Η Εθνική ομάδα “σόκαρε” όλο τον πλανήτη με την εκπληκτική της πορεία η οποία ολοκληρώθηκε με τον ανεπανάληπτο θρίαμβο στον τελικό του Euro 2004 απέναντι στην οικοδέσποινα Πορτογαλία (1-0), την οποία το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα είχε πικράνει (2-1) και στην πρεμιέρα της διοργάνωσης. Το “τιμημένο” σηκώθηκε στον ουρανό του Ντα Λουζ με το γκολ του Χαριστέα στο 57′.
Τρεις πρωταθλητές Ευρώπης, που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στις Εθνικές ομάδες από διαφορετικά πόστα, θυμούνται εκείνες τις στιγμές του έπους της Πορτογαλίας. Διαβάστε όσα δήλωσαν στην ιστοσελίδα της ΕΠΟ οι Γιάννης Γκούμας, Τάκης Φύσσας και Φάνης Κατεργιαννάκης.
Γιάννης Γκούμας, Πρωταθλητής Ευρώπης 2004, προπονητής Εθνικής Ελπίδων:
Πότε, στη διάρκεια του τουρνουά, σκέφτηκες ότι το Κύπελλο μπορεί να το πάρει η Ελλάδα;
Tο πίστεψα μετά τη νίκη επί της Τσεχίας. Τόσο γιατί με αυτή τη νίκη προκριθήκαμε στον τελικό και μπορούσαμε πλέον να διεκδικήσουμε το τρόπαιο, όσο και για τη χρονική στιγμή που μπήκε το γκολ, στο τελευταίο λεπτό του πρώτου μέρους της παράτασης. Εκεί ένοιωσα πως «μας θέλει». Το πήρα σαν σημάδι.
Ποιες ήταν οι σκέψεις, τα συναισθήματά σου πριν από τον τελικό;
Κυριαρχούσε μέσα μου ηρεμία. Δεν είχα άγχος και αυτό οφείλεται στη σκέψη ότι είχαμε ήδη μια επιτυχημένη πορεία. Ήμασταν το αουτσάιντερ και θα αγωνιζόμασταν χωρίς να έχουμε τίποτε να χάσουμε, διεκδικώντας τις όποιες πιθανότητές μας να πάρουμε το Κύπελλο. Το άγχος το είχαν οι Πορτογάλοι ως γηπεδούχοι και αυτό μας έκανε, όλους στην ομάδα και εμένα προσωπικά, να αποβάλλουμε μεγάλο μέρος της πίεσης.
Ποια στιγμή του τελικού θυμάσαι χαρακτηριστικά (στη διάρκεια του αγώνα);
Τη στιγμή που το βλέμμα μου καρφώθηκε στην κερκίδα των Ελλήνων φιλάθλων και είδα στα πρόσωπά τους την ένταση και την προσπάθειά τους να μας μεταδώσουν την ενέργειά τους και να μας δώσουν ώθηση για τη νίκη. Έδειχναν ξεκάθαρα ότι το πίστευαν από το πρώτο ματς, αλλά ειδικά στον τελικό η σχέση που υπήρχε ανάμεσα στους φιλάθλους μας και την ομάδα ήταν κάτι συγκλονιστικό και μου έχει μείνει αξέχαστο.
Μοιράσου μαζί μας μια στιγμή που θυμάσαι μετά τη λήξη του τελικού.
Μόλις σφύριξε ο διαιτητής τη λήξη, πετούσαμε στον έβδομο ουρανό, είχαμε τρελαθεί, τα συναισθήματα δεν περιγράφονται με λίγες λέξεις. Ήταν κάτι αδιανόητο αυτό που ζούσαμε και ένοιωσα πραγματικά ευλογημένος που ο Θεός μας επέλεξε να ζήσουμε αυτές τις στιγμές ως αθλητές και ως άνθρωποι. Θυμάμαι λοιπόν, μέσα στην τρέλα των πανηγυρισμών, αυτή τη σκέψη να γεννιέται στο μυαλό μου και να πλημμυρίζει την καρδιά μου από ευτυχία. Ένοιωσα ευλογημένος!
Με ποιον, εκτός ομάδας, μίλησες πρώτα, μετά τη λήξη του τελικού και τι θυμάσαι πως είπατε;
Βρισκόταν στο γήπεδο η γυναίκα μου, οπότε ήταν εκείνη ο πρώτος άνθρωπος εκτός ομάδας με τον οποίο επικοινώνησα. Αγκαλιαστήκαμε, ήταν κι αυτή πολύ συγκινημένη, ως γυναίκα ποδοσφαιριστή της Εθνικής και ως Ελληνίδα. Δε θυμάμαι τι είπαμε, θυμάμαι όμως ότι αυτή η σφιχτή αγκαλιά ήταν κάτι σαν βάλσαμο, σαν… φάρμακο και τη χρειαζόμουν για να φύγει η τεράστια ένταση, η οποία μάλλον ήταν μεγαλύτερη σε μας τους παίκτες του πάγκου, καθώς όσοι αγωνίζονται αποβάλλουν μέρος της με την προσπάθεια που καταβάλλουν.
Τι σημαίνει για το ελληνικό ποδόσφαιρο σήμερα, η 4η Ιουλίου 2004.
Σήμερα δεν μπορώ να σκέφτομαι τίποτε άλλο, πέρα από το ότι «όλα είναι πιθανά» στον αθλητισμό και στη ζωή! Μια μικρή χώρα πέτυχε στο EURO 2004 κάτι που έμοιαζε όχι απλώς δύσκολο, αλλά ακατόρθωτο, επειδή έγινε μια οικογένεια. Αυτό έχει γίνει οδηγός στη ζωή μου και πιστεύω ακράδαντα πια ότι αν θέσεις στόχους και παλέψεις με όλες σου τις δυνάμεις γι’ αυτούς, μπορείς να πετύχεις πράγματα που μοιάζουν αδιανόητα. Με τέτοια νοοτροπία, μπορούν να έρθουν κι άλλες επιτυχίες για το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Τάκης Φύσσας, Πρωταθλητής Ευρώπης 2004, αθλητικός διευθυντής Εθνικής Ανδρών:
Πότε, στη διάρκεια του τουρνουά, σκέφτηκες ότι το Κύπελλο μπορεί να το πάρει η Ελλάδα;
Έχω ακούσει πολλούς να απαντούν ότι το σκέφτηκαν μετά την πρόκριση επί της Γαλλίας. Και πράγματι αυτή η επιτυχία, απέναντι στην τότε Πρωταθλήτρια Ευρώπης, ήταν πάρα πολύ μεγάλη και βάσει αυτής υπήρχε λόγος να αισιοδοξεί κάποιος για την πορεία μας. Προσωπικά, πάντως, το ένιωσα μετά την ημιτελικό με την Τσεχία. Η νίκη μας επί της πιο φορμαρισμένης ομάδας του τουρνουά, το ασημένιο γκολ στην τελευταία στιγμή του αγώνα ήταν στοιχεία με έκαναν να το πιστέψω. Να πιστέψω ότι πρέπει να ολοκληρωθεί το θαύμα.
Ποιες ήταν οι σκέψεις, τα συναισθήματά σου πριν από τον τελικό.
Είχα άγχος. Υπήρχε αγωνία. Αλλά ήταν διαφορετικά από τις προηγούμενες φορές. Είχαμε αρχίσει να καταλαβαίνουμε ήδη τι συντελούσαμε, είχαμε αντιληφθεί τη σημασία των μικρών θριάμβων που είχαμε πετύχει στη διάρκεια του EURO 2004. Και είχαμε φτάσει πλέον ενώπιον μιας πολύ μεγάλης, μιας μοναδικής πρόκλησης: πότε θα είχαμε ξανά τέτοια ευκαιρία;
Ποια στιγμή του τελικού θυμάσαι χαρακτηριστικά (στη διάρκεια του αγώνα);
Θυμάμαι προς τα τελευταία λεπτά του αγώνα ένα σουτ του Φίγκο. Η μπάλα χτύπησε ελάχιστα στη μύτη του παπουτσιού μου και κοίταξα με αγωνία την πορεία της και πού θα κατέληγε. Τελικά, ευτυχώς, έφυγε εκτός εστίας και η επαφή μου ήταν τόσο ανεπαίσθητη, που αν δεν κάνω λάθος ο διαιτητής δεν έδωσε κόρνερ. Ίσως κανένας, πλην εμού, δεν είχε καταλάβει το άγγιγμα της μπάλας.
Μοιράσου μαζί μας μια στιγμή που θυμάσαι μετά τη λήξη του τελικού.
Θυμάμαι τη στιγμή του γύρου του θριάμβου τους Πορτογάλους, τους θεατές της ηττημένης ομάδας, να μας χειροκροτούν! Λίγους μήνες πριν είχα πάρει μετεγγραφή στην Μπενφίκα και είχα ζήσει την έννοια του ποδοσφαιρικού πολιτισμού. Κάτι εντελώς διαφορετικό από τις ελληνικές συνήθειες στα γήπεδα. Μια υγιή νοοτροπία. Όμως ήταν συγκλονιστικό! Φανταστείτε έναν λαό να περιμένει πώς και πώς να κατακτήσει η Εθνική Ομάδα του το EURO, να χάνει δεύτερη φορά από την Ελλάδα και τελικά να απογοητεύεται, ωστόσο, παρ’ όλα αυτά, να ΄χει τη δύναμη να μας χειροκροτεί. Αυτό με ξεπέρασε!
Με ποιον μίλησες πρώτα, εκτός ομάδας, μετά τη λήξη του τελικού και τι θυμάσαι πως είπατε;
Δεν θυμάμαι με ποιους μίλησα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, πάντως, να αναζητώ τους δικούς μου στην εξέδρα, όπου ο ενθουσιασμός είχε… χτυπήσει κόκκινο. Και θυμάμαι να επικοινωνώ με τον πατέρα μου με ένα νεύμα. Δεν το έχω ξαναπεί αυτό: του ζήτησα στην ουσία να είναι ήρεμος, γιατί είχα μέσα μου μία ανησυχία.
Τι σημαίνει για το ελληνικό ποδόσφαιρο σήμερα, η 4η Ιουλίου 2004.
Είναι μια ημέρα χαραγμένη στη μνήμη όλων μας. Μια ημέρα γιορτής, που ξυπνά υπέροχες αναμνήσεις και οπωσδήποτε κάποιες απ’ αυτές έχουν και διδακτικό χαρακτήρα. Πάνω απ’ όλα, είναι μια ποδοσφαιρική γιορτή.
Φάνης Κατεργιαννάκης, Πρωταθλητής Ευρώπης 2004, προπονητής τερματοφυλάκων Εθνικής Ανδρών:
Πότε, στη διάρκεια του τουρνουά, σκέφτηκες ότι το Κύπελλο μπορεί να το πάρει η Ελλάδα;
Όταν προκριθήκαμε από τους ομίλους και είδα πόσο συμπαγής ομάδα ήμασταν, ένοιωσα ότι όποιος αντίπαλος και να προέκυπτε στη συνέχεια, δεν θα χάναμε. Μόνο στα πέναλτι θα μπορούσε να μας αποκλείσει κάποια ομάδα, γιατί εκεί είναι πιο πολύ θέμα τύχης.
Ποιες ήταν οι σκέψεις, τα συναισθήματά σου πριν από τον τελικό;
Μέσα μου υπήρχε κάτι που ξεπερνούσε και την αισιοδοξία. Υπήρχε σιγουριά και πίστη. Το ένιωθα, το έβλεπα: έβγαζαν φωτιές τα μάτια μας! Δεν το χάναμε με τίποτα!
Ποια στιγμή του τελικού θυμάσαι χαρακτηριστικά (στη διάρκεια του αγώνα);
Θα μιλήσω για τη στιγμή που έκοψε τον ρυθμό των Πορτογάλων ο Jimmy Jump, ο οπαδός της Μπαρτσελόνα που εισέβαλε ξαφνικά στο γήπεδο. Η Πορτογαλία πίεζε, έκανε την τελευταία προσπάθεια να ισοφαρίσει κι αυτή η διακοπή την πήγε πίσω, ενώ επέτρεψε στα δικά μας παιδιά να πάρουν τις απαραίτητες ανάσες.
Μοιράσου μαζί μας μια στιγμή που θυμάσαι μετά τη λήξη του τελικού.
Επικρατούσε τρέλα, τα συναισθήματα χαράς δεν περιγράφονται. Πήραμε το Κύπελλο, πήγαμε στο ξενοδοχείο και πέφταμε στην πισίνα με τα ρούχα. Εμείς οι παίκτες και οι άνθρωποι της ομάδας, άλλοι Έλληνες που ήταν εκεί, αλλά και κάποιοι Πορτογάλοι που συμμετείχαν στη χαρά μας!
Με ποιον, εκτός ομάδας, μίλησες πρώτα μετά τη λήξη του τελικού και τι θυμάσαι πως είπατε;
Όπως είναι λογικό, οι πρώτοι άνθρωποι εκτός ομάδας με τους οποίους μιλήσαμε όλοι μας ήταν μέλη των οικογενειών μας. Όσον αφορά εμένα, μίλησα πρώτα με τη γυναίκα μου, η οποία ήταν εκεί. Μοιραστήκαμε τη χαρά και τη συγκίνηση.
Τι σημαίνει για το ελληνικό ποδόσφαιρο σήμερα, η 4η Ιουλίου 2004.
Η μέρα της μεγάλης νίκης στον τελικό του EURO είναι κάτι παραπάνω από μια επιτυχία του αθλητισμού, για μένα είναι η εθνική γιορτή του ποδοσφαίρου! Ελπίζω όμως να είναι έτσι μέχρι την επόμενη. Μακάρι να έρθει κάποια νέα επιτυχία. Εγώ πιστεύω σ’ αυτή την πιθανότητα και στη «δύναμη της ομάδας».
Η ανάρτηση της SL για το 2004:
Ευχαριστούμε για όσα μας χαρίσατε!
