Ο 27χρονος Χανιώτης αθλητής που φορά με επιτυχία την φανέλα του ΟΦΗ μιλά για τις εμπειρίες του μέχρι σήμερα στο βόλεϊ, ένας χώρου που γνωρίζει πολύ καλά ο ίδιος και η οικογένειά του, καθώς ο πατέρας του, Γιάννης Μιχελάκης έχει αφήσει επίσης το δικό του αποτύπωμα στο άθλημα.

Ο Μιχελάκης παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό GO HANIA και μιλά για τους στόχους που θέτει με την ομάδα του την φετινή σεζόν, αλλά και για το χανιώτικο βόλεϊ.

Είσαι αθλητής που έχει την ευκαιρία να αγωνίζεται στο κορυφαίο επίπεδο του ελληνικού βόλεϊ. Πώς είναι για σένα αυτή η εμπειρία;

Η εμπειρία του να αγωνίζεσαι στο κορυφαίο επίπεδο είναι φανταστική. Στόχος μου πάντα ήταν να βρίσκομαι εκεί. Ανταγωνίζεσαι τους καλύτερους, κάθε ματς είναι δύσκολο και πρέπει να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό για να έρχονται θετικά αποτελέσματα στην ομάδα σου. Υπάρχει πίεση για το αποτέλεσμα, πρέπει να ακολουθείς ένα πρόγραμμα για να ανταπεξέρχεσαι στις προπονήσεις και στους αγώνες. Προφανώς θυσιάζεις πολλές όμορφες καταστάσεις, αλλά όλα αυτά τα γνωρίζεις από πριν επιλέξεις να ακολουθήσεις το δρόμο του πρωταθλητισμού, οπότε πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτό τον τρόπο. Επίσης, τα συναισθήματα που νιώθεις μετά από μια μεγάλη νίκη ή μετά από την επίτευξη ενός μεγάλου στόχου είναι πολύ δυνατά και σου δίνουν τη δύναμη να συνεχίσεις να δουλεύεις για τα επόμενα.

Στα 27 σου, έχεις διαγράψει μια αξιοσημείωτη πορεία στο βόλεϊ, πανηγυρίζοντας ανόδους με το Φίλιππο Βέροιας και τον ΟΦΗ, μεταξύ άλλων. Πώς θα χαρακτήριζες την καριέρα σου μέχρι τώρα στο άθλημα;

Εφυγα σαν φοιτητής από τα Χανιά για την Θεσσαλονίκη. Στο μυαλό μου είχα ότι ήθελα να προσπαθήσω να παίξω βόλεϊ σε υψηλό επίπεδο και η Θεσσαλονίκη ήταν μια πόλη που μπορούσε να μου δώσει αυτή τη δυνατότητα. Βέβαια στο χώρο του βόλεϊ εκτός Κρήτης με ήξεραν ελάχιστοι, οπότε ξεκίνησα ουσιαστικά από το μηδέν. Επρεπε να δείξω την αξία μου και να αποδεικνύω σε κάθε αγώνα ότι μπορώ ν’ αγωνιστώ σε υψηλότερο επίπεδο. Ξεκίνησα από μικρομεσαίες ομάδες στην Α2 κατηγορία -τότε η Α2 ήταν η δεύτερη κατηγορία στην Ελλάδα- στην πορεία είχα κάποιες καλές χρονιές με την ομάδα του Νέστωρα και τον Πήγασο Πολίχνης, όπου τερματίσαμε στην 3η θέση, μέχρι που ήρθε η άνοδος με τον Φίλιππο Βέροιας το 2020… Την επόμενη χρονιά έκανα το ντεμπούτο μου στην Α1 με τον Φίλιππο Βέροιας όπου έμεινα συνολικά τρία χρόνια. Το 2022 αγωνιζόμουν με τη φανέλα του ΠΑΟΚ όπου κατακτήσαμε το Κύπελλο Ελλάδας και τα τελευταία δυο χρόνια βρίσκομαι στον ΟΦΗ. Θα πω ότι κάθε αρχή και δύσκολη. Προσωπικά δεν μου χαρίστηκε κάτι, έχω παλέψει πολύ, έχω κάνει πολλή υπομονή για να πάρω τις ευκαιρίες που θεωρούσα ότι άξιζα… Θα μπορούσα να είχα σταματήσει να παίζω πολλές φορές και λόγω οικονομικών αποδοχών, ειδικά πριν το κορονοϊό, πλέον υπάρχει μια άνοδος σε αυτό το τομέα, αλλά και λόγω συγγενών και φίλων που δεν έβρισκαν κάποια ουσία σε όλο αυτό. Εγώ όμως είχα τον στόχο μου και είχα “κλειδώσει” εκεί. Είμαι χαρούμενος με ό,τι έχω καταφέρει μέχρι σήμερα και θέλω να πετύχω ακόμα περισσότερα στο μέλλον.

Εχεις επιστρέψεις στον ΟΦΗ, όπου είχες αγωνιστεί και στο πρόσφατο παρελθόν. Πώς είναι τα πράγματα στην ομάδα αυτή τη σεζόν και ποιοι είναι οι βασικοί στόχοι σας;

Ηρθα για πρώτη φορά πέρσι στην ομάδα του ΟΦΗ με στόχο την άνοδο στη Volley League. Κάναμε ένα εκπληκτικό πρωτάθλημα με 16 νίκες σε 18 ματς, παρόλα αυτά χρειάστηκε να περάσουμε από τη διαδικασία των play off για να πάρουμε το δεύτερο εισιτήριο για την Α1. Αρχικά, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον πρόεδρο, τον κ. Δανδάλη, που με εμπιστεύθηκε και μου έδωσε τη δυνατότητα να αγωνιστώ στο κορυφαίο επίπεδο. Σαν αθλητής έχω πάντα στόχο ν’ αγωνίζομαι στο κορυφαίο επίπεδο, αντιμετωπίζοντας τους καλύτερους. Φέτος στην ομάδα του ΟΦΗ έχω την τιμή να συνεργάζομαι με έναν από τους καλύτερους Ελληνες προπονητές, αν όχι τον καλύτερο. Εχουμε παίκτες που έχουν αγωνιστεί σε πάρα πολύ υψηλό επίπεδο, θεωρώ ότι είμαστε ένα πολύ δυνατό σύνολο, όπου αν μείνουμε υγιείς, με σκληρή δουλειά μπορούμε να φέρουμε πολύ καλά αποτελέσματα. Στόχος της ομάδας μας είναι να μείνουμε στην κατηγορία και από εκεί και πέρα ό,τι καλύτερο έρθει.

Λένε πως “το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά”. Αναφερόμαστε, φυσικά, στο γεγονός ότι και ο πατέρας σου, Γιάννης Μιχελάκης, υπήρξε ένας από τους λίγους Χανιώτες που αγωνίστηκαν στην Α1 κατηγορία. Πώς αισθάνεσαι που συνεχίζεις αυτή την πορεία;

Τον πατέρα μου τον πρόλαβα να αγωνίζεται, έχω κάποιες μικρές αναμνήσεις και εικόνες. Θυμάμαι όταν ξεκίνησα να αγωνίζομαι στις μικρές κατηγορίες στην Κρήτη, αρκετοί με προσφώνηζαν ως ο γιος του γιατρού, “γιατρός” ήταν το ψευδώνυμο του πατέρα μου. Όλοι είχαν να λένε τα καλύτερα για το πόσο καλός παίκτης ήταν. Εχει τύχει μάλιστα να παίξω συμπαίκτης και με συμπαίκτη του πατέρα μου. Ακόμα πάω σε γήπεδα ανά την Ελλάδα και μου λένε να δώσω χαιρετίσματα στον πατέρα μου χωρίς να τους ξέρω εγώ. Δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου ότι πρέπει να τον φτάσω ή να τον ξεπεράσω. Ο καθένας έχει κάνει τη δική του πορεία.

Γιατί πιστεύεις ότι τα Χανιά δυσκολεύονται να καθιερώσουν μια ομάδα σε υψηλό επίπεδο στο βόλεϊ; Είναι ζήτημα οικονομικό ή υπάρχει κάποιος
άλλος λόγος;

Στα Χανιά το ζήτημα είναι σίγουρα οικονομικό και παικτικό. Τα περισσότερα παιδιά στα 18 φεύγουν φοιτητές και όσοι από αυτούς γυρνάνε πίσω είτε έχουν σταματήσει το βόλεϊ είτε λόγω βιοπορισμού θα ασχοληθούν σε ερασιτεχνικό επίπεδο με το βόλεϊ. Σίγουρα μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος να βάλει χρήματα και κόπο και να φέρει 10 αθλητές από την υπόλοιπη Ελλάδα για να στελεχώσει μια καλή ομάδα όπως κάνει και ο κ. Δανδάλης με τον ΟΦΗ στο Ηράκλειο, αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος τόσο “τρελός” με το άθλημά μας για να συμβεί κάτι τέτοιο στα Χανιά…

Ποιοι είναι οι προσωπικοί σου στόχοι στο βόλεϊ; Υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που ονειρεύεσαι ακόμα να πετύχεις;

Πλέον δεν είμαι μόνος μου στη ζωή, είμαι παντρεμένος οπότε γενικότερα όλες τις αποφάσεις τις συζητάμε με την γυναίκα μου και βλέπουμε τι είναι καλύτερο για μας. Δεν βλέπω πολύ μακριά γενικά. Σίγουρα θέλω να κάνω μια καλή αγωνιστική χρονιά για να βοηθήσω να πετύχουμε τους στόχους που έχει θέσει η ομάδα. Δεν κάνω όνειρα, μου αρέσει να βάζω στόχους και να τους πετυχαίνω και να αυξάνω τον πήχη κάθε φορά…