεχωριστά πρωταθλήματα.

Μπορεί να διοργανωθεί κάποια στιγμή στην Κρήτη κάποιο διασυλλογικό πρωτάθλημα;

Πρώτα απ’ όλα, η ομοσπονδία κάθε χρόνο διοργανώνει το παγκρήτιο κύπελλο και υπάρχουν κάποια διασυλλογικά που γίνονται με πρωτοβουλία συλλόγων, που έχουν, εννοείται, την άδεια της ομοσπονδίας και της ένωσης ταεκβοντό Νοτίου Ελλάδος. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχουν πολλοί σύλλογοι γενικώς στην Κρήτη που ν’ ασχολούνται με το ταεκβοντό. Είναι λίγο παράδοξο αυτό γιατί το άθλημα πηγαίνει πολύ καλά. Γενικότερα όμως από τότε που το ταεκβοντό έγινε Ολυμπιακό άθλημα, η Κρήτη θα έπρεπε να γεμίσει με σωματεία όπως συμβαίνει με την υπόλοιπη Ελλάδα. Τα σωματεία σε όλη τη χώρα είναι σχεδόν 500 και στην Κρήτη ενδεχομένως να είναι 10 και δε γνωρίζω εάν είναι όλα αναγνωρισμένα από την ομοσπονδία. Καταλαβαίνετε ότι με λίγα σωματεία δεν μπορεί να γίνει ένα μεγάλο πρωτάθλημα. Ισως κάποια στιγμή διοργανωθεί κάποιο OΠEN.

Παρ’ όλα αυτά, όταν τουλάχιστον συμμετέχετε στα πανελλήνια πρωταθλήματα, καταγράφεται μια εντυπωσιακή συμμετοχή από αθλητές απ’ όλη την Ελλάδα.

Και μάλιστα υπάρχει όριο. Για παράδειγμα στο πρόσφατο πανελλήνιο που διεξήχθη στο ΣΕΦ, υπήρχε όριο 2.000 ατόμων. Μέσα σε μια ώρα καλύφτηκαν 2.000 συμμετοχές! Υπάρχει πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Σε αριθμό σωματείων και δελτίων μετά το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, εάν κάποιος επισκεφθεί την σελίδα της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού θα δει ότι στην τρίτη θέση βρίσκεται το ταεκβοντό μαζί με το στίβο.

Σε τι επίπεδο είναι η σχολή σας;

Είμαστε σε ένα πολύ καλό επίπεδο στην Κρήτη και γενικά είμαστε ένας αναγνωρίσιμος σύλλογος στην Ελλάδα. Μας ξέρουν πλέον. Μπορώ να πω μάλιστα ότι περισσότερο μας ξέρουν στην Αθήνα απ’ ό,τι στην Κρήτη! Στόχος μας είναι κάθε φορά και ένα σκαλοπάτι. Οχι βιαστικές κινήσεις.

Τι είναι για σένα το ταεκβοντό;

Είναι τρόπος ζωής…Το σκεπτικό μου, όλη μου η ζωή, έχουν διαμορφωθεί μέσα από αυτό το άθλημα. Είχα την τύχη να ήμουν δίπλα σε καλούς δασκάλους όπου το πρώτο πράγμα που μου μετέδωσαν, είναι αυτό που είπα και που προσπαθώ να μεταφέρω κι εγώ στα παιδιά, να είναι ευγενικοί και να έχουν αξίες και ότι είναι να κάνεις να το κάνεις καλά, αυτό που μπορείς, αξιοπρεπέστατα. Αυτό που με χαροποιεί, είναι ότι βλέπω παιδιά που έχουν μεγαλώσει μέσα σε αυτόν το χώρο. Τα είχα από πέντε χρονών και τώρα σπουδάζουν και είναι ωραίοι άνθρωποι… Εχουν πάρει πράγματα από το ταεκβοντό γιατί κακά τα ψέματα, εάν έχεις μεγαλώσει μέσα σ’ ένα χώρο, έχεις πάρει στοιχεία από αυτόν. Τους βλέπεις ότι είναι άνθρωποι ωραίοι, αυτόνομοι, με πυγμή… Αυτό είναι πολύ σημαντικό και αυτό που με χαροποιεί, είναι να μπορώ να βάζω κι εγώ ένα λιθαράκι, να κάνω όσο μπορώ καλά τη δουλειά μου. Μ’ αρέσει πάρα πολύ αυτό που κάνω, τώρα από και πέρα, όσο μπορούμε και ό,τι μπορούμε καλύτερο.