Η πρωταθλήτρια του ΝΟ Χανίων σημειώνει ότι… παραμένει η Γεωργία, λέγοντας με αυτόν τον τρόπο ότι δεν την έχουν “τρελάνει” οι παγκόσμιες διακρίσεις που έχει καταφέρει μέχρι σήμερα στην καριέρα της.
Η συνέντευξή της φιλοξενείται στο Χριστουγεννιάτικο τεύχος του GO HANIA.
Τι σημαίνει για σένα τεχνική κολύμβηση;
Η τεχνική κολύμβηση είναι το άθλημα που αγάπησα. Το άθλημα μέσα από το οποίο εξελίχθηκα, έκανα φίλους, ωρίμασα και πήρα πολλά “εφόδια” για τη ζωή.
Το περίμενες κατά την ενασχόλησή σου ότι θα είχες αυτές τις διακρίσεις και την ευκαιρία να λάβεις μέρος σε διεθνείς διοργανώσεις;
Ξεκίνησα τεχνική κολύμβηση στα 13 μου, περισσότερο για να συνεχίσω κάποιο άθλημα και μετά από παρότρυνση της αδερφής μου. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή δεν είχε περάσει από το μυαλό μου η ιδέα του πρωταθλητισμού ούτε είχα φανταστεί ότι μπορώ να φτάσω σε αυτό το επίπεδο. Με την πάροδο του χρόνου όμως μου άρεσε πολύ, με εξίταρε και σιγά-σιγά στόχευα όλο και πιο ψηλά ώσπου κατάφερα τελικά να λάβω μέρος και σε διεθνείς διοργανώσεις.
Είσαι από τις αθλήτριες που ξεχωρίζουν στα Χανιά, νιώθεις κάπως διαφορετικά, ο κόσμος σε αναγνωρίζει για ό,τι έχεις καταφέρει;
Η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, οι γνωστοί μου και γενικότερα ο κύκλος μου αντιλαμβάνεται και αναγνωρίζει τις επιδόσεις μου. Δε νιώθω κάπως διαφορετικά, πέρα από την εσωτερική μου ικανοποίηση και περηφάνεια, παραμένω η Γεωργία…
Πώς σκέφτεσαι το μέλλον σου και ποιοι είναι οι επόμενοί σου στόχοι μέσα από τον αθλητισμό;
Φέτος είναι μια δύσκολη χρόνια με τα μαθήματα, αφού είμαι και Τρίτη λυκείου. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζουμε τις προπονήσεις και τις προσπάθειες για καλά αποτελέσματα. Ο,τι έρθει, είναι καλοδεχούμενο.
Υπάρχει κάποια στιγμή που να τη θεωρείς ως την πιο όμορφη μέχρι σήμερα στην πορεία σου στο χώρο; Και από την άλλη, αν έχεις κάποια άσχημη εμπειρία.
Η κάθε στιγμή που έχω ζήσει μέσα στο χώρο της τεχνικής κολύμβησης έχει τη δική της ξεχωριστή πινελιά μέσα μου. Ως πιο όμορφη θα μπορούσα ν’ αναφέρω τη συμμετοχή μου στο παγκόσμιο πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Κάιρο, καθώς είχαμε ωραία ομάδα και φέραμε όλοι οι αθλητές καλές επιδόσεις σε ατομικά και ομαδικά αγωνίσματα. Καθώς επίσης και τον αγώνα στα 100μ. διπλά πέδιλα στους Μεσογειακούς στο Ηράκλειο. Βρισκόταν τότε εκεί η οικογένειά μου, η ομάδα μου και μέλη του ΝΟΧ, οι οποίοι συνέβαλαν ιδιαίτερα στη ψυχολογία μου και ευχαριστήθηκαν τόσο, όσο εγώ την κατάκτηση της 1ης θέσης και την επίτευξη του Μεσογειακού ρεκόρ. Στην πιο άσχημη ίσως κατατάσσω αυτή στα 14 μου, που δεν κατάφερα να είμαι μέλος της Εθνικής ομάδας. Ωστόσο μέσα από την απογοήτευση που βίωσα τότε, άντλησα το πείσμα και την επιμονή μου, συνεχίζοντας και πετυχαίνοντας περισσότερα. Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τους γονείς μου, τους προπονητές μου, τον κ. Ηλία Καλαμαρίδη και τον Αντώνη Τσουρουνάκη, την διατροφολόγο μου, Κατερίνα Καλαμαριδη και τον Ναυτικό Ομιλο Χανίων που σε όλη τη διάρκεια της πορείας μου βρισκόντουσαν δίπλα μου όπως ομοίως και ο γυμναστής μου, Βασίλης Κουκουράκης.
