Γενικά Θέματα - Τοπικά

«Ο Μενέλαος και η ωραία... απόκρουση»

Ο τερματοφύλακας του Ρεθυμνιακού, Μενέλαος Δημητριάδης, ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής και ο πολυτιμότερος παίκτης στο Σούπερ Καπ της ΕΠΣΡ, το οποίο κατέκτησε ο Ρεθυμνιακός.

 

Το όνομά έδωσε στους ανθρώπους της ομάδας τη δυνατότητα για αρκετά λογοπαίγνια όπως το «Μενέ-λαε του Ρεθυμνιακού, το πήραμε…» ή το εξίσου επιτυχημένο «o Μενέλαος και η ωραία... απόκρουση» γιατί έκρινε τη διαδικασία των πέναλτι.

Η προσέγγιση των ανθρώπων του Ρεθυμνιακού για το μεγάλο παιχνίδι και την παρθενική κατάκτηση του Σούπερ Καπ μέσω της σελίδας της Ρεθυμνιώτικης ομάδας στο Facebook:

«Ξεκίνησε την διαδρομή προς το "Θ. Βαρδινογιάννης" με την προοπτική να διεκδικήσει ως όφειλε σαν ανταγωνίστρια ομάδα τον πρώτο ποδοσφαιρικό τίτλο του Ρεθυμνιώτικου ποδοσφαίρου την φετινή σεζόν. Επιβιβαζόμενοι οι παίκτες μας ξανά στα mini bus της επιστροφής είχαν μεγαλύτερο βάρος στις αποσκευές τους.

Αυτό του Κυπέλλου, του Super Cup Ρεθύμνου που πέρα των προγνωστικών το κατέκτησαν, επικρατώντας της Επισκοπής με 4-5 στα πέναλτι. Το ρεπορτάζ για τα τεκταινόμενα που διαδραματίστηκαν στον τάπητα του "Θ. Βαρδινογιάννης" θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν τον τίτλο "ο Μενέλαος και η ωραία... απόκρουση".

Αυτή που πραγματοποίησε στην 4η προσπάθεια της γνωστής διαδικασίας που ακολούθησε το "άκαρπο" 0-0 της κανονικής διάρκειας της συνάντησης. Όμως ούτε αυτή ήταν η μοναδική... ωραία απόκρουση του στην αναμέτρηση, αλλά και ο Ρεθυμνιακός μας είχε πολλές, ωραίες και παθιασμένες παρουσίες στον αγωνιστικό χώρο στο σημερινό πρώτο επίσημο ματς, που τον οδήγησαν στην κατάκτηση του τροπαίου.

Έτσι δεν θα είχε και το πιο αντιπροσωπευτικό, αντικειμενικό, αλλά και αληθές αντίκρισμα σε ότι πραγματικά συνέβη. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που είχαν έστω και ένα μικρό ψεγάδι προβληματισμού, βλέποντας τα αποτελέσματα στα τελευταία φιλικά της ομάδας μας.

Ίσως και να το ενίσχυσαν με την ιδέα ότι απέναντί στην ομάδα μας βρισκόταν η πολυνίκης στο θεσμό, αλλά και πιο έτοιμη στο μοντάρισμα Επισκοπή. Και μάλιστα στην φυσική της έδρα. Όμως δεν είχαν υπολογίσει στα πλάνα του Νίκου Καραδάκη, αλλά και στην θέληση και το πάθος των ποδοσφαιριστών μας που πίστεψαν με την χρονική πάροδο των λεπτών του αγώνα, ότι μπορούσαν να επιστρέψουν στην Σοχώρα με το μεγαλύτερο από τα δυο Κύπελλα που βρίσκονταν στην γωνία του γηπέδου της Επισκοπής, περιμένοντας να... πέσουν στα εκάστοτε χέρια, αναλογικά με την έκβαση του αγώνα.

Εκεί ο κάθε ένας από τους ποδοσφαιριστές του Ρεθυμνιακού μας ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Ο Μενέλαος Δημητριάδης με μια σειρά από σημαντικές αποκρούσεις, δεν έδωσε σε κανένα χρονικό σημείο του αγώνα την δυνατότητα να αμφισβητηθεί η σταθερότητα του.

Η αμυντική διάταξη των Λαζαρίδη, Μανιδάκη, Μπούσδρα και Ταμάμη, έλεγχε τόσο την "εναέρια κυκλοφορία", όσο και την… επίγεια δραστηριότητα των αντιπάλων μας, το κέντρο με Δροσάκη, Αντιασβίλι, Καψαλάκη Δελήμπαση και Φοβάκη, μέτρησε πολλά χιλιόμετρα στο σολόμετρο, ενώ και ο Σήφης Σηφακάκης έδωσε πολλές "μάχες" και μέσα αλλά και έξω από την περιοχή της Επισκοπής.

Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω οι αποκρούσεις του Δημητριάδη στα 2', 3', 24', 47', 50', η ευκαιρία του Μπούσδρα στο 17' και εκείνη του Δελήμπαση στο 38' για την ομάδα μας, να μην αλλάξουν κάτι από την ροή του αγώνα που οδηγήθηκε στην διαδικασία των πέναλτι.

Εκεί ο Μενέλαος στο 4ο γύρισμα της "ρώσικης ρουλέτας" παγίδευσε την εκτέλεση του Πορτογάλου Μπρίτο, ενώ λίγο έλειψε να πραγματοποιήσει το ίδιο και στην αντίστοιχη του Λίμα δίνοντας στο τέλος την ευκαιρία σε αυτόν και τους συμπαίκτες του να πανηγυρίσουν.»