Ποδηλασία

Λιβανός: Δεν περίμενα δύο χρυσά, η Ομοσπονδία δε μας βοηθάει

Ομολόγησε ότι δεν ήταν προετοιμασμένος ψυχολογικά για τα δύο χρυσά μετάλλια, ενώ φανέρωσε και το παράπονό του προς την Ομοσπονδία για την ελλειπή βοήθεια που του παρέχει. Ο λόγος για τον "δις" χρυσό πρωταθλητή Ευρώπης Κωνσταντίνο Λιβανό.

Σε "βασιλιά" του σπριντ εξελίχθηκε ο Κωνσταντίνος Λιβανός στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδηλασίας πίστας Εφήβων-Νεανίδων επιστρέφοντας στα Χανιά με δύο χρυσά μετάλλια στις αποσκευές του. Ο Χανιώτης αθλητής μίλησε στο in.gr για το πως ξεκίνησε το άθλημα, τις συνθήκες προπόνησης, τις θυσίες που απαιτούνται στον πρωταθλητισμό, ενώ εξέφρασε και το παράπονο που έχει από την Ομοσπονδία. Στον Χανιώτη πρωταθλητή Ευρώπης αναφέρθηκε και ο προπονητής του, Παναγιώτης Μαρεντάκης. Αναλυτικά τα όσα είπαν...

Κωνσταντίνος Λιβανός: «Η πρώτη μου επαφή με το ποδήλατο ήταν στην Γ' Δημοτικού. Έκανα βόλτες στη γειτονιά στα Περιβόλια. Το απολάμβανα και οι γονείς μου με ώθησαν να γραφτώ σε ακαδημία. Ούτως ή άλλως στο σπίτι δεν παρακολουθούσαμε ποδόσφαιρο ή μπάσκετ. Ενθουσιάστηκα ακόμη περισσότερο στην ακαδημία ποδηλασίας, γιατί μου άρεσε η συναναστροφή με άλλα παιδιά. Η προπόνηση ήταν σαν βόλτα και βάζαμε ένταση με κυνηγητό.»

Για το ότι σε ηλικία 10 ετών συμμετείχε για 1η φορά σε αγώνες: «Είχα καταλάβει την 6η θέση, αλλά το σημαντικό είναι ότι αντιλήφθηκα πως μου άρεσε η εμπειρία του ανταγωνισμού. Ήταν κάτι διαφορετικό.»

Πόσο διαφέρει ο δρόμος ή το βουνό από την πίστα; «Καταρχάς είναι διαφορετικά τα ποδήλατα. Του δρόμου έχουν ταχύτητες, λεβιέδες και φρένα. Της πίστας έχουν ένα γρανάζι μπροστά, ένα πίσω και δεν υπάρχουν φρένα.»

Για τις συνθήκες προπόνησης στα Χανιά: «Στα Χανιά αναγκαστικά κάνουμε προσομοίωση πίστας σε δρόμο με τον προπονητή μας Παναγιώτη Μαρεντάκη. Είναι επίφοβο όμως γιατί αναπτύσσονται ταχύτητες 80-90 χλμ και πρέπει να επιλέγονται ερημικοί δρόμοι.»

Για τα δύο χρυσά μετάλλια στη Γάνδη: «Είχα αγωνία να δω τι μπορώ να πετύχω, ύστερα από τόσες θυσίες. Δεν περίμενα όμως δύο χρυσά. Ήταν πρωτόγνωρο για μένα και γι’ αυτό μου πήρε 15 λεπτά να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί.»

Το παράπονο γα την ομοσπονδία: «Είναι σαν να έχω κερδίσει ένα Πανελλήνιο πρωτάθλημα. Αυτή την αντιμετώπιση έχω από την ομοσπονδία. Υπάρχει παράπονο, δεν το κρύβω. Διεξάγονται γκραν πρι στο εξωτερικό -σαν διασυλλογικοί αγώνες που είναι απαραίτητοι- και η ομοσπονδία δεν στέλνει κανέναν.

Στην Αθήνα ανεβαίνουμε και διαμένουμε με δικά μας έξοδα και με τη βοήθεια των χορηγών. Δεν μας βοηθάει ούτε στον εξοπλισμό. Έβλεπα αθλητές από Γερμανία, Βρετανία και άλλες χώρες που είχαν τα πάντα στο Ευρωπαϊκό. Εμένα οι γονείς μου πήραν δάνειο για να μου αγοράσουν το ποδήλατο πίστας.»

Παναγιώτης Μαρεντάκης: «Στην ταχύτητα μετράει η λεπτομέρεια, οπότε είναι προφανές ότι δυσκολεύει η προετοιμασία χωρίς τις κατάλληλες υποδομές. Προσπαθήσαμε με όλα τα παιδιά της ομάδας να βελτιωθούμε και πρέπει να τους δώσω συγχαρητήρια για τη στοχοπροσήλωση.»

Για το πλάνο ειδικών συνθηκών: «Επιλέξαμε τρία σημεία με συνθήκες ποδηλατοδρομίου. Έπρεπε να έχουν κλίση και να ισιώνουν και βέβαια να είναι ερημικά. Δουλέψαμε παράλληλα στο γυμναστήριο με εξειδικευμένες ασκήσεις για όλο το σώμα και προσέξαμε τη διατροφή με έμφαση στην πρωτεΐνη που απαιτούν τα σπριντ. Ευτυχώς είχαμε τον χορηγό μας (ANEK Lines) και το εργαστήριο αξιολόγησης του Λευτέρη Θεοδωράκη.

Ήταν οδηγός για το πού βρισκόμαστε. Η πολιτεία πρέπει να επενδύσει στη νέα γενιά. Χρειάζονται υποδομές. Πρέπει και να προβάλει το ποδήλατο ως μέσο κοινωνικής μεταφοράς. Στο Βέλγιο έβλεπες καθημερινά κουστουμαρισμένους άνδρες και γυναίκες με φορέματα να μετακινούνται με το ποδήλατο. Εκεί όμως έχουν τεράστιο δίκτυο ποδηλατόδρομων.»

Γιατί να επιλέξει ένα νέο παιδί την ποδηλασία; «Μία μπάλα και ένα ποδήλατο είναι τα πρώτα που ζητούν τα παιδιά. Αυτό σημαίνει πολλά. Αν υπήρχαν οι υποδομές στην Ελλάδα, θα μπορούσε να αποτελεί ανεπτυγμένο σπορ. Το κλίμα βοηθάει και το ποδήλατο δεν σε κάνει να βαρεθείς. Κινείσαι σε διαφορετικούς χώρους, σε διαφορετικές διαδρομές και αλλάζεις παραστάσεις. Αυτό από μόνο του σε προκαλεί.»