Συνεντεύξεις

Παπανικολάου για το τέλος του αξέχαστου μπαράζ: Ακόμα το ζω, κάθε βράδυ το σκέφτομαι!

Ο Γιάννης Παπανικολάου είναι ο παίκτης που έβαλε τη δική του σφραγίδα στο περσινό παιχνίδι μπαράζ για λογαριασμό του Πλατανιά απέναντι στον ΟΦΗ. Το athlitiko ζήτησε τις απόψεις του επιθετικού του Πανιωνίου, λέγοντας πως ακόμα και τώρα, κάθε βράδυ, ζει και σκέφτεται εκείνο το παιχνίδι!

Ο Παπανικολάου ήταν ο παίκτης που είχε σκοράρει το δεύτερο γκολ για τον Πλατανιά, γκολ το οποίο για μερικά δευτερόλεπτα έφερνε τον Πλατανιά στη μεγάλη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ολ’ αυτά, μέχρι ν' ακολουθήσει αμέσως μετά το τέρμα του Ναμπί για το τελικό 3-2 για τον ΟΦΗ...

Τι έφταιξε, γιατί τα πράγματα πήραν αυτή την τροπή; Ο Παπανικολάου ένα χρόνο μετά απαντά για το τι συνέβη το βράδυ της 22ας Μαΐου 2019 στο Γεντί Κουλέ…

Γιάννη, συμπληρώθηκε ένας χρόνος από εκείνο το απίστευτο μπαράζ με τον ΟΦΗ. Ακόμα, είναι έντονα χαραγμένο στη μνήμη όλων το δικό σου γκολ, όταν ισοφαρίσατε σε 2-2, αποτέλεσμα που έφερε για μερικά δευτερόλεπτα τον Πλατανιά στη Σούπερ Λιγκ. Τι έχεις να θυμάσαι;

Είναι ένα παιχνίδι το οποίο μου έχει αφήσει μια γλυκόπικρη γεύση γιατί φτάσαμε τόσο κοντά στην άνοδο. Οπως κι αν ακουστεί, για μας ήταν ένα παραμύθι, το οποίο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ... Μάλλον, είχε ένα άσχημο τέλος τουλάχιστον για το πώς διαδραματίστηκε. Προσωπικά, ακόμα το ζω, κάθε βράδυ το σκέφτομαι! Αναπολώ αυτές τις στιγμές και με στεναχωρεί... Με στεναχωρεί που δεν τα καταφέραμε!

Καταλαβαίνεις ότι βάζοντας ο ίδιος το γκολ, απομένουν κάποια λίγια δευτερόλεπτα για να σφραγίσετε την άνοδο. Τι έγινε τελικά, τι συνέβη; Μήπως δεν προσέξατε; Μήπως θεωρήσατε πως είχε κριθεί η άνοδος;

Δεν ξέρω, δε νομίζω ότι δεν ήμασταν συγκεντρωμένοι. Απλά νομίζω ότι έτσι έπρεπε να γίνει. Εγώ πιστεύω πάρα πολύ. Νομίζω ότι ήταν γραφτό να γίνει, να φτάσουμε τόσο κοντά και τελικά να μην τα καταφέρουμε... Νομίζω ότι ήμασταν απόλυτα συγκεντρωμένοι, απλά το λάθος που "τρώμε" το γκολ, ν’ ανοίξει το τείχος, να χτυπήσει έτσι την μπάλα ο αντίπαλος, να του βγει το χτύπημα κατά λάθος, γιατί εάν το τείχος δεν έχει ανοίξει, η μπάλα θα έβρισκε στο τείχος, θα είχε πάει κόρνερ ή πλάγιο και θα είχαμε τελειώσει εκεί. Θα ήμασταν φέτος στην Α’ Εθνική. Οπότε, νομίζω ότι ήταν απλά γραφτό να γίνει. Δεν μπορούσαμε να το αλλάξουμε...

Θα προτιμούσες να είχατε χάσει μ' ένα καθαρό σκορ απ’ ό,τι με αυτόν τον τρόπο;

Βασικά δε νομίζω ότι θα το προτιμούσα γιατί ουσιαστικά δείξαμε ότι μια ομάδα με πιτσιρικάδες, η οποία δεν είχε καμία εμπειρία στην Α’ Εθνική, πάλεψε στα ίσια μια ομάδα σαν τον ΟΦΗ, όπου βλέπουμε φέτος όλοι ο ΟΦΗ τι πορεία κάνει. Νομίζω ότι αποδείξαμε σε όλους ότι είμαστε αντάξιοι που φτάσαμε μέχρι εκεί. Δε μας το χάρισε κανείς.

Σου έχει κάνει τόσο πολύ εντύπωση το παιχνίδι που ακόμη όπως μας λες το σκέφτεσαι; Τόσο πολύ έχει παρεισφρήσει μέσα σας ό,τι συνέβη εκείνο το βράδυ;

Ναι, νομίζω ότι είναι κάτι που θα το θυμάμαι για όλη μου τη ζωή! Θα έχω όμως ευχάριστα συναισθήματα που τα καταφέραμε και φτάσαμε μέχρι εκεί. Παραλίγο, χάρη στο δικό μου γκολ ν’ ανεβαίναμε στην Α’ Εθνική, θα ήταν κάτι ιστορικό για τον Πλατανιά και για μένα σίγουρα, αλλά νομίζω ότι εν τέλει, γιατί το συζητάω με την οικογένειά μου και με φίλους μου, μου έρχεται μια πικρία. Δε με γεμίζει κάτι. Είναι σα να μην έχει γεμίσει αυτό το κενό, αυτό το λίγο που χρειαζόταν... Φτάσαμε ειλικρινά στην πηγή και δεν ήπιαμε νερό. Είναι νομίζω το απόλυτο παράδειγμα.

Με τους πρώην συμπαίκτες σου και τον προπονητή σου έχεις κρατήσει επαφές;

Ναι, μιλάω με όλα τα παιδιά, με κάποιους έχω πολύ καλύτερη σχέση, με κανένα δεν έχω να χωρίσω τίποτα. Νομίζω ότι το κλίμα το περσινό ήταν και ο λόγος που φτάσαμε τόσο μακριά. Δεν υπήρχαν ίσως πιο ποιοτικές ομάδες από μας, αλλά αυτό που νομίζω ότι δένει μια ομάδα εν τέλει είναι τα αποδυτήρια. Και στα αποδυτήρια ήμασταν όλοι μια οικογένεια.

Τώρα, περίμενες ότι ο Πλατανιάς θα έχει αυτή την πορεία φέτος;

Να πω την αλήθεια όταν ξεκίνησε η χρονιά και είδα ότι η όμαδα κατάφερε να κρατήσει σχεδόν όλους τους παίκτες, δεν έφυγαν κάποιοι, πίστευα ότι θα πάει για κάτι αντάξιο. Απλά το θέμα είναι ότι επειδή η περσινή χρονιά είχε ξεκινήσει με χαμηλές προσδοκίες, δεν υπήρχε καθόλου πίεση σε μας. Κοιτούσαμε το κάθε παιχνίδι ξεχωριστά και παίζαμε χωρίς κανένα άγχος. Κυνηγούσαμε ένα όνειρο. Φέτος, χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα, χωρίς να έχουν γίνει οι προσθήκες για να πεις ότι πας να χτυπήσεις άνοδο, η ομάδα είχε μια ξαφνική πίεση που απλά αντλούταν από πέρσι, από την περσινή προσπάθεια. Χωρίς λόγο. Αυτή η πίεση νομίζω φάνηκε, δηλαδή η ομάδα με το πρώτο στραβοπάτημα ένιωσε ότι κάτι δεν πάει καλά ενώ πέρσι δεν ήταν έτσι, έχανες ένα παιχνίδι και δε γινόταν αυτό το πράγμα.

Τι έγινε στα αποδυτήρια όταν τελείωσε το παιχνίδι;

Εγώ δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω. Θυμάμαι ότι με το που έληξε το παιχνίδι ο διαιτητής, ενώ πολλά παιδιά κάθισαν μέσα στο γήπεδο και είχαν πέσει κάτω, με θυμάμαι να φεύγω κατευθείαν στ' αποδυτήρια. Ημουν ο πρώτος που έφτασε και συνάντησα εκεί το φροντιστή, το Λυσίμαχο (Μπαξεβανίδη) και απλά δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω. Κοιταζόμασταν και λέγαμε, τώρα τι έγινε; Κάποια παιδιά έκλαψαν, κάποια άλλα έβριζαν, ο καθένας αντέδρασε αλλιώς. Γιατί είναι αυτό που είπα... Εν τέλει μας έμεινε η πίκρα για όλη την προσπάθεια.

Είσαι ευχαριστημένος με την απόφασή σου να πας στον Πανιώνιο και να βρεθείς φέτος στη Σούπερ Λιγκ 1;

Ναι, νομίζω ότι ήταν η πιο σωστή απόφαση γιατί οι παραστάσεις που παίρνεις στην Α’ Εθνική και σε μια τόσο ιστορική ομάδα είναι αυτές που χρειάζεται ο κάθε ποδοσφαιριστής σε αυτή την ηλικία που βρίσκομαι.

karta antonis garden