Συνεντεύξεις

Δ. Σκουμπάκης: Από τα Χανιά για μπάλα και σπουδές στη Νέα Υόρκη

Τρανό παράδειγμα για πολλούς νέους και για το δίλημμα αν μπορούν να συνδυαστούν ο αθλητισμός και το σχολείο αποτελεί ο τερματοφύλακας της Δόξας Παχιανών, Δημήτρης Σκουμπάκης, που ετοιμάζει βαλίτσες για πανεπιστήμιο (με υποτροφία) στη Νέα Υόρκη!

Ο 18χρονος ποδοσφαιριστής (γενν. 12/06/2001) πήρε υποτροφία για το πανεπιστήμιο Long Island University της Νέας Υόρκης και μέσω του athlitiko "ξετυλίγει το κουβάρι" για το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα για την πραγματοποίηση αυτού του σημαντικού βήματος για τη ζωή του, μέσω του οποίου μπορεί να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο. 

Να σημειωθεί ότι ο Δ. Σκουμπάκης ως άριστος μαθητής Λυκείου (19,8 οι βαθμοί του στη Γ' Λυκείου) και με βάση τις επιδόσεις του στις πανελλήνιες εξετάσεις μπορούσε να εισαχθεί στις σχολές που επιθυμούσε αν έμενε στην Ελλάδα.

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ "ΧΑΝΙΑ-ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ"

Skoubakis1

Για το πώς προέκυψε το υπερατλαντικό ταξίδι στην Αμερική, η οποία βέβαια δεν του είναι άγνωστη λόγω της μισής καταγωγής της μητέρας του Κατερίνας (γεννημένη στην Αμερική με ρίζες από τα Χανιά) ο νεαρός τερματοφύλακας αναφέρει τα εξής: «Προέκυψε στο τέλος της Α' Λυκείου όταν είχα μία κουβέντα με κάποιους ανθρώπους. Μετά άρχισε και μου άρεσε η ιδέα του να σπουδάσω στο εξωτερικό και να συνδυάσω το ποδόσφαιρο με τα μαθήματα. Είδα και ποιες είναι οι δυνατότητές μου, όταν άρχισα να διαβάζω περισσότερο και έτσι σιγά-σιγά, βήμα-βήμα προχώρησα και καταλήξαμε εδώ».

Για την τελική επιλογή του και τα κριτήρια επιλογής του σημειώνει τα εξής: «Για να μπεις σε ένα καλό πανεπιστήμιο σίγουρα θέλεις καλούς βαθμούς. Ομως οι προπονητές του πανεπιστημίου κοιτάνε και το αθλητικό κομμάτι. Ολοι θέλουν αθλητές που να είναι καλοί και στα μαθήματα και στο ποδόσφαιρο, γιατί είναι καλύτεροι στο σύνολο. Οι προπονητές άρχισαν να με παρακολουθούν μέσα από βίντεο που έστελνα. Πέρσι το καλοκαίρι πήγα και με είδαν και τώρα, πριν δύο μήνες, ήρθαν δύο προπονητές στην Αθήνα για να με δουν ξανά και καταλήξαμε σε συμφωνία με αυτό το πανεπιστήμιο».

Οσον αφορά τα συναισθήματά του για αυτό το νέο βήμα στη ζωή του ο Δημήτρης γνωρίζει τι τον περιμένει: «Νιώθω ωραία και χαίρομαι που κάνω αυτό το βήμα. Βέβαια αφήνω πίσω μου οικογένεια, φίλους, το σπίτι μου, την ομάδα μου, το σχολείο μου, τα πάντα. Αλλά τι να κάνουμε; Στη ζωή πάντα πρέπει να κάνεις κάποιες θυσίες για να πετύχεις. Για να καταφέρεις κάτι πρέπει να αφήσεις κάτι άλλο πίσω», ενώ για τα σχέδιά του από εδώ και πέρα τονίζει τα εξής: «Θέλω να αριστεύσω στο πανεπιστήμιο και να βοηθήσω την ομάδα μου και μέσα από αυτό, μετά από τα τέσσερα χρόνια δεν ξέρω τι θα προκύψει. Ισως να συνεχίσω τις σπουδές μου, ίσως αν προκύψει κάτι καλό με το ποδόσφαιρο να συνεχίσω με το ποδόσφαιρο. Δεν ξέρω ακόμη, αλλά "γέρνω" προς τα μαθήματα».

Στο ερώτημα αν συνδυάζονται το ποδόσφαιρο, το σχολείο και ο ελεύθερος χρόνος για φίλους και άλλες ασχολίες η απάντησή του είναι η εξής: «Σίγουρα συνδυάζονται, αλλά είναι αναλόγως με το ίδιο το άτομο. Πώς οργανώνει τον χρόνο του, ποιες είναι οι επιθυμίες του. Για παράδειγμα στον ελεύθερο μου χρόνο ήμουν με τους φίλους μου ή έπαιζα ποδόσφαιρο. Κάποιοι άλλοι προτιμούν να πάνε για κάνα καφέ, να χαλαρώσουν ή να δουν τηλεόραση. Τα πάντα συνδυάζονται και όποιος θέλει μπορεί. Αλλά σίγουρα θα πρέπει να κάνεις κι άλλες θυσίες, όπως για παράδειγμα να μειώσεις τις εξόδους, ενισχύεις το διάβασμα, την προπόνηση. Αυξάνεις κάτι για να μειώσεις κάτι άλλο».

Με βάση τη δική του εμπειρία στον συνδυασμό σχολείου και αθλητισμού ο Δημήτρης δίνει τη δική του συμβουλή σε παιδιά που θέλουν να πράξουν το ίδιο: «Για το ποδόσφαιρο σίγουρα πρέπει να κάνει πολλές θυσίες. Να λειτουργεί και να ζει ως επαγγελματίας αθλητής για να προχωρήσει. Να ξεχάσει τα ποτά, τα ξενύχτια και να βάλει στο πρόγραμμά του παραπάνω προπόνηση, διατροφή, καλή ζωή, καλό ύπνο. Για τα μαθήματα αν στα παιδικά του χρόνια, στο Δημοτικό ή το Γυμνάσιο ήταν μέτριος ή κακός μαθητής δεν χρειάζεται να αγχώνεται. Ετσι ήμουν κι εγώ, μέτριος μαθητής. Να ξέρει ότι οι δυνατότητές του είναι περισσότερες απ' όσο νομίζει και μπορεί να προχωρήσει για υψηλές σχολές. Αλλά και να μην το πετύχει αυτό υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν καταξιωτικά επαγγέλματα αλλά είναι ευτυχισμένοι, ενώ κάποιοι που θεωρούνται επαγγελματικά επιτυχημένοι είναι δυστυχισμένοι. Για να τα συνδυάσεις και τα δύο σίγουρα πρέπει να έχεις το πρόγραμμά σου, να είσαι οργανωτικός και πάνω απ' όλα να τα αγαπάς και τα δύο, γιατί χωρίς αγάπη δεν γίνεται τίποτα».

Τέλος, όσον αφορά τη μετακόμισή του στην Αμερική αναφέρει τι θα "κρατήσει" από τα Χανιά και τι θα "πάρει" μαζί του: «Από το ποδόσφαιρο θα θυμάμαι σίγουρα τις επιτυχίες μου, αλλά και τις αποτυχίες μου, γιατί αυτές με έκαναν δυνατό. Από τα Χανιά θα θυμάμαι την ωραία ζωή, την παραλία... Οι άνθρωποι περνάνε δύσκολα εδώ πέρα, αλλά μόλις τελειώσεις τη δουλειά σου σε πέντε λεπτά μπορείς να βρεθείς στην παραλία και αυτό είναι πολύ βασικό και ένα μεγάλο πλεονέκτημα για τους κατοίκους των Χανίων. Αυτά που θα πάρω μαζί μου θα είναι τα "πάντα", ό,τι περισσότερο μπορώ για να μην ξεχάσω την πατρίδα».

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Skoubakis mitera

Λένε ότι "το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά" και στην περίπτωση του Δημήτρη ταιριάζει με την έννοια ότι ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του Μιχάλη στη Δόξα Παχιανών, υπερασπιζόμενος και αυτός την εστία της ομάδας. Μάλιστα υπήρξε σεζόν που οι δυο τους ήταν συμπαίκτες πλαισιώνοντας την τριάδα των τερματοφυλάκων της ομάδας!

Από μικρή ηλικία μπήκε το "μικρόβιο" του Δημήτρη για το ποδόσφαιρο και μάλιστα η ιστορική αθλητική εφημερίδα των Χανίων "Ο Αθλητής" κάποτε τον είχε απαθανατίσει με μία μπάλα στο γήπεδο του Ναυστάθμου σε αγώνα της Δόξας και είχε θέσει τότε το ερώτημα αυτό: "Αραγε το μήλο θα πέσει κάτω από τη μηλιά;".

Την πρώτη του επαφή με το ποδόσφαιρο την είχε στα 4 του χρόνια στην Ακαδημία της Δόξας, που τότε συμπορευόταν με το Καλτσέτο. Μάλιστα δεν ήθελε να αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα όπως ο ίδιος αναφέρει: «Ο πατέρας μου με έστειλε πρώτη φορά στα γήπεδα. Σίγουρα μου άρεσε στην αρχή με τον Γιώργο Μουντάκη και με τον Νότη Ματιγάκη. Παλιότερα ήθελα να παίζω μέσα αλλά τελικά με έβαλαν στο τέρμα και όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα είμαι χαρούμενος γι' αυτό».

Στη συνέχεια βρέθηκε για δυο σεζόν στην Κ15 του Πλατανιά και επέστρεψε στη Δόξα για να καθιερωθεί ως βασικός τερματοφύλακας στην πρώτη ομάδα, παρά το νεαρό της ηλικίας του, αφού έδειξε τις μεγάλες ικανότητες που είχε. Εχει αγωνιστεί και στις Μικτές ομάδες της ΕΠΣ Χανίων.

IMG 9889

Η αναφορά στο χανιώτικο ποδόσφαιρο μέσα από τα δικά του μάτια είναι η εξής: «Από μικρός στη Δόξα είχα καλούς συμπαίκτες και είχαμε καλές ομάδες. Στη συνέχεια που βρέθηκα στον Πλατανιά δουλεύαμε πιο επαγγελματικά, κάναμε τα ταξίδια μας και βλέπαμε τις διαφορές μας με τις ομάδες της Αθήνας. Οπως είδαμε με τον Πλατανιά ο αθλητισμός και ειδικά το ποδόσφαιρο έχει ενισχυθεί πολύ περισσότερο. Οσον αφορά το τοπικό πολλές ομάδες προωθούν τα δικά τους παιδιά, που αυτό είναι καλό. Κάποιες άλλες προτιμούν να δημιουργούν τις ομάδες τους αλλιώς. Χαίρομαι όταν παίζουν τα μικρά παιδιά γιατί είναι οι φίλοι μου και όταν παίζω εγώ και είμαι χαρούμενος γι' αυτό γιατί και εγώ αν ήμουν σε άλλη ομάδα ίσως να μην έπαιζα τώρα δύο χρόνια στο ανδρικό τμήμα».

ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ "ΔΟΞΑ ΠΑΧΙΑΝΩΝ" ΚΑΙ "ΠΑΥΛΟΣ ΜΑΥΡΑΚΗΣ"

Skoubakis3

"Δοξίτης" ή αν προτιμάτε "Δοξάκι" από μικρός ο Δημήτρης Σκουμπάκης μιλάει με ιδιαίτερη αγάπη για την ομάδα που λάτρεψε από παιδάκι, τη Δόξα Παχιανών. Την ομάδα στην οποία αγωνίστηκε για πολλά χρόνια ο πατέρας του, που συνεχίζει πλέον από το πόστο του παράγοντα.

«Αν και μεγάλωσα στον Πλατανιά το λογικό θα ήταν να υποστήριζα τον Πλατανιά, αλλά έχω μεγαλώσει ποδοσφαιρικά στη Δόξα. Η Δόξα με έκανε άντρα, με μεγάλωσε, εκεί έμαθα να παίζω και αυτή την ομάδα αγάπησα. Σίγουρα είναι κομμάτι της ζωής μου, πάντα θα την αγαπώ και θα την υποστηρίζω. Αυτό είναι η Δόξα για μένα. Νιώθω ευλογημένος που μεγάλωσα σε ένα καλό σωματείο, που προωθεί νεαρά παιδιά και ενισχύει τον υγιή αθλητισμό».

Αναφερόμενος στη Δόξα Παχιανών βέβαια δεν θα μπορούσε να μην πει δύο λόγια για την "ψυχή της ομάδας", τον Παύλο Μαυράκη. «Ο κύριος Παύλος... Ολοι τον ξέρουν, όλοι ξέρουν τι έχει κάνει για το χανιώτικο ποδόφαιρο. Θυμάμαι παλιά που με έπαιρνε με το "κλουβάκι" για τις προπονήσεις που μου έλεγε ευχάριστες ιστορίες και περνούσαμε ωραία μαζί. Βοηθάει και προωθεί τον αθλητισμό και θα ήθελα να υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι σαν τον κύριο Παύλο, που θα κάνουν κάτι αφιλοκερδώς χωρίς να ζητάνε κάτι πίσω. Οσοι τον ξέρουν καλά γνωρίζουν τι άνθρωπος είναι και τι μπορεί να προσφέρει στα παιδιά και στους μεγάλους».

Termatofylakes Doxa

Κλείνοντας την αναφορά του στη Δόξα θέλησε να ευχαριστήσει τον πρώτο του προπονητή τερματοφυλάκων Γιώργο Μουντάκη και τον τελευταίο Σταμάτη Καστρινάκη, για τη συνεργασία που είχαν και για όσα του έμαθαν για τη θέση αυτή.

Επιμέλεια: Λευτέρης Αντωνακάκης

 

karta antonis garden