Το athlitiko είχε την ευκαιρία να μιλήσει με τον Καράκη και να μοιραστεί μαζί του τις εμπειρίες που έζησε όλα αυτά τα χρόνια που ήταν ποδοσφαιριστής. Μέλος μιας σπουδαίας φουρνιάς για τον Μινώταυρο που κατέκτησε πολλά πρωταθλήματα, γεύτηκε ανόδους στο περιφερειακό και πολλές και πλούσιες εμπειρίες.

Ο Γιώργος Καράκης συμμετέχει πλέον μαζί με κάποιους από τους παλιούς τους συμπαίκτες στην τωρινή διοίκηση του Μινωταύρου, σημειώνοντας στη συνέντευξη που έχει παραχωρήσει ότι ο στόχος είναι η διοίκηση να ακολουθήσει την ίδια πεπατημένη που ακολουθεί το σωματείο εδώ και δεκαετίες…

Γιώργο, πόσο καιρό έχεις σταματήσει το ποδόσφαιρο;

Σχεδόν δύο χρόνια.

Πώς ήταν όλη αυτή η πορεία για σένα στο ποδόσφαιρο, πώς θα την χαρακτήριζες;

Μόνο καλά έχω να θυμάμαι. Μου άνοιξαν πόρτες από το ποδόσφαιρο, έκανα φίλους. Κάνοντας ένα flash back θεωρώ ότι μόνο θετικά αποκόμισα, πράγματα τα οποία με βοήθησαν επαγγελματικά, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο…

Μόνο στον Μινώταυρο αγωνίστηκες;

Μία χρόνια πήγα στον Ικαρο όταν ήταν στον περιφερειακό όπου λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων δεν μπορούσα ν’ ακολουθήσω την ομάδα. Στον Μινώταυρο έπαιζα από τα 10 μου μέχρι τα 45! Για 35 συναπτά έτη…

Είσαι από τους παίκτες που άφησαν πραγματικά το δικό τους στίγμα στον Μινώταυρο διότι ήσουν μέλος της φουρνιάς που έφερε πολλά πρωταθλήματα στο σωματείο, ανόδους στο περιφερειακό και γενικότερα ήταν μια φουρνιά που είναι δύσκολο πραγματικά να ξαναβγεί και να είναι όλοι μαζί οι ίδιοι ποδοσφαιριστές για πάρα πολλά χρόνια, συμφωνείς;

Συμφωνώ, αν και τα χρόνια που παίξαμε εμείς ποδόσφαιρο έχουν διαφορά από τα τωρινά διότι τώρα τα παιδιά φεύγουν για να σπουδάσουν και αντιμετωπίζουν το μέλλον διαφορετικά. Τότε εμείς έτυχε εκείνη η φουρνιά, 5-6 άτομα που ήμασταν να μη φύγουμε για σπουδές, οπότε αφιερωθήκαμε στην ομάδα με τα γνωστά αποτελέσματα…

Ποια είναι η πιο χαρακτηριστική στιγμή που έχεις να θυμάσαι με τον Μινώταυρο; Οποια κι αν είναι αυτή.

Οι αναμνήσεις είναι πάρα πολλές, αλλά το παιχνίδι που έχει χαραχθεί πραγματικά στη μνήμη μου είναι αυτό με τον Γιούχτα, στο μπαράζ ανόδου για το περιφερειακό στο Ρέθυμνο, παίζαμε στην Σοχώρα. Ενα παιχνίδι το οποίο το κερδίσαμε με γκολ του Κοτζαμάνογλου τότε. Το θυμάμαι για τον παλμό του, την έντασή του και εν τέλει για την επιτυχία που είχαμε ως ομάδα γιατί ήμασταν μια γροθιά τότε. Με προπονητή τον Γιώργο Ξηράκη, που τον θεωρώ από τους καλύτερους προπονητές που έχουν περάσει ποτέ από την ομάδα και έχω την τιμή να είμαστε φέτος μαζί στο συμβούλιο του Μινωταύρου. Το παιχνίδι αυτό πραγματικά με στιγμάτισε ως παίκτη και έχω να θυμάμαι πολλά θετικά πράγματα.

Πάντως Γιώργο είναι γεγονός ότι ο Μινώταυρος τα κατάφερνε και συνεχίζει να το κάνει με τις δικές του ταπεινές δυνάμεις… Θεωρείς ότι εκείνη την εποχή άξιζε κάτι καλύτερο ίσως ο Μινώταυρος;

Ο Μινώταυρος στηρίζεται παραδοσιακά στα δικά του παιδιά. Ενώ έχει τη δυνατότητα ακόμα και σήμερα να επενδύσει χρήματα, προτιμάμε και μιλάω αυτή τη στιγμή και ως μέλος της διοίκησης, να πορευτούμε με δικά μας παιδιά και να χτίσουμε μία ομάδα, η οποία δεν θα είναι “φούσκα” αλλά θα στηρίζεται στα δικά της παιδιά μελλοντικά.

Ως ποδοσφαιριστής ήσουν πραγματικά χαρισματικός γιατί είχες κάποια χαρακτηριστικά όπως η ταχυδύναμη, η ικανότητα, ήξερες μπάλα… Θεωρείς ότι έπιασες το ταβάνι σου σε ό,τι αφορά την πορεία σου στο ποδόσφαιρο ή μπορούσες να πετύχεις κάτι ακόμα καλύτερο;

Εκ των υστέρων πλέον ως πιο έμπειρος και βλέποντας τα πράγματα με πιο καθαρό μάτι θα μπορούσα να παίξω σε μεγαλύτερη κατηγορία κατά κοινή ομολογία πολλών άλλωστε. Το θέμα είναι ότι λόγω συγκυριών και επαγγελματικών υποχρεώσεων δεν “έκατσε”, δεν το κυνήγησα ίσως όπως θα έπρεπε. Παρόλα αυτά, νιώθω γεμάτος από το ποδόσφαιρο και μπορώ να πω ότι μόνο καλά πράγματα έχω πάρει, τα οποία απολαμβάνω ακόμα και σήμερα.

Θεωρείς ότι υπήρχαν κάποιοι συμπαίκτες σου που άξιζαν να έχουν παίξει υψηλότερα;

Ναι, υπήρχαν πολλοί συμπαίκτες μου. Ο φίλος και κουμπάρος μου, ο Χρήστος Νταγκουνάκης ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα στα Χανιά και λόγω τραυματισμού γιατί είχε πάθει μια σοβαρή θλάση στον τετρακέφαλο δεν μπόρεσε να προχωρήσει. Υπάρχουν όμως και πολλοί άλλοι που δεν θέλω να τους αδικήσω, απλά αναφέρομαι κυρίως στον Χρήστο γιατί μεγαλώσαμε μαζί και θεωρώ ότι ήταν από τα μεγαλύτερα ταλέντα στα Χανιά στην εποχή του και μπορούσε να πάει πολύ ψηλότερα απ’ ό,τι πήγε.

Mε τη σύζυγό του, Ελλη Σκαμάγκα. 

Ως μέλος της νέας διοίκησης στον Μινώταυρο ποιοι είναι οι στόχοι που έχετε θέσει;

Οπως έχει αποδειχθεί τα τελευταία χρόνια κοιτώντας το ρόστερ της ομάδας και τις συμμετοχές νέων ποδοσφαιριστών στην ομάδα συνεχίζουμε στο ίδιο μοτίβο. Θεωρώ ότι ο Μινώταυρος θα είναι φέτος πολύ πιο καλός απ’ ό,τι τις προηγούμενες χρονιές, διότι τα παιδιά που ήταν πέρσι στην ομάδα έχουν πάρει παιχνίδια στα πόδια τους και αυτό θα βγει στο γήπεδο. Πιστεύω ότι θα πάμε πολύ καλά φέτος.

Ο Μινώταυρος θέτει ως στόχο τα επόμενα χρόνια να πάρει κάποιο πρωτάθλημα; Είναι άλλωστε η ομάδα με τα περισσότερα πρωταθλήματα στα Χανιά.

Είναι στα άμεσα σχέδιά μας την επόμενη τριετία η ομάδα να πρωταγωνιστήσει.

Επαγγελματικά έχεις ένα πολύ όμορφο μαγαζί, το Vintage. Πώς ήρθε η ιδέα να προχωρήσεις σε αυτή την κίνηση;

Υπήρχε επαφή με το χώρο εδώ και πάρα πολλά χρόνια με ένα άλλο μαγαζί που είχαμε στις Μουρνιές. Ο χώρος είναι ενός δικού μας ανθρώπου και όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία να το νοικιάσουμε και να κάνουμε αυτή την κίνηση, όπως αποδείχτηκε, ήταν σωστή γιατί πάει πολύ καλά. Είμαι αρκετά ευχαριστημένος.

Ποιοι είναι οι επόμενοι σου στόχοι;

Αυτή τη στιγμή, Ποδοσφαιρικά τουλάχιστον, ασχολούμαι διοικητικά με την ομάδα της καρδιάς μου. Θεωρώ ότι όφειλα ως Γιώργος Καράκης να το κάνω αυτό και να είμαι μέσα στη διοίκηση μαζί με παλιούς συμπαίκτες μου. Θα προχωρήσουμε στο ίδιο μοτίβο που έχει χαράξει η ομάδα πολλά χρόνια τώρα με μια υγιή διοίκηση και μια υγιή ας πούμε κατάσταση η οποία θα δώσει μακροχρόνια αποτελέσματα γιατί ο Μινώταυρος έχει όλα τα φόντα να πρωταγωνιστήσει όταν θα πρέπει να πρωταγωνιστήσει, δε βιαζόμαστε… Οσον αφορά το παικτικό τώρα κομμάτι, υπάρχει ο γιος μου, δίνοντας συνέχεια για την οικογένειά μας στα γήπεδα, αυτή τη στιγμή είναι στους Νέους Μινωταύρου και έχει όλα τα φόντα να παίξει ποδόσφαιρο γιατί θεωρώ ότι είναι καλύτερος παίκτης από μένα και θα γίνει καλύτερος παίκτης απ’ ό,τι ήμουν εγώ… Θα ήθελα να ευχαριστήσω τη σύζυγό μου, την Ελλη Σκαμάγκα, για τη στήριξή της όλα αυτά τα χρόνια και για την υπομονή που έδειξε να είμαι τόσες ώρες κάθε μέρα στα γήπεδα.