Ο Νταγκουνάκης προγραμμάτιζε άλλωστε την απόσυρση του από τα γήπεδα στο τέλος αυτής της χρονιάς, ωστόσο το σημαντικό για τον ίδιο είναι ότι το «αντίο» στο ποδόσφαιρο το λέει, ανήκοντας στην ομάδα της καρδιάς του και σ’ αυτή στην οποία αφιερώθηκε όλη του την ποδοσφαιρική ζωή, τον Μινώταυρο… Η προσδοκία του άλλωστε τα τελευταία χρόνια ήταν να επέστρεφε σε αυτήν την ομάδα για να έκλεινε εκεί την θητεία του.
Με τέσσερις κατακτήσεις πρωταθλημάτων, δύο Κύπελλα και άλλα τόσα Σούπερ Καπ, όντας πρώτος σκόρερ της ομάδας του αείμνηστου Σπύρου Αμαραντίδη με 24 γκολ το 2001, παίζοντας για 8 σεζόν στο περιφερειακό πρωτάθλημα Κρήτης και όντας μέλος φυσικά της ταλαντούχας και “χρυσής” φουρνιάς του Μινώταυρου, ο Νταγκουνάκης, το σίγουρο είναι πως αποχωρεί “γεμάτος” από εμπειρίες και παραστάσεις από τους αγωνιστικούς χώρους. Ενας από τους τελευταίους… ρομαντικούς ουσιαστικά των γηπέδων με πραγματική αγάπη για το ίδιο το ποδόσφαιρο αλλά και ειδικότερα για τον Μινώταυρο, που εξελίχθηκε ως η ομάδα της καρδιάς του.
Το αντίο του Νταγκουνάκη από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα προκαλεί συγκίνηση, αλλά και παράλληλα ισοδυναμεί με το τέλος μιας σπουδαίας εποχής για την ομάδα των Μουρνιών. Η αναφορά γίνεται εξάλλου για έναν από τους πιο προικισμένους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε το χανιώτικο ποδόσφαιρο και που σίγουρα ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής θα μπορούσε να έχει αγωνιστεί σε μεγαλύτερες κατηγορίες. Ξεχωριστή θα μείνει επίσης η συνεργασία που είχε με τους προπονητές, Γιώργο Ξηράκη και Σπύρο Αμαραντίδη στον οποίο έτρεφε μεγάλη αδυναμία.
Ο Νταγκουνάκης ήταν μέλος επίσης της ΑΕ Χανίων η οποία δημιουργήθηκε πριν από πολλά χρόνια με σκοπό τη δημιουργία μιας ισχυρής χανιώτικης ομάδας με την οποία άλλωστε κέρδισε ένα πρωτάθλημα και ένα Κύπελλο. Η δημιουργία αυτής της ομάδας δεν θα μπορούσε δηλαδή να μην έχει στις τάξεις της τον Νταγκουνάκη, που ήταν τότε σε πολύ νεαρή ηλικία και από τους παίκτες που ξεχώριζαν στα Χανιά, όπως αποδείχτηκε δε στην πορεία των χρόνων αυτό δεν ήταν τυχαίο… Επίσης αγωνίστηκε με επιτυχία και σε άλλες ομάδες του τοπικού όπως στον Ηρακλή Νεροκούρου, τον Ικαρο και τον Γρανίτη. Σκοπός του σε όλες αυτές τις ομάδες ήταν να χαιρόταν το παιχνίδι, όπως άλλωστε έκανε πάντα…
Μένει να φανεί ποια θα είναι η συνέχεια για τον Νταγκουνάκη στο ποδόσφαιρο, αφού μπορεί να θεωρείται σίγουρο πως δεν πρόκειται να εγκαταλείψει το χώρο.
