Η ιδιαίτερη επιστολή της ΕΠΣ Χανίων για τον ρόλο των γονέων

Γενικά Θέματα - Τοπικό 13 Απριλίου 2018, 21:14

Μία άκρως ιδιαίτερη και συνάμα ενδιαφέρουσα επιστολή κοινοποίησε στα μέλη-σωματεία της η ΕΠΣ Χανίων με θέμα τον ρόλο των γονέων στο ποδόσφαιρο και τα παιδιά τους.

Το παρακάτω κείμενο έχει δημιοσιευτεί από την ισπανική ομάδας ΛΕΓΚΑΝΕΣ με την αρμόδια αρχή να προτρύνει όλα τα σωματεία, τα μέλη των Δ.Σ., τους προπονητές, τους ποδοσφαιριστές και τους γονείς να το διαβάσουν προσεκτικά.

Αναλυτικά η ανακοίνωση έχει ως εξής:

Eπειδή τον τελευταίο καιρό παρατηρούνται φαινόμενα γονιών που πιέζουν τα παιδιά τους διαπληκτίζονται με γονείς άλλων παιδιών, διαιτητές και αντίπαλους παράγοντες κατά τη διάρκεια των αναμετρήσεων στις κατηγορίες των Υποδομών και δυστυχώς έχουν ενταθεί και παρουσιάζονται με άυξουσα συχνότητα. Σας αποστέλλουμε ανοικτή επιστολή της ποδοσφαιρικής ομάδας Λεγκανές, της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Ισπανίας την οποία και υιοθετούμε προτρέποντάς σας να διαβαστεί από όλα τα μέλη σας, ΔΣ, προπονητές, ποδοσφαιριστές και γονείς.

Η ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΛΕΓΚΑΝΕΣ

“Μαμά, μπαμπά τι κάνετε”,

Δεν ξέρω πψς να σας στο πω. Ίσως να σκέφτεστε ότι κάνετε το καλύτερο γι’ εμένα, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω να σας πω ότι αισθάνομια περίεργα, άσχημα και ενοχλημένος. Μου κάνατε δώρο μία μπάλα όταν ξεκίνησα να περπατώ, Ακόμη δεν πήγαινα σχολείο όταν με βάλατε στην ομάδα. Μου αρέσει να προπονούμαι όλη την εβδομάδα, να κάνω πλάκα με τους συμπαίκτες μου και να παίζω την Κυριακή όπως όλα τα αστέρια. Αλλά όταν πηγαίνεται στο ματς… δεν ξέρω, δεν είναι όπως πριν. Τώρα δεν με χειροκροτάτε όταν τελειώνει το ματς, ούτε με προσκαλείτε να φάμε κάτι. Πηγαίνετε στο γήπεδο ΄σκεπτόμενοι ότι όλοι είναι αχθροί, προσβάλλετε τους διαιτητές, τους προπονητές, τους παίκτες, τους άλλους γονείς… γιατί αλλάξατε;

Ξέρω ότι υποφέρετε και δεν το καταλαβάινω. Μου επαναλαμβάνετε ότι είμαι ο καλύτερος, ότι οι υπόλοιποι δεν αξίζουν τίποτα μπροστά μου, ότι όποιος λέει το αντίθετο είναι λάθος, ότι μόνο αξίζει να νικάς. Αυτός ο προπονητής που αποκαλέσατε ανίκανος είναι φίλος μου. Μου έμαθε να διασκεδάζω, παίζοντας. Το παιδί που μπήκε στη θέση μου τις προάλλες… τον θυμάστε; Ναι, αυτός για τον οποίο όλο το απόγεμα λέγατε ότι δεν αξίζει να μου φέρνει τα παπούτσια. Αυτό το παιδί είναι στην ίδια ομάδα. Όταν τον είδα τη Δευτέρα ντράπηκα, δεν θέλω να σας απογοητεύσω. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι δεν έχω επαρκή ποιότητα. Ότι δεν θα γίνω επαγγελαμτίας και δεν θα βγάλω εκατομμύρια, όπως θέλετε. Με αγχώνετε μέχρι που σκέφτομαι να σταματήσω να παίζω. Αλλά, μου αρέσει το ποδόσφαιρο! Σας παρακαλώ μην με υποχρεώνετε να σας πω να μην ξανάρθετε να με δείτε. Και τέλος το ποδόσφαιρο είναι χαρά, υγεία, ευγενής άμιλλα, διαμορφώνει χαρακτήρες και κοινονικοποιεί τα παιδιά. Εμείς οι μεγάλοι ας διατηρήσουμε την αγνίτητα του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, ούτςω ή άλλως το αληθινό ποδόσφαιρο πάντα θα μαγεύει τους ανθρώπους και θα τους χαρίζει πανέμορφες στιγμές αγνού πάθους, γεμίζοντας τις ψυχές τους με αδρεναλίνη και συναισνθήματα… Θα είναι πάντα ο βασιλιάς των σπορ…

karta antonis garden