Ο Παπαμαρκάκης με τα παιδιά Χρυσάφια που τα μεγάλωνε στα χώματα

Στίβος Αφιερώματα | 21 Αυγούστου 2021, 11:24

Πάνε δυο χρόνια απ’ όταν κάναμε στο athlitiko αφιέρωμα για τον Κώστα Παπαμαρκάκη… Από τότε προστέθηκαν ένα ασημένιο μετάλλιο σε ευρωπαϊκό Κ23, ένα ασημένιο σε παγκόσμιο πρωτάθλημα Κ20 και μια συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ραγδαία πρόοδος και σπουδαίες διακρίσεις για μια ομάδα που δεν έχει ταβάνι. Ούτε τη βοήθεια που της αξίζει.

Η αιχμή του δόρατος

Τότε, σαν προπονητής μόλις είχε κατακτήσει το πρώτο του ασημένιο μετάλλιο σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα με τον Χρήστο Φραντζεσκάκη να σημειώνει την τρίτη καλύτερη επίδοση από έφηβο στην ιστορία. Στον κόσμο.

Ενα μήνα αργότερα ήρθε η πρώτη συμμετοχή αθλητή του σε διοργάνωση ανδρών με τον Χρήστο Φραντζεσκάκη να παίρνει παραστάσεις στη Ντόχα και το παγκόσμιο πρωτάθλημα στα 19 του χρόνια.

Και μετά: Το μεγάλο κυνήγι. Η Ολυμπιάδα. Το όνειρο για κάθε αθλητή είχε μπει στο ραντάρ της ομάδας και δεν μπόρεσε κανείς να τους σταματήσει.

Μια πρωτοφανής παγκόσμια πανδημία ανέβαλε τους αγώνες, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να τους κρατήσει μακριά από αυτούς. Στη διαδικασία ο Χρήστος Φραντζεσκάκης στέφθηκε εκ νέου ασημένιος πρωταθλητής Ευρώπης, αυτή τη φορά στην κατηγορία Κ23. Η πρώτη του παρουσία στα 21 του σε Ολυμπιάδα ήταν ένα δύσκολο ταξίδι με πάρα πολλούς αγώνες αλλά στο τέλος προπονητής και αθλητής ήταν εκεί. Σε ακόμα ένα μεγάλο ραντεβού.

Ο ταλαντούχος κύριος Ντουσάκης

Για όσους ακολουθούν την ελληνική σφυροβολία γνώριζαν ότι μετά τον Χρήστο, ο Ορέστης Ντουσάκης έρχεται με φόρα. Κι αν στο ευρωπαϊκό της Εσθονίας έχασε το μετάλλιο για λίγο μένοντας στην 4η θέση, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα το βάθρο δεν ξέφυγε.

Ασημένιο μετάλλιο στο Ναϊρόμπι και μια χρονιά που κλείνει ιδανικά για τον βαλκανιονίκη και ασημένιο παγκόσμιο πρωταθλητή στην κατηγορία των εφήβων.

Ο Κύριος Θωμαδάκης

Ξεχωριστή θέση στη συνείδηση όχι μόνο των σφυροβόλων αλλά όλων των ανθρώπων που αγαπάνε το στίβο κατέχει ένας άνθρωπος ο οποίος χρήζει ιδιαίτερης μνείας. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει ιδέα από μέτρα, μεζούρες, στροφές, κόντρες και βαλβίδες. Θεωρείται συναυτουργός και ο αρχιτέκτονας, Κώστας Παπαμαρκάκης λίγες ώρες μετά το μετάλλιο του Ορέστη Ντουσάκη δεν έχασε ευκαιρία να τον ευχαριστήσει για ακόμα μια φορά. Ο Μανώλης Θωμαδάκης όταν δεν βρέθηκε κανείς δίπλα στον μεγάλο προπονητή έδωσε τη λύση.

Οταν οι Φραντζεσκάκης και Ντουσάκης μεγάλωναν στους αμμόλοφους του Κλαδισού παραχώρησε ένα χωράφι για να μπορέσουν να κάνουν προπόνηση στα όρια της αξιοπρέπειας (και με τη βοήθεια του συλλόγου και της ομοσπονδίας) βοήθησε να αλλάξει το επίπεδο αλλά και η ιστορία της ομάδας. Μιας ομάδας που μέχρι το 2019 θεωρούνταν πολύ δυνατή όσον αφορά την εγχώρια σφυροβολία. Πλέον μιλάμε για ένα γκρουπ παγκόσμιας κλάσης.

Ο δρόμος παραμένει δύσβατος

Με προσωπικό κόπο και χρόνο το χωράφι αυτό μεταμορφώθηκε σε ένα “προπονητήριο” DIY. Η λέξη προπονητήριο φυσικά είναι πολυτέλεια εάν κάποιος δει με τα μάτια του το χώρο που χτίζονται οι αθλητές αυτοί. Κι όμως, σε κάνει να αναρωτιέσαι αν αυτοί οι άνθρωποι είχαν τα υλικά και τις συνθήκες που χρειάζονται σε τι επίπεδο θα βρισκόντουσαν.

Χάριν αστεϊσμού μπορεί να έχει ειπωθεί ότι οι κακουχίες βοήθησαν αλλά η πραγματικότητα είναι ότι μιλάμε για ηρωισμό και όχι για πρωταθλητισμό.

Σε οποιαδήποτε χώρα του σύγχρονου κόσμου η συζήτηση που θα έκανε ένας προπονητής με τέτοιο παλμαρέ είναι το πώς θα βελτίωνε το κράτος τις εγκαταστάσεις του για να δουλεύει απρόσκοπτα, το πού θα πήγαινε για προετοιμασία το χειμώνα με τους αθλητές του.

Για τους γνώστες της κατάστασης στον ελληνικό αθλητισμό όμως η πραγματική συζήτηση έχει σχέση με τον βιοπορισμό. Η μεγαλύτερη ανάγκη της ομάδας αυτή τη στιγμή είναι ένα πριμ (όνειρο θερινής νυκτός) αλλά μερικά φορτηγά με χώμα για να μη χαλάνε οι σφύρες το χειμώνα.

Ο Κώστας Παπαμαρκάκης συνεχίζει να γράφει μια από τις πιο ρομαντικές ιστορίες που μπορεί να παρακολουθήσει κάποιος μέσα από τον αθλητισμό. Με κάτι παιδιά Χρυσάφια που μας γέμισαν ασήμια ενώ τα μεγάλωνε στα χώματα.

Και τώρα, στο τέλος της σεζόν μια απορία μένει: Κι αν αυτοί κάνουν ό,τι μπορούν και κάτι παραπάνω κάθε χρόνο, εμείς τι κάνουμε γι’ αυτούς;

ΥΓ: Το αφιέρωμα που ξεκίνησε το 2019 θα ολοκληρωθεί το καλοκαίρι του 2024. Στο Παρίσι.

Γιάννης Τσοκάνης

Rabona ad