Βεατρίκη Σαρρή: Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς ποδόσφαιρο

Γυναικείο Ποδόσφαιρο Face Control | 4 Φεβρουαρίου 2016, 18:46

Η αρχηγός της γυναικείας ομάδας του Α.Ο. Χανιά Βεατρίκη Σαρρή ήταν η μεγάλη άτυχη της χρονιάς, καθώς πριν από λίγες μέρες υπέστη ένα σοβαρό τραυματισμό που θα την αφήσει για καιρό εκτός δράσης.

Η νεαρή αθλήτρια υποβλήθηκε σε επιτυχημένη επέμβαση και ήδη αρχίζει να μετρά αντίστροφα για την επιστροφή της στους αγωνιστικούς χώρους. Η 18χρονη παίκτρια του ΑΟΧ παραχώρησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο a-sports.gr όπου μιλάει για την καριέρα της, τον τραυματισμό της και για πολλά-πολλά ακόμα…

Αναλυτικά:

Το γυναικείο ποδόσφαιρο έχει φανατικούς φίλους γιατί διαφέρει… Τρανή απόδειξη αυτού αποτέλεσαν τα όσα επακολούθησαν μετά το σοβαρό τραυματισμό της Βεατρίκης Σαρρή. Για την ακρίβεια, αυτή η άτυχη στιγμή μιας από τις πλέον ταλαντούχες παίκτριες στάθηκε η αφορμή για να αναδειχθεί η ποιοτική διαφορά του αθλήματος σε επίπεδο νοοτροπίας και συμπεριφοράς.

Η 18χρονη διεθνής μεσοεπιθετικός και αρχηγός των Χανίων Βεατρική Σαρρή υπέστη ρήξη πρόσθιου χιαστού στις 17 Ιανουαρίου στο νικηφόρο 2-1 της ομάδας της επί του Άρη στο πλαίσιο τις 11ης αγωνιστικής της Α’ Εθνικής, αλλά όσα συνέβησαν στη συνέχεια πιστοποίησαν τη διαφορά.

Η πρώτη ομάδα που έσπευσε επισήμως να ευχηθεί στη Σαρρή ταχεία ανάρρωση και περαστικά ήταν ο Άρης, για να ακολουθήσουν με ανακοινώσεις τους τόσο ο Εργοτέλης όσο και ο Ατρόμητος! Κινήσεις συμπαράστασης που συνεχίστηκαν και σε ατομικό επίπεδο σχεδόν απ’ όλο το φάσμα του γυναικείου ποδοσφαίρου, το οποίο έδειξε να ενώνεται μέσα από την άτυχη στιγμή της Σαρρή. Κάτι μοναδικό, αν αναλογιστούμε ότι τέτοιες ενέργειες δεν τις συναντάμε ποτέ σε επίπεδο ανδρικού ποδοσφαίρου.

Ένας τραυματισμός, λοιπόν, έδωσε το έναυσμα για να φανεί ότι στο γυναικείο ποδόσφαιρο υπάρχει και τρυφερότητα και κυρίως ανθρωπιά.

Η Σαρρή, που υποβλήθηκε σε εγχείριση με επιτυχία την Τρίτη (2/2) στην Αθήνα από τον υπεύθυνο του ιατρικού επιτελείου της ΠΑΕ Ολυμπιακός Χρήστο Θέο και πλέον μετρά αντίστροφα για την επάνοδό της (υπολογίζεται σε ένα εξάμηνο), μίλησε στο a-sports.gr και μοιράστηκε την αγάπη της για το ποδόσφαιρο σε μια ξεχωριστή συνέντευξη.

Η μπάλα τα έχει και αυτά, Βεατρίκη. Είχες ποτέ έως τώρα κάποιο σοβαρό τραυματισμό;

«Όχι, είναι η πρώτη φορά. Είχα κάποιους μυϊκούς τραυματισμούς, αλλά δεν είχα μείνει ποτέ πάνω από δυο-τρεις εβδομάδες εκτός. Κάποιο τράβηγμα, καμιά θλασούλα…».

Πώς κατάλαβες ότι δεν πάει κάτι καλά την ώρα του αγώνα με τον Άρη που έπαθες τη ζημιά;

«Μετά από ένα σουτ γύρισε το σώμα μου στο αριστερό μου πόδι. Κατάλαβα σχεδόν αμέσως ότι κάτι σοβαρό συνέβαινε από τον πόνο. Έτσι στο 40’ δεν μπόρεσα να συνεχίσω και εγκατέλειψα».

Είσαι στα 18 σου, αλήθεια πόσα χρόνια ασχολείσαι με το γυναικείο ποδόσφαιρο;

«Παίζω έντεκα χρόνια!».

Σχεδόν από μωρό δηλαδή, μια ζωή…

«(Γέλια)… Θυμάμαι τον εαυτό μου στη Β’ Δημοτικού στα διαλείμματα να παίζω ποδόσφαιρο με τα αγόρια, έχοντας μαζί μου και τον αδελφό μου. Μιλώ για το σχολείο στο χωριό, στους Λάκκους. Αλλά και στη γυμναστική ποδόσφαιρο έπαιζα… Γενικά στον ελεύθερο χρόνο μας παίζαμε ποδόσφαιρο».

Καλά, πώς προέκυψε αυτό για ένα κορίτσι; Είχες παραστάσεις από τον πατέρα σου ή τον αδελφό σου, σε πήγαν σε γήπεδο μικρή;

«Έτυχε, απλά έτυχε. Το είδα στο σχολείο και μου άρεσε. Ο αδελφός μου ούτως ή άλλως είναι και μικρότερός μου».

Και έτσι ξεκίνησαν όλα;

«Επέμενα και έτσι οι γονείς μου με έγραψαν σε ομάδα, στον Κρητικό Χανίων, και μετά στους Νέους Χανίων, αρχικά ήμουν σε ομάδα με αγόρια. Στη γυναικεία ομάδα είμαι έξι χρόνια…».

Μάλιστα, και η φυσική σου θέση είναι επιτελικός μέσος, «δεκάρι»;

«Κινούμαι στο χώρο του άξονα, στο κέντρο. Αμυντικό χαφ και “δεκάρι”. Μικρότερη έχω αγωνιστεί και ως αριστερό χαφ. Θέλω να έχω ελεύθερο ρόλο, περισσότερο, ναι, “δεκάρι” παίζω».

Την πιο άσχημη στιγμή τη βιώνεις τώρα, αλλά πες μας την καλύτερη ή τις καλύτερες στιγμές της καριέρας σου στο ποδόσφαιρο, αυτές που έχεις ξεχωρίσει…

«Τρεις στιγμές ξεχωρίζω στην καριέρα μου μέχρι τώρα.

Πρώτη μεγάλη στιγμή είναι ο τελικός ανόδου από τη Β’ στην Α’ Εθνική με τον Ήφαιστο Περιστερίου. Είχαμε χάσει στο πρώτο ματς με 3-1 και στη ρεβάνς το γυρίσαμε, κερδίσαμε 4-1 και ανεβήκαμε εμείς. Ήταν το 2013 (δείτε το video που είχε αναρτήσει τότε το athlitiko.gr).

Η δεύτερη ήταν η πρόκριση στη β’ φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Νεανίδων. Πέρσι στην Ελβετία, όταν στο παιχνίδι με την Ισλανδία είχα πετύχει δύο γκολ στη νίκη της Εθνικής με 2-1.

Και η πιο πρόσφατη είναι το πρώτο μου γκολ με την Εθνική Γυναικών. Τον Νοέμβριο κόντρα στη Ρουμανία».

Αλήθεια, Βεατρίκη, τι σημαίνει για σένα το ποδόσφαιρο;

«Το ποδόσφαιρο είναι τρόπος ζωής, είναι χαρά και δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτό. Τώρα που έχω τραυματιστεί είναι δύσκολο. Το αγαπάω πάρα πολύ…».

Εισέπραξες και αγάπη, όμως, αυτό το διάστημα με τον τραυματισμό σου, έτσι δεν είναι;

«Τα περισσότερα κορίτσια από συμπαίκτριες και αντιπάλους έχουν βρεθεί δίπλα μου. Είμαι πολύ τυχερή σε αυτό. Μέσα από το ποδόσφαιρο δημιουργείς φιλίες. Είναι πολύ όμορφο το συναίσθημα. Είναι σημαντικό για μένα και ότι μιλάω με άλλες ομάδες.

Γενικά μέσα από τον τραυματισμό μου δόθηκε η ευκαιρία να δω ποιοι είναι δίπλα μου, ποιοι με στηρίζουν και ποιοι θέλουν το καλό μου. Στις δύσκολες στιγμές φαίνονται αυτά».

Το όνειρό σου ποιο είναι; Πώς φαντάζεσαι τη Βεατρίκη;

«Κατ’ αρχάς, μόλις ξεπεράσω τον τραυματισμό μου και γυρίσω στην ενεργό δράση, το όνειρό μου ήταν και είναι να παίξω επαγγελματικά στο εξωτερικό, στην Ευρώπη, σε ένα ανταγωνιστικό πρωτάθλημα».

Πες μου και κάτι άλλο για όσους δεν γνωρίζουν πολλά για το άθλημα… Τι είναι αυτό που κάνει το γυναικείο ποδόσφαιρο διαφορετικό, γιατί κάποιος και κάποια να θελήσει να ασχοληθεί με αυτό;

«Το γυναικείο ποδόσφαιρο έχει τα δικά του χαρακτηριστικά. Στο εξωτερικό δίνεται η δυνατότητα να παίζεις επαγγελματικά, να έχεις μέλλον και αξίζει να πάρεις την ευκαιρία υψηλά. Το ποδόσφαιρο, είτε ανδρικό είτε γυναικείο, πρώτα απ’ όλα είναι το ωραιότερο σπορ. Το γυναικείο, όμως, είναι πιο ειρηνικό, υπάρχει μια θετική ενέργεια. Ειδικά όταν βλέπω σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ, μιλώ πάντα για το γυναικείο, υπάρχει άλλη σχέση. Υπάρχει δέσιμο, αλληλοκατανόηση και αυτό μετρά. Γενικά, όμως, ο χώρος του γυναικείου ποδοσφαίρου είναι μικρός και γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας, είναι πιο κλειστός και το κλίμα πιο οικογενειακό».

Λοιπόν, αρχηγέ, καλή επάνοδο!

«Ευχαριστώ πολύ, εννοείται ότι θα γυρίσω!».

 

karta antonis garden