Η Χανιώτισσα αθλήτρια έχει πλέον αναγεννηθεί έχοντας εξαιρετική παρουσία με τον Πανσερραϊκό στην Α1 Γυναικών.
Αναλυτικά όσα αναφέρει στη συνέντευξη στο e-magazine της Ομοσπονδίας:
Για τις ατυχίες και τις ρήξεις χιαστού: «Χρειάστηκε να περάσω πάλι την πόρτα του χειρουργείου για 4η φορά και να κάνω εσωτερική οστεοσύνθεση με λάμα για την αποκατάσταση του. Από τον πρώτο τραυματισμό είπα στον εαυτό μου ότι θα επανέλθω πιο δυνατή, ότι στον αθλητισμό υπάρχουν ατυχίες και δύσκολοι τραυματισμοί αλλά όλα ξεπερνιούνται. Αν αγαπάς αυτό που κάνεις ότι εμπόδια κι αν βρεις στο δρόμο σου θα τα ξεπεράσεις. Πολύ σημαντικό ρόλο βέβαια έπαιξε κι η στήριξη που είχα από τους δικούς μου ανθρώπους, οικογένεια και φίλους όπου ήταν δίπλα μου κάθε στιγμή. Οι δικοί μου μένουν μόνιμα στα Χανιά κι είχαν έρθει στην Αθήνα να μείνουν μαζί μου για όλη την αποκατάσταση μου όπου ήταν 8 μήνες.
Θυμάμαι αξέχαστα και τα μηνύματα που είχα λάβει από το μπασκετικό χώρο στον πρώτο μου τραυματισμό, ήταν τόσα πολλά και τόσο υποστηρικτικά. Κατά τη διάρκεια της αποθεραπείας μου υπήρχαν πολλά σκαμπανεβάσματα ψυχολογικά κυρίως όταν προσπάθησα να επανέλθω μέσα στο γήπεδο και να παίξω με τις συμπαίκτριες μου. Υπήρχε μια περίοδος που ένιωθα σαν να μην έλειψα μια μέρα κι υπήρχε και περίοδος που ένιωθα ότι ξέχασα να παίζω και με έπιαναν τα κλάματα μέσα στην προπόνηση. Όταν δεν ήμουν καλά πάντα σκεφτόμουν γιατί ξεκίνησα, τι στόχους έχω, τι θυσίες έχω κάνει και πως θα δουλέψω για να ξεπεράσω το κάθε εμπόδιο. Δεν θεωρώ ότι είχα την κατάλληλη ψυχολογική στήριξη από την τότε ομάδα μου κι αυτό με έκανε ακόμα πιο δυνατή και πιο σκληρή», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Ήμουν μια νεαρή αθλήτρια μόνη στην Αθήνα, συνεπέστατη στις σχολικές και μπασκετικές μου υποχρεώσεις αλλά παρόλα αυτά ένιωθα ότι η ομάδα είχε αλλάξει συμπεριφορά απέναντι μου λόγω του σοβαρού τραυματισμού μου. Ο τρόπος διαχείρισης και τα λόγια τους μου έδειξαν ότι δεν πίστευαν άλλο σε μένα κι ότι δεν πιστεύουν ότι αξίζω να είμαι μέλος της ομάδας που αγωνιζόταν στη Α1».
Για τις προσδοκίες που υπήρξαν όταν επέστρεψε στον ΟΑΧ: «Οταν επέστρεψα στον ΟΑΧ σαν παίχτρια μετά από τόσα χρόνια ένιωσα ότι γυρίζω σπίτι μου. Είχαμε μια πάρα πολύ καλή ομάδα τότε, είχα πολύ χρόνο συμμετοχής στα παιχνίδια και θεωρώ ότι με βοήθησε να δείξω ότι βρίσκομαι ακόμα εδώ μετά από τους τραυματισμούς κι ότι μπορώ να παίξω. Μετά την επιτυχημένη πρώτη χρονιά επέλεξα να παραμείνω στην ομάδα, αλλά δεν εξελίχθηκε όπως ακριβώς περίμενα εφόσον τραυματίστηκα σοβαρά με ρήξη χιαστού πάλι στο ίδιο γόνατο! Η αντιμετώπιση της ομάδας πάλι δεν ήταν αυτή που περίμενα σαν παιδί που ξεκίνησε κιόλας τα πρώτα του βήματα στην ομάδα. Χειρουργήθηκα μετά από αρκετό καιρό κι αποφάσισα να παίξω στη Δάφνη Αγίου Δημητρίου στην Α2 ώστε να βρω τα πατήματα μου. Άλλη μια άτυχη χρονιά όπου σε κρίσιμο αγώνα έσπασα το μετατάρσιο στο πόδι μου κι έπρεπε να περάσω για άλλη μια φορά την πόρτα του χειρουργείου».
Για το νέο ξεκίνημα στον Πανσερραϊκό: «Οι στόχοι μου ασχέτως τραυματισμών παραμείνουν ίδιοι. Έχω αφήσει πίσω μου τους τραυματισμούς, έχω δουλέψει πολύ το σώμα μου και το μυαλό μου κι είναι σαν να μην έχω τραυματιστεί ποτέ. Οι στόχοι μου είναι ίδιοι, να παίξω για την Εθνική ομάδα κάτι που το θέλω από πολύ μικρή και να παίξω στο καλύτερο επίπεδο στην Ευρώπη».
Για την τροπή που πήραν τα πράγματα με τον ΟΑΧ: «Θεωρώ ότι είναι άσχημο να εγκαταλείπει μια ομάδα στη μέση της σεζόν το πρωτάθλημα για οποιονδήποτε λόγο. Δεν είναι μόνο ο ΟΑΧ που πέρυσι δήλωσε ότι δεν μπορεί να συνεχίσει για οικονομικούς λόγους, είναι κι άλλες ομάδες που βρισκόντουσαν χρόνια στην κατηγορία και δήλωσαν αδυναμία συμμετοχής την τελευταία στιγμή πράγμα που αλλάζει όλο το πρωτάθλημα. Οι ομάδες που συμμετέχουν γίνονται όλο και λιγότερες κι όταν δηλώνεται αδυναμία την τελευταία στιγμή, δεν είναι προετοιμασμένη οικονομικά καμία άλλη ομάδα να πάρει την θέση της. Ευτυχώς για την κοινωνία των Χανίων δημιουργήθηκε μια καινούργια ομάδα του Πλατανιά που ίσως κάνει κάτι καλό. Είναι καλό για την πόλη».
