Ο έμπειρος προπονητής με γραπτή του δήλωση γνωστοποίησε το τέλος της συνεργασίας με την ομάδα των Καμισιανών Ραπανιανών, στην οποία μέχρι πρότινος ήταν τεχνικός διευθυντής και προπονητής της ομάδας Κ17.
Η γραπτή του δήλωση:
Ήρθε η στιγμή να κλείσει ένας κύκλος…
Μετά από τέσσερα γεμάτα, όμορφα και δημιουργικά χρόνια στον Poseidon Ladies, ήρθε η στιγμή να αποχωρήσω από τη θέση του προπονητή, τεχνικού διευθυντή Μια απόφαση που μόνο εύκολη δεν είναι. Γιατί αυτά τα τέσσερα χρόνια δεν ήταν απλά μια συνεργασία.
Ήταν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Ήταν αμέτρητες ώρες στα γήπεδα, αμέτρητα χιλιόμετρα στους δρόμους, στιγμές χαράς, στεναχώριας, αγωνίας, υπερηφάνειας, αλλά πάνω απ’ όλα ήταν άνθρωποι. Άνθρωποι που πίστεψαν σε ένα όραμα και βοήθησαν να δημιουργηθεί κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Όταν δημιουργήθηκε η ομάδα πριν από τέσσερα χρόνια, ξεκίνησε μόνο με τα κορίτσια που θα έπαιζαν στην Γ Εθνική Από την πρώτη στιγμή, στόχος μας δεν ήταν μόνο η αγωνιστική εξέλιξη του συλλόγου, αλλά η δημιουργία βάσεων που θα εξασφάλιζαν το μέλλον του γυναικείου ποδοσφαίρου στον Ποσειδώνα. Έναν χρόνο αργότερα ξεκίνησε η μεγάλη πρόκληση της δημιουργίας των ακαδημιών. Μια προσπάθεια που ξεκίνησε με μόλις τέσσερα κορίτσια και πολλή πίστη. Σήμερα, τρία χρόνια μετά, η ακαδημία αριθμεί περισσότερα από σαράντα κορίτσια, ενώ καταφέραμε να δημιουργήσουμε και τμήμα στο Κολυμπάρι, δίνοντας την ευκαιρία σε ακόμη περισσότερα παιδιά να γνωρίσουν και να αγαπήσουν το ποδόσφαιρο. Πήραμε μέρος σε δεκάδες τουρνουά και διοργανώσεις στις κατηγορίες Κ10, Κ12 και Κ17. Ταξιδέψαμε, αγωνιστήκαμε, μάθαμε, εξελιχθήκαμε και ζήσαμε εμπειρίες που θα μας συνοδεύουν για πάντα. Όμως η μεγαλύτερη επιτυχία μας δεν ήταν κάποιο τρόπαιο ή κάποια νίκη. Η μεγαλύτερη επιτυχία μας ήταν ότι καταφέραμε να δημιουργήσουμε υποδομές και προοπτική για το μέλλον της γυναικείας ομάδας. Καταφέραμε να χτίσουμε μια ακαδημία με συνέχεια, οργάνωση και προοπτική. Να δούμε κορίτσια που ξεκίνησαν από τις μικρές ηλικίες να εξελίσσονται χρόνο με τον χρόνο και σήμερα πολλά από αυτά να πλαισιώνουν πλέον τη μεγάλη ομάδα. Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό επίτευγμα αυτής της διαδρομής. Να βλέπεις τα παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στην ακαδημία να αποτελούν πλέον το παρόν και το μέλλον του συλλόγου.
Το γυναικείο ποδόσφαιρο εξελίσσεται συνεχώς και κερδίζει καθημερινά τη θέση που του αξίζει. Νιώθω πραγματικά περήφανος γιατί πιστεύω πως και εμείς βάλαμε το δικό μας λιθαράκι σε αυτή την εξέλιξη. Προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον όπου κάθε κορίτσι θα μπορούσε να ονειρευτεί, να εξελιχθεί και να πιστέψει στις δυνατότητές του. Μέσα από την καρδιά μου θέλω να ευχαριστήσω όλους τους γονείς που μας εμπιστεύτηκαν αυτά τα χρόνια. Ιδιαίτερα εκείνους που θυσίαζαν καθημερινά τον χρόνο τους, που διένυαν αμέτρητα χιλιόμετρα και που ταξίδευαν από το Κολυμπάρι στα Χανιά για να μη στερηθούν τα παιδιά τους την προπόνηση και τον αγώνα. Η στήριξη, η υπομονή και η εμπιστοσύνη τους ήταν ανεκτίμητες. Χωρίς αυτούς, τίποτα από όλα όσα πετύχαμε δεν θα είχε γίνει πραγματικότητα. Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλα τα κορίτσια με τα οποία συνεργάστηκα αυτά τα τέσσερα χρόνια. Στις μικρές και στις μεγάλες. Σας είδα να μεγαλώνετε, να ωριμάζετε, να εξελίσσεστε ως αθλήτριες αλλά και ως άνθρωποι. Μοιραστήκαμε αμέτρητες στιγμές μέσα και έξω από το γήπεδο, στιγμές που θα κουβαλάω για πάντα μαζί μου. Αν κατάφερα να σας διδάξω κάτι ως προπονητής, να ξέρετε ότι εσείς μου διδάξατε πολύ περισσότερα ως άνθρωπο. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω ξεχωριστά,τον πρόεδρο της ομάδας,τον φίλο μου τον Γιώργο, τον φίλο μου τον Αλέκο, τον φίλο μου τον Μίλτο, τον Ιγνάτιο,τη Νίκη, τη γιαγιά, τη Βαγγελιώ,την Τονια και όλους όσοι στάθηκαν δίπλα στην ομάδα αυτά τα χρόνια. Άλλοι μπροστά, άλλοι αθόρυβα στο παρασκήνιο, αλλά όλοι εξίσου σημαντικοί. Η προσφορά σας ήταν πολύτιμη και η πορεία αυτής της ομάδας φέρει και τη δική σας σφραγίδα. Κλείνοντας, θέλω να πω και κάτι ακόμα. Ένα μεγάλο και ειλικρινές συγγνώμη αν κάποια στιγμή στενοχώρησα κάποιον, αν κάποια φορά παραφέρθηκα ή αν η ένταση της στιγμής με έκανε να ξεπεράσω τα όρια. Όσοι με γνώρισαν πραγματικά ξέρουν ότι δεν υπήρξε ποτέ κακή πρόθεση. Ξέρουν ότι είμαι ένας άνθρωπος που ζει το ποδόσφαιρο με πάθος. Ένας άνθρωπος που αγαπά βαθιά αυτό που κάνει και που πολλές φορές μέσα στην ένταση ενός αγώνα, στην αγωνία της προσπάθειας και στην επιθυμία να πετύχει η ομάδα, αφήνει τα συναισθήματά του να βγουν πιο έντονα από όσο θα έπρεπε. Αν συνέβη αυτό, ζητώ πραγματικά συγγνώμη. Ό,τι έκανα αυτά τα τέσσερα χρόνια το έκανα με αγάπη για το ποδόσφαιρο, με αγάπη για την ομάδα και με αγάπη για τα παιδιά. Το έκανα γιατί πίστεψα σε αυτή την προσπάθεια από την πρώτη μέρα και προσπάθησα να την υπηρετήσω με όλες μου τις δυνάμεις. Και ίσως τελικά η ζωή να τα έφερε έτσι ώστε αυτός ο κύκλος να ολοκληρωθεί την κατάλληλη στιγμή. Με τη γυναικεία ομάδα να πετυχαίνει την άνοδό της στη Β’ Εθνική και να ανοίγει ένα νέο, ελπιδοφόρο κεφάλαιο στην ιστορία της.
Αποχωρώ με γεμάτη καρδιά. Με περηφάνια για όσα καταφέραμε, με ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους που γνώρισα και με τη βεβαιότητα ότι το μέλλον αυτής της ομάδας είναι λαμπρό. Φεύγω ως προπονητής, αλλά ένα κομμάτι μου θα βρίσκεται πάντα εδώ. Γιατί ο Ποσειδώνας δεν ήταν απλώς μια ομάδα για μένα. Ήταν οικογένεια.
