Ντουσάκης: Ελπίζω σε Παρίσι το 2024 και Λος Αντζελες το 2028!

Στίβος Face Control | 2 Σεπτεμβρίου 2021, 13:47

Ο Ορέστης Ντουσάκης είναι ασημένιος παγκόσμιος πρωταθλητής. Λίγες μέρες μετά την παρουσία του στο πόντιουμ των νικητών στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Κ20 στο Ναϊρόμπι της Κένυα μίλησε στο athlitiko για τον μεγάλο του αγώνα προς το μετάλλιο και τα μελλοντικά του σχέδια.

Συναισθηματικός, πολύ ώριμος παρά τα 19 του χρόνια, ο πρωταθλητής σφυροβολίας του Ελευθερίου Βενιζέλου αναφέρεται σε όλα όσα κατάφερε μέχρι σήμερα και θέτει ως στόχο για τα επόμενα χρόνια.

Μια πετυχημένη χρονιά έφτασε στο τέλος της. Πώς την χαρακτηρίζεις, κοιτάζοντας προς τα πίσω;

Τέλειωσε μια πετυχημένη χρονιά, οι κόποι μου ανταμείφθηκαν στο τέλος. Περίμενα στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα μια καλύτερη επίδοση και μια καλύτερη θέση, αλλά στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα η χρονιά έκλεισε ιδανικά.

Ποια ήταν τα συναισθήματα σου στον τελικό αλλά και όταν βρέθηκες στο βάθρο των νικητών;

Ικανοποίηση για τους κόπους μου και ότι έκανα τη χώρα μου περήφανη. Εκεί μέσα αγωνίστηκα για μένα και για την Ελλάδα… Ηταν ένας δύσκολος αγώνας όπου τα μετάλλια κρίθηκαν στις λεπτομέρειες και σε λίγα εκατοστά. Πίστεψα ότι θα μπορούσα να κερδίσω γιατί ήμουν πρώτος μέχρι τη 5η βολή, με πέρασε ο Τσέχος σε αυτό το σημείο, πείσμωσα, αλλά δεν κατάφερα να κερδίσω. Σε κάθε περίπτωση, ένα ασημένιο μετάλλιο όμως με κάνει πολύ χαρούμενο γιατί όσο εύκολα είμαι δεύτερος άλλο τόσο εύκολα θα μπορούσε να είμαι τέταρτος ξανά, κάτι που θα με απογοήτευε και θα μου κόστιζε ψυχολογικά.

Αν άκουγες τον εαυτό σου πριν από 2-3 χρόνια να λέει ότι θα ήταν απογοητευμένος αν έβγαινε τέταρτος σε παγκόσμιο πρωτάθλημα τι θα του έλεγες;  

Θα έλεγα ότι αυτός είναι τρελός και δεν πάει καλά!

Για την τέταρτη θέση στο ευρωπαϊκό της Εσθονίας;

Στο ευρωπαϊκό της Εσθονίας ήμουν πολύ καλά σωματικά και ψυχολογικά, πίστεψα ότι ήμουν έτοιμος για ένα μετάλλιο. Το έδειξα και στον προκριματικό που μπήκα χαλαρός και έκανα μια βολή στον τελικό. Το μετάλλιο δεν ήρθε και πιστεύω ότι μου έλειπε ο προπονητής μου ο οποίος ήταν μια εβδομάδα πριν στην Εσθονία με τον Χρήστο Φραντζεσκάκη (σ.σ. ευρωπαϊκό Κ23 όπου κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο) και μετά ταξίδευε στο Τόκιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εκανα προπόνηση σχεδόν μόνος ένα μήνα, αλλά πείσμωσα και πίστεψα ότι θα τα καταφέρω στην Κένυα με τον προπονητή μου μαζί.

Ποιος ήταν ο πιο δύσκολος αγώνας της χρονιάς για σένα;

Στο ευρωπαϊκό ήταν πιο δύσκολος αγώνας, ήταν η πρώτη μου μεγάλη διοργάνωση και είχα άγχος γιατί θα αγωνιζόμουν απέναντι στους καλύτερους της Ευρώπης και χωρίς τον προπονητή που σε στηρίζει και ξέρει να σε κατευθύνει τεχνικά.

Ολα αυτά με βάση τις συνθήκες που προπονήθηκες τα προηγούμενα χρόνια μέχρι να φτάσουν αυτές οι δύο διακρίσεις…

Στον Κλαδισό οι συνθήκες ήταν άθλιες, κάναμε προπόνηση σε μια ανηφορική παραλία με άμμο χωρίς κλωβό. Το θυμάμαι και από τον Χρήστο ο οποίος μου έλεγε ότι είχε μπει στο παγκόσμιο του Τάμπερε (σ.σ είχε ακυρωθεί στον προκριματικό και δεν ήξερε από πού να ρίξει!). Χωρίς να είχε βοηθήσει ο φίλος του προπονητή μου, ο Μανώλης Θωμαδάκης, ο οποίος παραχώρησε το χωράφι που κάνουμε προπόνηση δεν θα είχε προχωρήσει όλο αυτό… Είναι διαφορετικές οι συνθήκες που κάνουμε προπόνηση πλέον. Εχουμε κλωβό και μπορούμε να προπονηθούμε όπως πρέπει για να μάθουμε να βγαίνει η σφύρα σωστά απ’ τον κλωβό και να ταξιδέψει εκεί που πρέπει.  

Αντίστοιχα βέβαια οι συνθήκες δεν είναι ίδιες με συναθλητές του εξωτερικού όπου βρέθηκες αυτό το καλοκαίρι αντίπαλος.

Εχω συζητήσει με τους συναθλητές μου φέτος στο ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο. Για παράδειγμα, ο Βούλγαρος συναθλητής μου μου έλεγε ότι έκανε προετοιμασία σε ένα προπονητικό κέντρο με τρεις βαλβίδες και κλειστές αίθουσες. Στην πραγματικότητα εμείς δουλεύουμε σ’ ένα χωράφι με υπόβαση και χαλίκι στα μέτρα που ρίχνουμε για να μη χάνουμε τις σφύρες, βέβαια χάνουν βάρος απ’ το χαλίκι, κόβουν τα σύρματα και χαλάνε τα παπούτσια μας… Ο κλωβός είναι μεγάλος, αλλά το δίχτυ παλιό και μπροστά έχει σύρμα. Η αίθουσα για τα βάρη είναι ένα παλιό σπιτάκι που έχουμε βάλει δύο πλατό ώστε να χωράμε ίσα ίσα. Από την άλλη ούτε στο ΕΑΚ Χανίων υπάρχει επιλογή, μιας και δεν υπάρχει κλειστή αίθουσα για να μπορούμε να κάνουμε προπόνηση. Τα σύρματα δυστυχώς όταν κάνουμε προπόνηση εκεί έπρεπε να αλλάζουν κάθε μέρα γιατί σπάνε λόγω του εδάφους και επειδή το κόστος είναι υψηλό ο κόουτς έφτιαχνε αυτοσχέδια σύρματα με ατσαλόσυρμα…

Ποια είναι η επόμενη μέρα του -παγκόσμιου πλέον- Ντουσάκη;

Με ενδιαφέρει πολύ να σπουδάσω, ξέρω ότι ο αθλητισμός δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις και να κάνεις αθλητισμό, υπάρχει η καταπόνηση και η έλλειψη στήριξης. Εχω πάρει μια υποτροφία στις ΗΠΑ στο πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια και σκέφτομαι και την επιλογή για Φυσιοθεραπεία Αθήνας. Ιδανικά και αν υπήρχε εδώ η σχολή που με ενδιαφέρει θα ήθελα να μείνω στα Χανιά, με τον προπονητή μου και την οικογένεια μου, που με στηρίζει. Ομως τώρα πρέπει να εξετάσω τις επιλογές μου. Οσον αφορά τις ΗΠΑ, με άλλους συναθλητές που έχω συζητήσει και σπουδάζουν εκεί μου λένε ότι είναι πολύ διαφορετική η ζωή. Είναι μια μεγάλη χώρα, είναι ένα μεγάλο πανεπιστήμιο με ιδανικές εγκαταστάσεις για πρωταθλητισμό, παρ’ όλα αυτά μου προτείνουν να σπουδάσω και να επιστρέψω μετά. Θα δούμε! Το θέμα μου είναι να σταθώ στα πόδια μου… Το πανεπιστήμιο προσφέρει φυσιοθεραπείες, γιατρούς, εγκαταστάσεις και σπουδές. Στην Αθήνα και πάλι θα μου είναι δύσκολο γιατί θα πρέπει να καλύψω όλα αυτά τα έξοδα μόνος μου. Οπου και να σπουδάσω και όπου και να βρεθώ όμως ο στόχος μου είναι να ζήσω στα Χανιά. Φυσικά η προϋπόθεση είναι να μπορώ να κάνω αυτό που μου αρέσει σε συνθήκες που θα με διευκολύνουν και όχι να με δυσκολεύουν.

Οπότε, πώς σκέφτεσαι το μέλλον σου;

Σίγουρα να έχω μια μόνιμη δουλειά ώστε να μπορώ ν’ ανταπεξέλθω οικονομικά, ιδανικά στα Χανιά. Θα ήθελα να μπορώ να συνδυάσω το αθλητικό κομμάτι με το επαγγελματικό ώστε να μπορώ να είμαι καλά. Το μόνο πράγμα που με δυσκολεύει στο να μείνω στα Χανιά είναι το οικονομικό. Είμαι 19 ετών και σκέφτομαι ότι δεν γίνεται οι γονείς μου να με στηρίζουν για πάντα στο οικονομικό κομμάτι ώστε να κάνω αυτό που αγαπάω και που είναι η σφυροβολία. Οι γονείς μου πέρα από την καθημερινή στήριξη είναι οι βασικοί μου χορηγοί σε όλο αυτό. Θέλω να νιώσω κι εγώ ότι υπάρχει ένας αντίκτυπος σε όλη αυτή την επιτυχία…

Ποια είναι η βοήθεια που έχεις μέχρι που έφτασε αυτή η επιτυχία;

Η βοήθεια που έχω δει όλα αυτά τα χρόνια είναι από τον σύλλογό μου, τον Ελευθέριο Βενιζέλο και την ομοσπονδία που μας βοήθησε να μεταμορφώσουμε το χωράφι του κ. Θωμαδάκη σε ένα “προπονητήριο”, αλλά και η δημοτική αρχή με την κατασκευή της τουαλέτας εκεί.

Πώς είναι να προπονείσαι με τον ομόσταβλο σου, Χρήστο Φραντζεσκάκη και ποια μαθήματα σου δίνει στο δρόμο για την επιτυχία;

Ο υγιής ανταγωνισμός με τον Χρήστο, οι κόντρες που κάνουμε στην προπόνηση και οι συμβουλές που δίνουμε ο ένας στον άλλον μας βοήθησαν πολύ. Η καλύτερη συμβουλή που μου έχει δώσει είναι να μην χάνω τη συγκέντρωση μου στον αγώνα. Σίγουρα όμως αυτό που βοήθησε περισσότερο στην επιτυχία και του Χρήστου και τη δικιά μου είναι ο κλωβός.

Ποιοι είναι οι στόχοι σου στη σφύρα τα επόμενα χρόνια;
Σε δύο χρόνια είναι το ευρωπαϊκό Κ23 που είναι η επόμενη μεγάλη διοργάνωση για την ηλικία μου. Σίγουρα ο μεγάλος στόχος κάθε αθλητή είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες, είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση που μπορεί να βρεθεί κάποιος. Οι επόμενοι είναι στο Παρίσι το 2024 και στο Λος Αντζελες το 2028. Ελπίζω να βρεθώ και στις δύο!

Συνέντευξη: Γιάννης Τσοκάνης

 

 

 

 

 

Rabona ad