Στο απολογιστικό κείμενο για το τέλος της αγωνιστικής περιόδου η ομάδα του Αρκαλοχωρίου αναφέρει τα εξής:

Μια χρονιά γεμάτη όνειρα έφτασε στο τέλος της…

Με μάχες, με ένταση, με στιγμές που μας έφεραν στα όριά μας. Με ιδρώτα, με νεύρα, με καρδιά, με περηφάνια, με χαμόγελο. Μα πάνω απ’ όλα, με ανθρώπους. Ανθρώπους που έγιναν οικογένεια.

Η Αναγέννηση δεν πέρασε απλώς από την NL1 για ακόμα μια χρονιά. Δήλωσε παρουσία. Κοίταξε στα μάτια κάθε αντίπαλο, έσπασε όρια, έγραψε τη δική της ιστορία και έκανε όλους να μιλούν για το «χωριό».

Στιγμές που δεν χωράνε σε λέξεις. Στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες μέσα μας και θα αποτελούν κομμάτι της ιστορίας της ομάδας.

Η επιστροφή στο σπίτι μας είχε κάτι παραπάνω από αγωνιστική σημασία, είχε συναίσθημα. Είχε καρδιά. Είχε εκείνον τον κόσμο που δεν έφυγε ποτέ. Εκείνους που πίστεψαν όταν ήταν δύσκολα, που στάθηκαν δίπλα μας σιωπηλά, που έδωσαν χωρίς να ζητήσουν τίποτα. Τους ανθρώπους που στήριξαν το όνειρο μας, γιατί χωρίς αυτούς δεν θα είχαμε καταφέρει τίποτα.

Ένα μεγάλο, ειλικρινές ευχαριστώ σε όλους. Σε όσους έτρεξαν για αυτή την ομάδα, σε όσους βοήθησαν έμπρακτα, σε όσους ήταν εκεί σε κάθε στιγμή. Αυτή η χρονιά σας ανήκει.

Μέσα στο γήπεδο, η Αναγέννηση έκανε ένα ακόμα βήμα. Μια αξιοπρεπέστατη πορεία στην NL1, νέα ρεκόρ, αλλά πάνω απ’ όλα… σεβασμός.

Κερδίσαμε το δικαίωμα να μιλούν όλοι για το «χωριό». Και αυτό δεν αγοράζεται. Χτίζεται.

Και το χτίσαμε μαζί.

Κρατάμε όλα όσα ζήσαμε. Τα εύκολα και κυρίως τα δύσκολα. Γιατί αυτά μας έκαναν πιο δυνατούς.

Το τέλος αυτής της χρονιάς δεν είναι ένα αντίο. Είναι μια υπόσχεση. Ότι θα επιστρέψουμε πιο έτοιμοι, πιο δυνατοί, πιο ενωμένοι.

Γιατί η Αναγέννηση δεν είναι απλώς μια ομάδα.

Είναι συναίσθημα. Είναι οικογένεια.

Και συνεχίζει…