Μπορεί προς τα έξω να μην έβγαινε επίσημα η εμπλοκή του στην ομάδα, παρότι το θέμα είχε αναδειχθεί αρκετές φορές από το athlitiko, αλλά ο Χανιώτης επιχειρηματίας συμμετείχε στην εκπομπή “Buzzer Beater” του Βασίλη Σκουντή στο κανάλι Sportstats Greece στο YouTube ως πρόεδρος του ΑΟΚ Χανιά, μιλώντας μαζί με τον γιο του Μίνωα. Πριν από τον Κ. Ζομπανάκη φιλοξενήθηκε στην εκπομπή ο προπονητής της χανιώτικης ομάδας Ανδρέας Κεσαπίδης.
Ο Ζομπανάκης τόνισε ότι το εγχείρημα στα Χανιά ήταν πιο πολύ μπασκετικό και αυτό που θέλει ο ίδιος είναι να συνεχίσει την προσπάθεια ανάδειξης Ελλήνων παικτών, χωρίς να ξέρει ποιο θα είναι το μέρος που θα το πράξει αυτό. Οπως τόνισε το καλοκαίρι θα σκεφτεί το τι μέλλει γενέσθαι όσον αφορά τα σχέδιά του.
Αναλυτικά – λέξη λέξη σε απομαγνητοφώνηση από το athlitiko – το κομμάτι στο οποίο αναφέρεται στον ΑΟΚ Χανιά αλλά και στο Ρέθυμνο.
Για τη διετία στον τόπο καταγωγής του τα Χανιά: «Το εγχείρημα ήταν μπασκετικό δεν ήταν τόσο πολύ η πόλη. Εχει μία ιστορία όλο αυτό. Όταν αποφάσισα ότι δε θέλω να συνεχίσω στο Ρέθυμνο είχαμε κάνει ήδη μία συζήτηση για να κάνουμε μια σχέση τύπου θυγατρικής ομάδας και να έχουμε Ελληνες παίκτες που δε βρίσκουν χρόνο συμμετοχής στην Α1. Λέγαμε ότι θα κάναμε ένα τύπου G-League στα Χανιά για να παίζουν οι παίκτες εκεί και να τους κάναμε ένα “call-up”. Είχαμε και στο μυαλό μας ότι μια μέρα θα υπάρχουν αυτά τα διπλά συμβόλαια και θα μπορέσεις να κάνεις “call-up” τον παίκτη. Και με τον covid και με όλα αυτά που έχουμε συζητήσει και για τα οποία αποφάσισα να σταματήσω από το Ρέθυμνο ο γιατρός, ο πρόεδρος ο Ξυλάκης με ρώτησε αν ήθελα να κάνουμε κάτι στα Χανιά και του λέω «γιατί όχι, ας το κάνουμε». Πιο πολύ ήθελα να δω το μπασκετικό, γιατί έχω ασχοληθεί με όλο αυτό το κομμάτι που λέτε επαγγελματικό, αμερικάνικο, σκαόυτινγκ κλπ. Βλέπεις και τον Στέφαν Μούντι τώρα στη Λάρισα, άλλο ένα παιδί του Ρεθύμνου. Δεν είχα ασχοληθεί ποτέ με Ελληνες παίκτες και ήταν κάτι που μου έλειπε και ήθελα να κάνω και κατάλαβα ότι στην Α1 δεν μπορείς να κάνεις, γιατί δεν μπορείς να τους δώσεις χρόνο συμμετοχής. Οταν καταλάβαμε ότι τελευταία στιγμή τα Χανιά είχαν ανέβει στη Β’ Εθνική ήταν ένα καλό επίπεδο για να δώσεις χρόνο συμμετοχής σε παιδιά 22 χρονών και κάτω. Πήρα τηλέφωνο τον φίλο μου τον Παναγιώτη Καπάζογλου (εκπρόσωπος παικτών) και τον ρώτησα με ποιον θα μπορέσουμε να χτίσουμε μία ομάδα κάτω των 23, 24 ετών και μου σύστησε τον Ανδρέα Κεσαπίδη. Κάναμε το ραντεβού και μου άρεσε πάρα πολύ ο Ανδρέας και είχε και ένα καλό βιογραφικό από την Πάτρα και τον Αρη και ήθελε να δουλέψει σε μία ηλικία λίγο μεγαλύτερη. Κάτσαμε κάτω οι δυο μας και φτιάξαμε το ρόστερ, που νομίζω ήταν εξαιρετικό. Ας πάρουμε ένα παιδί που το ήξερα, τον Δημήτρη Κουρέπη, ένα σέντερ 2,05 στυλ – μην πω καμιά ιεροσυλία αλλά θα το πω – Γιόκιτς. Λίγο χοντρούλης, αλλά με φοβερό μπασκετικό μυαλό, με πολλή πάσα, με τρίποντο και με πολλές κινήσεις με πλάτη, αλλά δεν έπαιζε. Είχε περάσει από το Ρέθυμνο και του είπα ότι δεν είναι αυτό που θα ήθελες η Β’ Εθνική αλλά θα παίξεις 30-40 λεπτά και δεν το σκέφτηκε καθόλου, ήρθε αμέσως. Την ίδια συζήτηση κάναμε με τον Χουχούμη, που τον κάλεσαν στην Εθνική 3Χ3, άρα ήδη παράξαμε κάτι και νιώθω πολύ περήφανος γι’ αυτό. Ηταν μία πάρα πολύ καλή εμπειρία, τα παιδιά πήραν όλοι χρόνο συμμετοχής, έκαναν κάποια φανταστικά παιχνίδια, δεν ήταν η άνοδος αυτοσκοπός και γι’ αυτό δεν ανεβήκαμε. Αλλά νομίζω ότι η νίκη με +30 πόντους με το Αιγάλεω ήταν ενδεικτικό του τι είχαν καταφέρει ο κόουτς με τα παιδιά»
Για τα μελλοντικά του σχέδια: «Εγώ θέλω να συνεχίσω την προσπάθεια να κάνω development Ελλήνων παικτών. Προσπαθώ να καταλάβω πού θα είναι το καλύτερο μέρος να το κάνω αυτό. Αρα θα κάτσω το καλοκαίρι λίγο να το σκεφτώ. Η επαρχία είναι λίγο δύσκολη να το κάνεις αυτό, από την άλλη έχει θετικά, αρέσει στα παιδιά, αρέσει στους αθλητές. Συνήθως έχεις περισσότερο χρόνο στο γήπεδο, από αυτό που θα έβρισκες στην Αθήνα. Είναι ένα τεράστιο πρόβλημα το γηπεδικό στην Αθήνα».
Για το αν έχει κάνει δεύτερες σκέψεις δύο χρόνια μετά από το «αντίο» στο Ρέθυμνο: «Το δικό μου θέμα δεν ήταν με το Ρέθυμνο, γιατί ξέρετε πόσο καλά είμαι στην πόλη αυτή και επαγγελματικά και πόσο καλά έχω περάσει και μπασκετικά και πόσο δεμένος είμαι και έχω και πολλές δουλειές εκεί τώρα, άρα πηγαίνω και συχνά. Το θέμα ήταν το μπάσκετ, από το 2015 και μετά άρχισε πραγματικά να με χαλά. Ολες αυτές οι ομάδες που δεν πλήρωναν τους παίκτες, πρόεδροι που ερχόντουσαν και έφευγαν δεν ήταν κάτι ενδιαφέρον και σοβαρό. Αρα η χαρά μου προερχόταν από το Ρέθυμνο και όχι από τη συμμετοχή μου στη Λίγκα και δεν είμαι ο μόνος που νιώθει έτσι. Δεν έβλεπα να αλλάζει κάτι. Επίσης άρχισα να πιστεύω – παρόλο που μ’ αρέσουν πολύ οι Αμερικανοί παίκτες – ότι σε μια εποχή που η τεχνολογία επιτρέπει σε ένα παιδί σαν τον Μίνωα (σ.σ. γιος του) να βλέπει NBA όποτε θέλει είναι πάρα πολύ δύσκολο να πουλήσεις αυτό το προϊόν που λέτε Α1 και δε λέω μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού στην Ευρώπη. Μπορείς να δεις τον Στεφ Κάρι που στη δική μας γενιά δε θα μπορούσες, άρα θα πήγαινες στο γήπεδο να δεις μπάσκετ. Πρέπει να χτίσουμε το μπάσκετ της Α1 γύρω από πιο συναισθηματικές αξίες για να πηγαίνει ο κόσμος στα γήπεδα. Αυτό αναπόφευκτα σημαίνει περισσότερους ντόπιους παίκτες. Μπορείς να πεις ως αντίολογο ότι το προϊόν ότι δε θα είναι τόσο καλό. Δεν νομίζω ότι είναι τόσο σημαντικό το προϊόν από τη στιγμή που δεν έχεις το καλύτερο προϊόν μετράνε άλλα πράγματα. Στο NCAA που δεν είναι ιδιαίτερα καλό το μπάσκετ είναι τίγκα όλα τα γήπεδα. Αυτό έχει να κάνει με την παράδοση… Εμενα αν με ρωτήσεις θα ήθελα να δω στην Α1 – γιατί αλλάζει η οικονομία και οι δουλειές και πρέπει να αλλάζουμε κι εμείς – ένα προϊόν εξειδικευμένο, με λιγότερους Αμερικανούς και να δούμε Ελληνες παίκτες και να βλέπουμε τι έρχεται, αν μπορεί να πάει στην Ευρωλίγκα ή στο NBA. Δεν έχουμε ένα forum να μπορούν τα παιδιά να εξελιχθούν. Η άποψη ότι αν είναι καλός θα φανεί δεν είναι έτσι, θα πρέπει να βρεθεί στη σωστή ομάδα, τη σωστή στιγμή, να έχει χρόνο συμμετοχής, άρα δεν είναι εύκολο».
Το βίντεο (μετά από το 31:16 το κομμάτι με τον ΑΟΚ Χανιά):
