Ντουντουνάκη: Το πιο όμορφο μέρος στον κόσμο τα Χανιά

Κολύμβηση | 3 Ιουνίου 2021, 20:19

Ξεκίνησε την κολύμβηση όταν την έγραψαν οι γονείς της στο κολυμβητήριο για να πάψει να φοβάται τη θάλασσα κι έφθασε στην κορυφή της Ευρώπης. Η Άννα Ντουντουνάκη σε συνέντευξη εφ' όλη της ύλης.

Η Χανιώτισσα κολυμβήτρια παραχώρησε συνέντευξη στην Κατερίνα Καμπόσου για λογαριασμό της Athens Voice (τεύχος 787). Αναλυτικά όσα είπε…

Κατέκτησες το χρυσό μετάλλιο στα 100 µ. πεταλούδα, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης, µε χρόνο 57.37 καταρρίπτοντας το πανελλήνιο ρεκόρ και ξεκινάς πλέον µε τις καλύτερες προϋποθέσεις για το Τόκιο. Τι σκέφτηκες, όταν είδες το αποτέλεσμα; «Ήταν η πρώτη φορά που είδα στιγμιαία τον χρόνο µου και μετά τον ξέχασα. Κοίταζα και ξανακοίταζα το “1” δίπλα στο όνομά µου και πίστευα ότι καταλάβαινα λάθος, έλεγα “μήπως δεν βλέπω καλά;” Περίμενα πολύ ένα μετάλλιο, είχα δουλέψει και ήμουν προσηλωμένη στον στόχο αλλά σε καμία περίπτωση δεν περίμενα το χρυσό. Όταν το συνειδητοποίησα ήταν το απόλυτο συναίσθημα. Ένιωσα ότι µου δόθηκε µία μεγάλη ευκαιρία και την άρπαξα όσο καλύτερα μπορούσα. Τέσσερις άνθρωποι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για να τα καταφέρω, οι γονείς µου, ο προπονητής µου Τάσος Καράμπελας και ο γυμναστής µου Λάζαρος Αβίντογλου.»

Mε την κολύμβηση ασχολείσαι από πολύ μικρή, όχι όμως στην πεταλούδα µε την οποία αγωνίζεσαι. Ήταν εύκολο να διαλέξεις το άθλημα που επρόκειτο να σε καθιερώσει; «Ξεκίνησα την κολύμβηση επειδή ουσιαστικά φοβόμουν τη θάλασσα και µε έγραψαν οι γονείς µου στο κολυμβητήριο κυρίως για να το ξεπεράσω. Αυτή η φοβία δεν ξέρω αν µου έχει φύγει ακόμα, δεν είναι ότι δεν θα µπω στη θάλασσα αλλά όταν βρίσκομαι στα βαθιά και δεν ξέρω τι υπάρχει από κάτω, δεν νιώθω και πολλή ασφάλεια. Στην πορεία το νερό μου έφερε πολλές χαρές. Ξεκίνησα συγχρονισμένη κολύμβηση από πολύ μικρή και για πολλά χρόνια – βασικά μέχρι πρόσφατα πιο πολλά χρόνια ήμουν στη συγχρονισμένη από ό,τι στο κολύμπι. Την αγαπούσα πολύ κι ας είναι επίπονο άθλημα µε πολλές ώρες προπόνησης, σκέψου είχαμε κλείσει 8ωρο σερί ή σπαστό 10ωρο την ίδια μέρα. Ήταν όλη µου η μέρα στην πισίνα, έτρωγα και κοιμόµουν. Σταμάτησα γιατί ήμουν στην Εθνική Ομάδα που έπρεπε να προπονείται στην Αθήνα, εγώ πήγαινα σχολείο στα Χανιά. Ξεκίνησα λοιπόν κολύμβηση αρχικά επειδή δεν ήθελα να σταματήσω τον πρωταθλητισμό απότομα και να αλλάξει το σώμα µου. Επέλεξα από την αρχή την πεταλούδα επειδή µου φάνηκε εντυπωσιακή και στην πορεία είδα ότι ήταν κάτι παραπάνω από ένα χόμπι που ξεκίνησα για να κάνω χαλαρά. Έβλεπα ότι ήμουν καλή και το αγάπησα πάρα πολύ – έρχονταν επιτυχίες που µε έκαναν να το αγαπήσω για την ακρίβεια.»

Πώς ήταν η ζωή στην Κρήτη; «Mεγάλωσα στα Χανιά. Όλοι µου οι φίλοι και οι συγγενείς βρίσκονται στο νησί, που το θεωρώ το πιο όμορφο μέρος στον κόσμο. Θέλω κάποια στιγμή να γυρίσω εκεί μόνιμα. Οι ρυθμοί ζωής στα Χανιά είναι πολύ διαφορετικοί, πιο αργοί, είναι όλα δίπλα, η ποιότητα ζωής διαφέρει εντελώς. Στην Αθήνα ανέβηκα στα 18 µου για σπουδές στη Νοµική. Σε αυτή την πόλη πατάς το πόδι σου και σε κατακλύζει το στρες. Σου προσφέρει όμως άπειρες επιλογές για διασκέδαση και δραστηριότητες. Μένω στη Γλυφάδα τώρα, αλλά ως φοιτήτρια νοίκιαζα στου Ζωγράφου, επομένως έμαθα όλο το κέντρο και τα φοιτητικά στέκια. Γενικά µε αναζωογονεί να βγαίνω, να πηγαίνω για φαγητό, ποτό, μπουζούκια, σινεμά.»

Πώς και επέλεξες τη Νομική; «Είναι η μαμά µου δικηγόρος και πάντα την είχα ως πρότυπο. Θαύμαζα την διπλωματία της -που εγώ δεν έχω ακόμα-, ήξερε πάντα πώς να χειριστεί μία κατάσταση και ήθελα να γίνω κι εγώ έτσι. Γι’ αυτό διάλεξα τη Νομική και τη συνδύαζα µε την κολύμβηση όλα αυτά τα χρόνια. Είχα πάντα μία συνέπεια στο διάβασμα και ταυτόχρονα δεν ήθελα να χαρακτηρίζομαι ως µια απλή αθλήτρια αλλά κάτι παραπάνω. ∆εν ήταν εύκολο ταίριασμα αλλά είχα βοήθεια από τους δικούς µου και πρόγραμμα. Μετά αποφάσισα να κάνω μεταπτυχιακό στο Εμπορικό και Εταιρικό δίκαιο.»

Έχεις σκεφτεί ποτέ να σταματήσεις το κολύμπι για τη Νομική; «Ναι, η πρώτη φορά που το σκέφτηκα πολύ σοβαρά ήταν μετά τους Ολυμπιακούς το 2016. Ήταν µία χρονιά πάρα πολύ δύσκολη -πάντα οι ολυμπιακές χρονιές είναι δύσκολες-, µε πολλή πίεση και άγχος. Είχα εξαντληθεί και αν µε ρωτούσε κάποιος τότε πριν τους Ολυμπιακούς, θα του έλεγα αυτοί είναι οι τελευταίοι µου αγώνες. Τελικά ένιωσα ότι δεν έχω δώσει ακόμα το 100% και αποφάσισα να συνεχίσω μέχρι να καταφέρω αυτό που θέλω. Η δεύτερη φορά που το σκέφτηκα εξίσου σοβαρά ήταν στην πρώτη καραντίνα. Ήταν η χειρότερη περίοδος που έχω περάσει. Πολλοί βιάζονται να πουν ότι “εδώ ο κόσμος καιγόταν και οι αθλητές βιάζονταν να µπουν σε πισίνα”. Στην ουσία όμως όχι απλώς πήγαν πίσω τα σχέδιά µας αλλά είναι κάπως αντίστοιχο µε το να μένει κάποιος χωρίς δουλειά. Για εμάς ο πρωταθλητισμός είναι η δουλειά µας, είναι ένας κόπος μάλιστα που δεν αποκαθίσταται µε χρήματα, ειδικά όταν είσαι σε µια καίρια φάση προετοιμασίας και παλεύεις όλο τον χρόνο για μία στιγμή.»

Πώς ένιωσες όταν έμαθες ότι θα αναβληθούν οι Ολυμπιακοί; «Eίχα γυρίσει μόλις από σκληρή προετοιμασία σε υψόμετρο στην Τουρκία, και δεν είδα ποτέ τα αποτελέσματα αφού δυο μέρες μετά ανακοινώθηκε πως δεν γίνεται να κολυμπάμε για κάποιους μήνες, χωρίς μάλιστα να ξέρουμε αν θα αναβληθούν ή όχι οι Ολυμπιακοί στην αρχή. Όταν δεν ξέρεις αν θα υπάρχουν αγώνες κατά κάποιο τρόπο δεν έχεις στόχο. Ένιωσα τότε ότι χάθηκαν όλα, ότι δεν έχει νόημα τίποτα από όσα έκανα τόσο καιρό, άδειασα ψυχολογικά, τα έβλεπα όλα µαύρα. Είχα τελειώσει κιόλας το μεταπτυχιακό και είχα αποφασίσει να πάρω ρεπό από όλα για να αφοσιωθώ στους Ολυμπιακούς, µε αποτέλεσμα η καραντίνα να µε πετύχει σε φάση που δεν είχα τίποτα άλλο για να ασχοληθώ και µε έπιασε κρίση ταυτότητας.»

Πώς πέρασες το διάστημα της καραντίνας; «Πέρασα την καραντίνα στην Αθήνα και όχι στα Χανιά γιατί ήλπιζα ότι, αν ανοίξει κάτι, αυτό θα είναι εδώ. Προσπαθούσα να κάνω μία συντήρηση, έκανα τρέξιμο καθημερινά και γυμναστική στο σπίτι αλλά το κολύμπι είναι ένα άθλημα που δεν μπορείς να αντικαταστήσεις την αίσθηση στο νερό µε κάτι αερόβιο εκτός πισίνας ή γυμναστήριο. Κάτι που αποδείχθηκε μετά γιατί όταν επέστρεψα δεν είχα τη φυσική κατάσταση που είχα πριν τo lockdown. Ξυπνούσα τα πρωινά, είχα χρόνο που δεν ήξερα τι να τον κάνω, έφτιαχνα παζλ, έπαιζα επιτραπέζια, πού και πού έψαχνα συνταγές και μαγείρευα διάφορα.»

Πώς είναι µία τυπική μέρα µε υποχρεώσεις αθλητή; «Σε κάθε προπόνηση πρέπει να δίνω κάτι παραπάνω. Όταν έχω διπλή σηκώνομαι στις 7.00, μπαίνω κατευθείαν στην πισίνα και μετά γυρίζω πίσω για πρωινό. Ξανακοιμάμαι λίγο, μαγειρεύω και το μεσημέρι επιστρέφω στην προπόνηση ως το απόγευμα που θα πάω γυμναστήριο. Το βράδυ μπαίνω στο σπίτι κι όλο αυτό πάει αλυσιδωτά παντός καιρού, δεν μπορώ να πάρω «ρεπό». Φαντάσου τον χειμώνα νωρίς το πρωί που κάνει κρύο και το νερό είναι παγωμένο να πρέπει να µπεις. Το καλοκαίρι από την άλλη συνήθως οι πισίνες είναι πολύ ζεστές, δεν σε δροσίζουν, την άνοιξη λοιπόν απολαμβάνω τις προπονήσεις στο νερό.»

Η διατροφή σου ποια είναι; Έχουμε ακούσει ότι οι αθλητές καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες: «Τρώω τα πάντα σε καλές ποσότητες χωρίς να κάνω όμως υπερβολές στη διατροφή µου γενικώς ή να καταπιέζομαι. ∆εν ακολουθώ μία συγκεκριμένη δίαιτα. Στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς µου πάντως µε ξέρει όλο το προσωπικό ως “η κοπέλα που τρώει πολλά παγωτίνια”. Νομίζω θα ήμουν πολύ καλή ξεναγός σε κάποιον τουρίστα που θα ερχόταν στην Αθήνα ως προς το πού θα πάει για φαγητό παρά σε αξιοθέατα. Περιγράφω τα φαγητά εξαιρετικά.»

Θυμάσαι την αγαπημένη σου στιγμή σε αγώνα; «Ο αγώνας στη Βουδαπέστη είναι ο καλύτερος αγώνας που έχω κάνει. Οι επιτυχίες όλα αυτά τα χρόνια έρχονταν σιγά-σιγά και, σταδιακά, ανέβαινα σταθερά. Πολύ δυνατή στιγμή ήταν κι εκείνη όταν έπιασα το όριο για τους Ολυμπιακούς την πρώτη φορά, σε αγώνες στην Αμβέρσα. Όταν ήμουν παιδί έβλεπα τους Ολυμπιακούς να συμβαίνουν και όταν συνειδητοποίησα ότι θα πάω κι εγώ εκεί ήταν μοναδική αίσθηση και δικαίωση ενός πολύ μεγάλου αγώνα.»

Πόσο αγχώνεσαι για τους Ολυμπιακούς του Τόκιο; «Έχω την εμπειρία από το Ρίο, βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά και πιο ώριμα, είμαι πιο συνειδητοποιημένη, πιο προσηλωμένη στον στόχο τώρα και για να πετύχω αυτό που έγινε στην Βουδαπέστη και γενικώς κάτι καλό στο Τόκιο πρέπει να δώσω το 1000%. Επειδή ξέρω πόση δουλειά έχουμε κάνει στις προπονήσεις έχω αυτοπεποίθηση, αυτό που µε αγχώνει όμως είναι να µην πάει χαμένος ο κόπος µου. Από την άλλη χαίρομαι που πάω καλά και δημιουργώ προσδοκίες στους άλλους αλλά είναι έξτρα πίεση κατά κάποιο τρόπο να περιμένει ο κόσμος συγκεκριμένα πράγματα από εμένα.»

Συγκριτικά µε όσα έχεις δει στο εξωτερικό, πώς είναι τα πράγματα στην κολύμβηση στην Ελλάδα; «Όχι καλά σε γενικές γραμμές. Πολλοί αθλητές από εδώ φεύγουν στο εξωτερικό γιατί είναι δύσκολο να συνδυαστούν στην Ελλάδα σπουδές και δουλειά µε πρωταθλητισμό. Υπάρχουν κίνητρα για να περάσεις στο πανεπιστήμιο αλλά δεν υπάρχουν κίνητρα για μετά. Μερικές φορές μοιάζει σαν να µην ενδιαφέρεται το σύστημα που εσύ προετοιμάζεσαι για Ολυμπιακούς αγώνα. Η πολιτεία όχι απλώς δεν µας βοηθάει οικονομικά αλλά ούτε µας προβάλλει κανείς μέχρι να πάρουμε ένα χρυσό στο Ευρωπαϊκό. Στα Πανελλήνια πρωταθλήματα κανείς δεν ενδιαφέρεται να έρθει να µας δει. Με ρωτούν δημοσιογράφοι κατά καιρούς αν υπάρχει στήριξη, ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε να ρωτούν γιατί ξέρουν πολύ καλά τι προβάλλεται στον κόσμο, άρα τι λαμβάνει στήριξη. Θα έπρεπε να υποστηρίζονται και τα υπόλοιπα αθλήματα που ίσως φέρνουν περισσότερες επιτυχίες στη χώρα από αυτά που προβάλλονται συνήθως.»

➩ Η κολύμβηση είναι μοναχικό άθλημα, στην ουσία είσαι κάτω από το νερό μόνη σου μετρώντας πλακάκια μέχρι να φτάσεις στο τέρμα. Τι σκέφτεσαι εκείνη την ώρα μέχρι να τελειώσει η κούρσα; «Αν είμαι σε αγώνες δεν ακούω τίποτα γύρω µου είτε είμαι μέσα είτε έξω από το νερό. Έχω το μυαλό µου µόνο στον αγώνα στο τι πρέπει να κάνω ώστε να πάει η κούρσα όπως τη θέλω. Αυτές τις ώρες δεν σου περνάει από το μυαλό τίποτα από τα προσωπικά που μπορεί να σε απασχολούν γενικά. Είσαι µόνο εκεί, περιμένοντας το σήμα για να µπεις μέσα.»

Photo credits: Θανάσης Καρατζάς

karta antonis garden
JoyMachine

Rabona ad