Ο Διαμαντάκης θεωρείται ένας από τους πιο έμπειρους προπονητές, όντας τα τελευταία χρόνια στο Α.Ο. Ακρωτηρίου, έχοντας σημαντικές επιτυχίες με τελευταία την κατάκτηση του πρωταθλήματος σε επίπεδο Κρήτης την περασμένη χρονιά στην κατηγορία των νεανίδων. Οπως τονίζει, το όνειρο του είναι οι παίκτες που αυτή τη στιγμή λείπουν από τα Χανιά για σπουδές και αγωνίζονται σε άλλες ομάδες, όταν με το καλό επιστρέψουν πίσω, να ενταχθούν και πάλι στο Ακρωτήρι και να δημιουργηθεί μία ομάδα που θα μπορέσει να παίξει στην Α2. «Θα το δει και ο κόσμος διαφορετικά στο Ακρωτήρι, είναι ένα πολύ υγιές και εφικτό σχέδιο, που μπορεί να γίνει», όπως επισημαίνει ο ίδιος…
Σε τι επίπεδο βρίσκονται οι ομάδες του Α.Ο. Ακρωτηρίου;
Τα τελευταία χρόνια πάμε πολύ καλά. Πέρσι βγήκαμε πρωταθλητές Κρήτης στις νεανίδες, ενώ στις γυναίκες τερματίσαμε με το ίδιο υλικό στην 4η θέση. Δεν μας αφορά να βγούμε στην μεγάλη κατηγορία (Α2) κλπ., αλλά αυτό που κοιτάζουμε περισσότερο είναι η ανάπτυξη και να πηγαίνουμε καλά στα παγκρήτια και κατ’ επέκταση να δίνουμε αγώνες σε πανελλήνιο επίπεδο. Αυτός είναι ο σκοπός μας.
Κατά καιρούς ο σύλλογος έχει καταφέρει να αναδείξει παίκτριες. Πώς αισθάνεσαι γι’ αυτό το γεγονός;
Δουλεύουμε, ίσως είναι και το στυλ το δικό μου. Προσπαθώ με το υλικό που υπάρχει, γιατί καμιά φορά πρέπει να είσαι και τυχερός ώστε να σου “τύχουν” παιδιά που να έχουν τα προσόντα ή να το “έχουν”, αν όμως δεν έχεις πάντα αυτή την ευκαιρία, τότε μόνο με δουλειά επιτυγχάνεται κάτι τέτοιο. Πρέπει να πιέσεις σε φυσική κατάσταση, τεχνική και να είσαι συνέχεια μέσα στο γήπεδο.
Η πρωταθλήτρια ομάδα νεανίδων του Α.Ο. Ακρωτηρίου.
Πόσο σας εξυπηρετεί η λειτουργία του κλειστού γυμναστηρίου στο Καμπάνι; Εχετε προβλήματα;
Προβλήματα έχουμε αρκετά. Μέχρι πέρσι, δυο μέρες, μας τις έπαιρνε το εργασιακό. Εχουμε γύρω στα 120 παιδιά και άλλα τόσα στο μπάσκετ, σε ένα κλειστό γυμναστήριο. Η περιοχή είναι πολύ μεγάλη. Και συνάμα, παίρνοντας το εργασιακό κάποιες ώρες -φέτος ευτυχώς παίρνει μόνο τη Δευτέρα- έχουμε πρόβλημα. Αν δει κάποιος πώς δουλεύουμε, σε μία προπονητική ώρα δουλεύουμε 40 έως 50 παιδιά, στο μισό γήπεδο με το να βάζουμε φιλέ κλπ. Φέτος μας έδωσαν και το Πολυκλαδικό, δεν πήραμε βέβαια τις κατάλληλες ώρες, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε σχεδόν ενώ παράλληλα είχαμε προσέλευση παιδιών από τα Χανιά που κι αυτό είναι ένα κομμάτι που θέλουμε να το δουλέψουμε.
Σε τι επίπεδο θεωρείς πως βρίσκεται το χανιώτικο βόλεϊ;
Θα μπορούσε να είναι πολύ πιο ψηλά ή να υπάρχει πάντα μια ομάδα στην Α2 ή στην Pre League. Απλά, δεν υπάρχουν άνθρωποι να το στηρίξουν και δεν εννοώ να φέρουμε 12 βετεράνους από την Αθήνα, γιατί αυτό δεν έχει νόημα, αλλά θα μπορούσε με το δικό σου υλικό, με κάποια συνεργασία από τα τοπικά σωματεία και φέρνοντας έναν-δυο παίκτες που θα έκαναν τη διαφορά, να ήσουν πολύ ψηλά. Εχουμε ταλέντα και παιδιά με όρεξη για δουλειά, αλλά μόλις πάνε Γ’ Λυκείου σταματάνε, φεύγουν και πάνε αλλού.
Εχεις μια μακρά διαδρομή ο ίδιος στο βόλεϊ με μεγάλη προσφορά. Πώς αισθάνεσαι που είσαι τόσα χρόνια στο χώρο;
Ημουν στα Χανιά αλλά έφυγα. Ημουν στο αντρικό της Αντισφαίρισης όταν ήταν στη Γ’ Εθνική, στον ΣΦΠΧ και στον Κένταυρο, έχοντας πανελλήνιες θέσεις στις νεανίδες, γενικά ήταν καλά, αλλά είχα προβλήματα με τους εφόρους κι έτσι αποφάσισα να φύγω και να συνεχίσω στο Ακρωτήρι όπου μπορώ να πω ότι ηρέμησα και νιώθω ότι τώρα κάνω αυτό που μ’ αρέσει πραγματικά. Δεν πληρώνεται αυτό που κάνω… Αλλά, μ’ αρέσει, προσπαθώ μαζί με τα παιδιά και με τη βοήθεια, δόξα το Θεό, κάποιων ανθρώπων που μας βοηθούν, όπως η ΜΟΒΙΑΚ, που είναι μια μεγάλη δύναμη, Αυτά που κάνει για μας, τα θεωρώ πολλά, αν βοηθηθούμε μάλιστα λίγο παραπάνω ακόμα, έχω πει ότι θα… βγαίναμε Ευρώπη! Είμαι ευχαριστημένος. Οπου πάει το χέρι μας, εκεί το απλώνουμε.
Θέτεις κάποιο στόχο για τη συνέχεια και ποιος είναι αυτός;
Ο στόχος μου, από την πρώτη στιγμή που πήγα στον Α.Ο. Ακρωτηρίου είναι τα παιδιά που έχουν φύγει και έχουν πάει σε άλλες ομάδες, να γυρίσουν και να κάνουμε ένα καλό γυναικείο και να φανεί ο σύλλογος όχι μόνο στις κατηγορίες νεανίδων ή κορασίδων. Θα το δει και ο κόσμος διαφορετικά στο Ακρωτήρι. Θα ήθελα μια καλή γυναικεία ομάδα σε παγκρήτιο επίπεδο και ίσως και στην Α2, αλλά με δικά μας παιδιά και όχι να μαζεύουμε από δεξιά κι αριστερά. Το δικό μας υλικό, μαζί με τα άλλα κορίτσια που θα έχουμε στις μικρές κατηγορίες. Είναι ένα πολύ υγιές και εφικτό σχέδιο, που μπορεί να γίνει.
