Ο 23χρονος Χανιώτης ποδοσφαιριστής στο διάστημα αυτό – με βάση και το αρχείο του soccerbase – κατέγραψε 50 συμμετοχές στη Γ’ Εθνική και 1 στο Κύπελλο με τον Αστέρα. Η πρώτη του εμφάνιση σε εθνικές κατηγορίες έγινε με το ΣΥΝΚΑ και ακολούθησαν Εθνικός, Κερατσίνι, Πανελευσινιακός και Αστέρας Βάρης.

Η αποχαιρετιστήρια δήλωσή του:

«Κάθε όμορφο ταξίδι κάποτε φτάνει στο τέλος του…

Ύστερα από 2,5 υπέροχα χρόνια, ήρθε η στιγμή να αποχαιρετήσω τον Αστέρα Βάρης.

Τον Ιανουάριο του 2024 πήρα την απόφαση να διανύω καθημερινά 30 χιλιόμετρα από το σπίτι μου, γιατί πίστεψα σε αυτή την ομάδα. Και σήμερα μπορώ να πω με σιγουριά πως άξιζε κάθε χιλιόμετρο και σίγουρα μου άλλαξε όλη τη ζωή.

Στην πρώτη μας χρονιά γράψαμε ιστορία, πετυχαίνοντας την καλύτερη μέχρι τότε πορεία του συλλόγου στη Γ’ Εθνική με την κατάκτηση της 5ης θέσης.

Η δεύτερη χρονιά ήταν ίσως η πιο δύσκολη. Η ομάδα αντιμετώπισε πολλές προκλήσεις, ενώ προσωπικά πέρασα μια από τις δυσκολότερες περιόδους της καριέρας μου, με κάταγμα στο πόδι, επιστροφή, νέο οστικό οίδημα και δεύτερη επιστροφή. Παρ’ όλα αυτά, όλοι μαζί κρατήσαμε την ομάδα στην κατηγορία και κατακτήσαμε το Κύπελλο ΕΠΣΑΝΑ, μια επιτυχία που θα θυμάμαι για πάντα.

Η τρίτη χρονιά έκλεισε με ακόμη μία ιστορική στιγμή, καθώς ο Αστέρας Βάρης πέτυχε νέο ρεκόρ στη Γ’ Εθνική, κατακτώντας την 3η θέση.

Πέρα όμως από τα αποτελέσματα, αυτό που θα κρατήσω περισσότερο είναι οι άνθρωποι. Μέσα σε αυτά τα χρόνια απέκτησα φίλους, γνώρισα ανθρώπους που με στήριξαν στις εύκολες αλλά κυρίως στις δύσκολες στιγμές και ένιωσα αγάπη και εκτίμηση σε καθημερινή βάση. Ελπίζω, με τη στάση μου, τη δουλειά μου και τον χαρακτήρα μου, να κατάφερα να ανταποδώσω έστω ένα μέρος από όσα μου προσφέρατε.

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τη διοίκηση για την εμπιστοσύνη και συγκεκριμένα τον κύριο Αντάρτη που είχα μια απίστευτη και μοναδική για τα δεδομένα του ελληνικού ποδοσφαίρου συνεργασία , τον αρχικό μου προπονητή και φίλο Γιώργο Καβαση που μου υπενθύμισε τι πραγματικά σημαίνει να ζεις για το ποδόσφαιρο ,τον κοουτς Νίκο Μεσολόγγη τους γυμναστές Χατζηπέτρο και Καραμανοφ ,τον μεγάλο Κώστα Επογλου ,τον Τεράστιο (ή και όχι)Φώτη Καλαμαρα που εκτός από βοηθός προπονητή ήταν και είναι και φίλος , τον Αργυρη με τον Άγγελο που ήταν πάντα εκεί σαν φυσικοθεραπευτές και κατέληγαν να γίνονται οι ψυχολόγοι μας για τα πάντα, τους ανθρώπους που εργάζονται καθημερινά για το σύλλογο οπως το Μάκη και την ΚΟΛΩΝΑ τον Θανάση φυσικά τον υπέροχο κόσμο του Αστέρα, που ήταν πάντα δίπλα μου(ιδιαίτερα το Γούλα και τον κύριο Μπεκιαρη) και τέλος τους συμπαίκτες μου που παλέψαμε στο γήπεδο , γελάσαμε στα αποδυτήρια ,ήπιαμε στα μπουζούκια και αλλά πολλά….

Φεύγω γεμάτος όμορφες αναμνήσεις, δυνατές φιλίες και με απέραντο σεβασμό για αυτόν τον σύλλογο.

Ισως εκείνος ο Γενάρης να άλλαξε πραγματικά ολότελα τη ζωή μου…

Εύχομαι ολόψυχα στον Αστέρα Βάρης υγεία, πρόοδο και ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες στο μέλλον.

Να συνεχίζει να λάμπει το αστέρι

Σας ευχαριστώ για όλα. Θα είστε πάντα ένα ξεχωριστό κομμάτι της διαδρομής μου και δε θα πω αντίο θα πω εις το επανιδείν».