Οι εκλογές στον ΟΑΧ ανέδειξαν όπως είναι γνωστό μια νέα διοίκηση, με τον Παναγιώτη Τζινευράκη να είναι εδώ και λίγες ώρες ο νέος πρόεδρος. Βαρύ, όχι τόσο το χαρτοφυλάκιο που αναλαμβάνει, όσο ότι καλείται ν’ αντικαταστήσει έναν άνθρωπο ο οποίος μάλλον χωρίς να το περιμένει και ο ίδιος βρέθηκε για 30 σχεδόν χρόνια στα διοικητικά του ΟΑΧ, αφήνοντας αν μη τι άλλο το αποτύπωμά του.
Οπως κάθε πρόεδρος, έτσι και ο Δημολίτσας πιστώνεται πολλά σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν το σωματείο όλα αυτά τα χρόνια, ενώ είναι λογικό να υπέπεσε σε λάθη ή παραλείψεις.
Mε τον νέο πρόεδρο, Παν. Τζινευράκη.
Η ΑΝΘΙΣΗ ΤΟΥ ΤΕΝΙΣ
Αρχές δεκαετίας του 2000, έχοντας ο ίδιος αναλάβει τα καθήκοντά του ως πρόεδρος πια (ανέλαβε στις 20 Οκτωβρίου 1999, όντας ως μέλος του ΔΣ από τις 20 Ιουλίου του ‘94 όπου εξελέγη πρώτος σε ψήφους στο ΔΣ) το τένις και ειδικότερα ο Ομιλος Αντισφαίρισης Χανίων ξεκινά να βρίσκεται σε μια κατάσταση ανάπτυξης. Αλλωστε, οι εγγραφές στο τμήμα γίνονται μαζικά και μάλιστα συντηρείται αυτή την περίοδο μια φήμη ότι πρέπει να έχεις… μπάρμπα στην Κορώνη για να καταφέρεις να μπεις στο τένις όχι γιατί το κλαμπ είναι κλειστό ή απρόσιτο, αλλά γιατί, πολύ απλά, η παρουσία τόσων πολλών νέων παιδιών δεν έρχεται κατ’ αντιστοιχία με την πολυτέλεια των εγκαταστάσεων που θα μπορούσαν να τα φιλοξενήσουν…
Η Κική Ερηνάκη ήταν από τις πιο πιστές του συνεργάτιδες όλα αυτά τα χρόνια στο Δ.Σ.
Αυτό, στην πορεία των χρόνων θα εξελιχθεί και σαν ένα από τα βασικά στοιχήματα για την βιωσιμότητα του ΟΑΧ, αλλά και την επιθυμία που ανέκαθεν είχε ο Τάσος Δημολίτσας. Ο ΟΑΧ κάνει προσπάθειες προκειμένου ν’ αποκτήσει μια μεγαλύτερη χωρητικότητα, ν’ αυξήσει δηλαδή τα γήπεδα του για να καλύψει τις μεγάλες του ανάγκες, κάτι που καταφέρνει την περίοδο πριν αποφασιστεί εκεί που βρίσκονται τα γήπεδα του τένις στην Ανατολική Τάφρο να θυσιαστούν στο βωμό για μία και μόνο παράστασης όπως λεγόταν τότε, της μίας βραδιάς δηλαδή, της κατασκευής ενός θεάτρου, του Θεάτρου Ανατολικής Τάφρου όπως ήταν η ονομασία του, η οποία από μία βραδιά θα εξελιχθεί να παραμένει ως Θέατρο για πάρα πολλά χρόνια… Ωστόσο, στο μεταξύ, ο ΟΑΧ, από τη μια στιγμή στην άλλη θα χάσει κυριολεκτικά τα γήπεδα που διαθέτει και μάλιστα χωρίς όπως αποδείχτηκε αργότερα να μπορέσει να καλυφθεί αυτό το κενό ή να προβλεφθεί η αντικατάστασή τους.
ΟΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ ΤΕΝΙΣ
Αλλο σημείο που χαρακτηρίζει την προεδρία του Δημολίτσα θα είναι η ίδρυση του γηπέδου εντός του χώρου του Εθνικού σταδίου Χανίων. Ενα γήπεδο που θα έλεγε κανείς ότι έγινε με την αποφασιστικότητα που επέδειξε ο πρόεδρος του ΟΑΧ…
Ο Δημολίτσας θα είναι επίσης συνομιλητής κάποια στιγμή με τον Δήμο Χανίων και τον αείμνηστο, Μαν. Σκουλάκη. Οι δύο πλευρές συμφωνούν για την ανάγκη δημιουργίας γηπέδων τένις εντός του ιστού της πόλης των Χανίων. Οι συζητήσεις είναι τόσο προχωρημένες που ο μακαρίτης Σκουλάκης μιλά για εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, οι μακέτες είναι έτοιμες και όλα δείχνουν έτοιμα προς υλοποίηση. Ωστόσο, αυτό που δεν λογάριαζε τότε κάποιος ήταν η ανέλπιστη άνοδος για τον Πλατανιά στη Super League. Τα χρήματα άλλωστε αυτά, που εν τω μεταξύ θα πήγαιναν στο τένις θ’ απορροφηθούν επί συνόλου για την ανακατασκευή ενός άλλου γηπέδου, αυτού στα Περβόλια…
Πάντα στις επάλξεις, δείχνοντας την αφοσίωσή του στο τένις.
Εάν πρακτικά μπορούσε ν’ αξιολογήσει κάνεις ιστορικά τη διαδρομή του Δημολίτσα στον Ομιλο Αντισφαίρισης Χανίων, τα χρόνια από τις αρχές του 2000 μέχρι και τα πρώτα της οικονομικής κρίσης μπορεί να θεωρήσει πως ήταν μάλλον τα καλύτερα τόσο για τον ίδιο όσο και για τον ΟΑΧ, επί δικής του προεδρίας.
Ο Δημολίτσας εκτός από μια σημαντική προσωπικότητα ήταν όμως κι ένα άτομο που δε δίσταζε να συγκρουστεί. Μία από τις βασικές του άλλωστε αποφάσεις ήταν η λύση της συνεργασίας με τον προπονητή στον οποίο είχε αναθέσει την ανάπτυξη του τένις στον ΟΑΧ και που δεν ήταν άλλος από τον Μανώλη Δολιανίτη. Οι επιλογές που έγιναν μετά σε προπονητές δεν είχαν τα επιθυμητά αποτελέσματα και αυτό ήταν κάτι που σίγουρα κόστισε -ψυχολογικά κυρίως- στον έμπειρο παράγοντα.
ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ
Τα τελευταία χρόνια, η ιδέα της απόσυρσης από τα διοικητικά του σωματείου για τον Τάσο Δημολίτσα βρισκόταν όπως αποδείχτηκε συνέχεια στο μυαλό του. Ο τρόπος που το αποφάσισε προκαλεί ενδιαφέρον σίγουρα, καθώς για τους περισσοτέρους έγινε ξαφνικά, για τον ίδιο όμως ήταν μια απόφαση απ’ ό,τι φαίνεται απόλυτα συνειδητή…
Το διάστημα των τελευταίων δύο περίπου μηνών συνέβαλε προκειμένου οι εξελίξεις να τρέξουν στο σωματείο και να προκύψει η νέα διοίκηση. Εδειξε εμπιστοσύνη σε κάθε συμμετέχοντα στις εκλογές και ειδικότερα στον Παναγιώτη Τζινευράκη, ο οποίος όταν του εκδήλωσε το ενδιαφέρον για την ανάληψη της προεδρίας, ο Δημολίτσας του έδειξε με τη στάση του ότι θα στηρίξει με την ψήφο του την υποψηφιότητά του.
Η απόφαση για την απόσυρση του από τα διοικητικά του ΟΑΧ είναι ένα μεγάλο γεγονός για το σωματείο το οποίο ουσιαστικά κάνει μια νέα στροφή από ‘δω και πέρα. Ωστόσο, το αποτύπωμα που αφήνει ο Δημολίτσας είναι σίγουρα σημαντικό, δείχνοντας ένας άνθρωπος, που εκτός του ότι αγάπησε τον Ομιλο, προάσπισε και διεκδίκησε τα συμφέροντα του με κάθε τίμημα. Δεν θα πρέπει εξάλλου να παραληφθεί το γεγονός ότι για δύο τετραετίες βρέθηκε στο πλευρό, κατέχοντας το ρόλο του αντιπροέδρου στην Ομοσπονδία τένις (ΕΦΟΑ), του Σπύρου Ζαννιά. Κατά γενική ομολογία ήταν το δεξί του χέρι στην παντοδυναμία του Ζαννιά στην ΕΦΟΑ.
Μάλιστα η πληροφόρηση αναφέρει ότι έγινε επίμονα προς το πρόσωπό του η πρόσκληση ν’ αναλάβει εκείνος ως πρόεδρος στις εκλογές που πέρασαν, αρνούμενος ωστόσο να την αποδεχτεί… Ενα γεγονός που δηλώνει ότι αυτό που τον ενδιέφερε αυτή τη στιγμή είναι να ζήσει στο πλευρό της οικογένειας του, αφιερώνοντας της όλες τις ώρες της μέρας, κάτι που μέχρι πρότινος δεν είχε την πολυτέλεια να κάνει.
Ο Τάσος Δημολίτσας κρίνεται από τους σοβαρότερους αθλητικούς παράγοντες των τελευταίων δεκαετιών στα Χανιά, με γνώσεις και ηθική, την οποία κανείς δεν μπορεί να μην του αναγνωρίσει. Σίγουρα αξίζει να του αποδοθεί ο ανάλογος σεβασμός για όλα όσα έπραξε. Εξάλλου η απονομή και μόνο του επιτίμου προέδρου στον ΟΑΧ θα τον ακολουθεί από εδώ και στο εξής στην υπόλοιπη ζωή του…
