Ο ποδοσφαιριστής του Παγχανιακού/ΔΑΑΟΧ ανέφερε στο athlitiko, ότι όλη η Μικτή ήταν μία οικογένεια και δεν έφτασε τυχαία μέχρι εκεί. Σχετικά με την δική του μεγάλη στιγμή στον τελικό, που δεν ήταν άλλη από το πρώτο πέναλτι που εκτέλεσε στη ρώσικη ρουλέτα, σημείωσε ότι ήταν μία πολύ δύσκολη στιγμή για τον ίδιο πριν αλλά και μετά την χαμένη εκτέλεση.

Αναλυτικά οι δηλώσεις του:

Για την ξέφρενη πορεία της Μικτής μέχρι τον τελικό: «Ξεκινήσαμε στην αρχή με στόχο να περάσουμε την πρώτη φάση. Κανείς δεν είχε φανταστεί, ούτε εμείς οι ίδιοι δεν φανταζόμασταν στην αρχή ότι θα φτάσουμε εκεί. Σε κάθε αγώνα δίναμε το 100%, Θέλαμε να φεύγουμε με ψηλά το κεφάλι, γίναμε μία οικογένεια και αυτό που καταφέραμε δεν ήταν τυχαίο».

Για τη φόρτιση που επικράτησε μετά τον ημιτελικό αλλά και πριν το τελικό: «Φτάσαμε στο φάιναλ φορ, δεν είχαμε αυτοσκοπό να πάρουμε το τρόπαιο, όπως μας είπε και ο προπονητής, εμείς θέλαμε να βγούμε από το γήπεδο με ψηλά το κεφάλι. Ηταν ήδη υπέρβαση αυτό που είχαμε καταφέρει να φτάσουμε μέχρι εκεί. Ενας τελικός Ελλάδας μετά, σίγουρα έχει πολύ μεγάλο άγχος. Θέλαμε και αποδείξαμε ότι είχαμε κάποιους στόχους, το πιστεύαμε και τα καταφέραμε».

Για τη δική του στιγμή στον τελικό, το χαμένο πέναλτι και το πώς ένιωσε στη συνέχεια: «Η αλήθεια είναι ότι όταν έχασα το πέναλτι, ήταν σα να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου. Στενοχωρήθηκα, έκλαιγα και είχα τρομάξει από το άγχος. Απλά ευχόμουν ο Γιάννης (σσ. Ζαχαράκης) να μας “σώσει” και τα κατάφερε περίφημα!»

Για το αν ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα για τον ίδιο και τους συμπαίκτες του: «Ηταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Είμαι περήφανος που υπήρξα μέλος αυτής της ομάδας, δεν έχω λόγια κυριολεκτικά για όλο αυτό που ζήσαμε».