Το χειμερινό τεύχος του περιοδικού GO HANIA μεταφέρει εντυπωσιακές εικόνες από το χιονισμένο τοπίο, άλλων εποχών βέβαια, καθώς αυτή τη στιγμή επικρατεί… ανοιξιάτικος καιρός στην Κρήτη, από τα Λευκά Ορη.
Βουνά ντυμένα στα λευκά με κάποιους τολμηρούς ορειβάτες να κάνουν σκι…
Να σημειωθεί ότι λιφτ δεν υπάρχουν βέβαια στα ορεινά των Χανίων και μέσω των ορειβατικών πέδιλων γίνεται η αναρρίχηση στα βουνά.
Ακολουθεί αυτούσιο το αφιέρωμα που “υπογράφει” ο Χρήστος Πατεράκης.
ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟ ΣΚΙ ΣΤΗ ΚΡΗΤΗ
Σκι ανάμεσα στα πέλαγα…
Λίγοι ξέρουν και πολλοί λιγότεροι μπορούν να φανταστούν ότι η Κρήτη είναι ένας από τους καλύτερους προορισμούς για σκι στην Ευρώπη. Μακριά από χιονοδρομικά κέντρα και θορυβώδη σάλε, μια μικρή ομάδα ορειβατών πιστή στα ιδανικά της και με γνώμονα την ανιδιοτελή αγάπη για το βουνό, έχει αναδείξει την Κρήτη σαν παράδεισο του χειμερινού τουρισμού…
Η Κρήτη και ιδιαίτερα τα Χανιά ανέκαθεν ήταν τόπος με πλούσια ορειβατική κουλτούρα. Από την δεκαετία του ‘30 κιόλας έχουν το δικό τους ορειβατικό σύλλογο (Ε.Ο.Σ. Χανίων) και μέσα από τα σπλάχνα του ξεπήδησαν γενιές και γενιές ορειβατών και σκιέρ. Μόλις το 1950 τα πρώτα αυτοσχέδια πέδιλα άφησαν τα ίχνη τους στα Λευκά Όρη με πρωτοπόρους τότε τον Αντώνη Πλυμάκη και Χρήστο Χουλιόπουλο, ενώ χάρη σε αυτούς υπήρξαν πολλοί συνεχιστές αυτής της προσπάθειας.
Τα χρόνια πέρασαν και ο πυρήνας των ανθρώπων που αγαπούν τα βουνά και τα χιόνια μεγάλωσε, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να υπάρχουν σχεδόν 100 ενεργοί σκιέρ στην Κρήτη, αριθμός εντυπωσιακός για τα δεδομένα του πληθυσμού ενός νησιού, που βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της Ευρώπης. Αυτό φυσικά δεν άφησε ασυγκίνητους τους σκιέρ άλλων χωρών και τα τελευταία χρόνια έρχονται για σκι κάθε χειμώνα στα βουνά της Κρήτης, περισσότερα από 400 άτομα από διάφορες χώρες της Ευρώπης! Ο λόγος που προτιμούν την Κρήτη σε σχέση με άλλους πολύ πιο δημοφιλείς προορισμούς, είναι η αίσθηση απομόνωσης που προσφέρουν τα μεγάλα και ψηλά βουνά μας, η πολύ καλή φιλοξενία και το καλό φαγητό, ενώ ο καλός καιρός και η θάλασσα που μας περιβάλει, βάζουν το κερασάκι.
Η ίδια ομάδα ανθρώπων που ανέπτυξε τα τελευταία 10 χρόνια το ορειβατικό σκι στην Κρήτη, βρίσκεται και πίσω από τον πολύ πετυχημένο αγώνα του Pierra Creta που διοργανώνεται κάθε δύο χρόνια στο Ψηλορείτη. Το Pierra Creta είναι ο πιο πετυχημένος αγώνας ορειβατικού σκι στην Ελλάδα, με τις συμμετοχές να ξεπερνούν τις 200 με τις περισσότερες να είναι διεθνείς. Αυτός ο αγώνας είναι που απογείωσε την Κρήτη και την έκανε γνωστή σε όλη την Ευρώπη σαν χειμερινό προορισμό και όχι άδικα… Τα Λευκά Όρη έχουν 54 κορυφές πάνω από 2.000 μέτρα και 34 μέχρι 1.800 μέτρα με την υψηλότερη στα 2.454μ. Διαθέτουν 4 ορειβατικά καταφύγια ενώ το χιόνι είναι σχεδόν πάντα υπεραρκετό από τον Δεκέμβριο μέχρι και τον Απρίλιο. Το ίδιο ύψος έχει και ο Ψηλορείτης, διαθέτοντας και αυτός δύο ορειβατικά καταφύγια.
Τι είναι το ορειβατικό σκι;
Είναι σπορ και το μόνο κοινό που έχει με το σκι κατάβασης που γίνεται στα χιονοδρομικά κέντρα, είναι ότι στην κατηφόρα τα πέδιλα γλιστράνε στο χιόνι. Το ορειβατικό σκι γίνεται στο βουνό που δεν υπάρχουν εγκαταστάσεις με “πατημένες” πίστες, δεν υπάρχουν “σαλέ” και διασώστες, ενώ το πιο σημαντικό είναι ότι η ανάβαση γίνεται με δικές σου δυνάμεις και όχι με το “καρεκλάκι” που θα σε ανεβάσει σε 5 λεπτά επάνω… Όλα αυτά σημαίνουν ότι για να βρεθεί κάποιος χειμώνα στο βουνό με σκι, θα πρέπει να έχει γνώσεις ορειβασίας σε χειμερινό πεδίο, αλλά και ταυτόχρονα να είναι άριστος σκιέρ ώστε να μπορεί να κατέβει την οποιαδήποτε “απάτητη” πλαγιά που οι συνθήκες συνήθως είναι διαφορετικές σε κάθε μέτρο ενώ από κάτω καρτερεί ένας βαθύς γκρεμός…
Και πώς ανεβαίνεις;
Τα ορειβατικά σκι μοιάζουν ελάχιστα με τα σκι κατάβασης, καθώς είναι πολύ ελαφρύτερα και η “δέστρα” τους ανοίγει από την πίσω πλευρά της φτέρνας. Η ειδική μπότα, που είναι σαφώς πιο ελαφριά και θυμίζει μπότα ορειβασίας, κουμπώνει μόνιμα στο εμπρός μέρος, αλλά στην πίσω πλευρά της μπορεί να ανοιγοκλείνει με την κίνηση να μοιάζει με βάδισμα. Στην κάτω πλευρά των σκι κολλάμε τις “φώκιες”, ένα συνθετικό υλικό που η υφή του θυμίζει δέρμα φώκιας και δεν αφήνει το πέδιλο μέχρι μια λογική κλίση να γλιστρήσει προς τα πίσω. Έτσι στην ανηφόρα βάζουμε τις φώκιες, ξεκουμπώνουμε την πίσω πλευρά της δέστρας και με την βοήθεια των μπαστουνιών που έχουμε στα χέρια ανεβαίνουμε σαν να “βαδίζουμε” στο χιόνι. Μόλις φτάσουμε στην κορυφή ξεκολλάμε τις “φώκιες”, κουμπώνουμε τις μπότες σταθερά στις δέστρες των σκι και ξεκινάμε την κατάβαση.
Συνήθως μια ανάβαση δύο ωρών αντιστοιχεί σε 15 λεπτά κατάβασης…
